ေရညႇိေတြနဲ႔ေလွကားတစ္(၆) (သို႔) ေလွကားထစ္တစ္ခုရဲ႕လက္ခုပ္သံ

ငါကိုယ္တိုင္ေတာင္ မစားရက္တဲ့အသီး
ငါ့ႏွလံုးသားကို ေျမဖို႔
ငါ့ဆႏၵေတြ ေပါင္းသင္
ငါ့မာနေတြ ခ်ေရာင္း
ငါ့အခ်ိန္ေတြ ျမႇဳပ္ႏွံလို႔
စိုက္ပ်ိဳးခဲ့ျပီးျပီ
အသီးအပြင့္ေတြကိုလဲ
ငါမစားရက္ပါဘူး
မ်က္ရည္တစ္စိမ့္စိမ့္ ငိုေၾကြးေနတဲ့
ငါ့ႏွလံုးသားေတာင္
ေျမၾသဇာျဖစ္ခဲ့ျပီးျပီပဲ
ေခါင္းစဥ္တစ္ခုတပ္ဖို႔လည္း
မခ်ဳပ္ေႏွာင္ခ်င္ေတာ့ပါဘူး။
ေအာင္ျမင္စြာ ရွင္သန္လိုက္ပါ
လြတ္လြတ္လပ္လပ္ၾကီးကို
ေအာင္ျမင္လိုက္စမ္းပါ။
ႏွလံုးသားမရွိေတာ့ေပမယ့္ လက္ခုပ္သံကေတာ့ က်ယ္ပါေသးတယ္။
မ်က္ဝန္းခ်ိဳ ေက်ာင္းနားသြားသည့္တတိယႏွစ္။ က်ဥ္းေျမာင္းလွတဲဲ့ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးက အရင္က ေႏြးေထြးသည္။ အခုပူေလာင္သည္။ စီတန္းေနသည့္ ပုဏၰရိပ္ေတြ အရင္က လွပသည္။ အခု ေျခာက္ကပ္သည္။ ဒီဇင္ဘာေဆာင္းႏွင္းဖြဲေလးေတြ အရင္ကေအးျမသည္။ အခု အသည္းခိုက္သည္။ ခရစၥမတ္ ေရာက္လာသည့္တိုင္ မ်က္ဝန္းခ်ိဳႏွင့္ ေတြ႕ခြင့္မရေသး။

လူသိမ်ားတဲ့ နာမည္တစ္လံုး ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရေနျပီျဖစ္ေသာ၊ ေျခြရံသင္းပင္းမ်ားစြာနဲ႔ လူတကာထိုးေပးသည့္ စာအုပ္မ်ားမွာ လက္မွတ္ေတြထိုးေပးေနရေသာ၊ အႏုပညာေလာကကေပးသည့္ ဆုတံဆိပ္တခ်ိဳ႕ ရရွိထားေသာ နယ္ရႈိးေတြဆက္ေနသည့္ မ်က္ဝန္းခ်ိဳ၊
သီခ်င္းစာရြက္ အပိုင္းအစေတြ၊ ေနာက္ျပီး ႏိုင္ငံေက်ာ္ တက္သစ္စအဆိုေတာ္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ MTV ေခြေတြ ျပန္႔က်ဲေနတဲ့ အခန္းက်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲက မ်က္ရည္ေတြစြန္းေနတဲ့ တစံုတဦးေပးခဲ့တဲ့ ဂစ္တာေလးတစ္လံုးနဲ႔ အခ်စ္ၾကီးၾကီးေကာင္ေလးတစ္ေယာက္။

စာေမးပြဲေျဖကာနည္း မ်က္ဝန္းခ်ိဳနဲ႔ေတြ႕ခြင့္ရသည္။ ေျခာက္ကပ္ကပ္ အရြက္က်ဲက်ဲ ကံ့ေကာ္ပင္ေတြၾကားထဲ သတ္မွတ္ထားေသာအခ်ိန္ကို တစ္နာရီေက်ာ္သြားသည့္တိုင္ ေရာက္မလာေသး။ တစ္နာရီႏွင့္ ေလးဆယ့္ငါးမိနစ္ အၾကာ… လက္ထဲမွ Nokia ကထြက္လာတဲ့ မ်ိဳးၾကီးရဲ႕ ဒီကေစာင့္ေနသူ။ မလာေတာ့ဘူးဟုေျပာသည့္တိုင္ ေနာက္နာရီဝက္ေလာက္ ေစာင့္ေနမိေသးသည္။

စာေမးပြဲျပီး…..သံုးလအၾကာ။ ရန္ကုန္အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာေလဆိပ္ ရဲ႕ အဝင္ေပါက္မွာ အေခါက္ေပါင္းမ်ားစြာ ေခၚလို႔မရတဲ့ ဖုန္းနံပါတ္ကို အၾကိမ္ၾကိမ္ အခါခါ မနားတမ္းေခၚေနမိသည့္ စိုင္း။ အေမက ေနာက္က်ေနျပီ ဝင္ေတာ့ေလ ဆိုသည့္တိုင္ ဖုန္းကို အေမ့လက္ထဲမထည့္ခ်င္ေသး။ မရလိုက္ပါဘူး။ ေနာက္ဆံုး စကၠန္႔ထိၾကိဳးစားခဲ့တာက စကားတစ္ခြန္း ေျပာရံုေလးပါ။ “ငါ့ႏွလံုးသားနဲ႔ မင္းတက္ဖို႔ တည္ေဆာက္ခဲ့တဲ့ ေရညႇိေတြနဲ႔ေလွကားထစ္ကို ျပန္ဆင္းမလာရပါေစနဲ႔လို႔ ဆုေတာင္းရင္း ထာဝရေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ပါေစ”

ေရညႇိေတြနဲ႔ေလွကားတစ္(၁) (သို႔) မိုးရြာထဲကမ်က္၀န္းခ်ိဳ
ေရညႇိေတြနဲ႔ေလွကားတစ္(၂) (သို႔) အေတြးတခ်ိဳ႕ႏွစ္ကခုန္မိျခင္း
ေရညႇိေတြနဲ႔ေလွကားတစ္(၃) (သို႔) ဘ၀တစ္ခု ပ်ိဳးေထာင္ျခင္း
ေရညႇိေတြနဲ႔ေလွကားတစ္(၄) (သို႔) အိပ္မက္တစ္ခုေကာက္ရျခင္း
ေရညႇိေတြနဲ႔ေလွကားတစ္(၅) (သို႔) တည္ေဆာက္ခဲ့တဲ့ ျငမ္းတစ္ခု
ေရညႇိေတြနဲ႔ေလွကားတစ္(၆) (သို႔) ေလွကားထစ္တစ္ခုရဲ႕လက္ခုပ္သံ

5 comments:

ေခါင္ေခါင္ said...

တစ္မ်ိဳးၾကီးပါ လား .. ဇတ္သိမ္းၾကီးက..

မတရားဘူး..ဗ်ာ.

ဗီလိန္ said...

ဘာမတရားတာတုန္း။ ေခါင္ေခါင္ရ။

သံလြင္ HeRo said...

မ်က္ဝန္းခ်ိဳကဘယ္သူနဲ့တူတာလဲ...
ျဖဴျဖဴေက်ာ္သိန္းလိုလိုလား...ေရဗကာလား...
ဒီဒီးလား...ခင္ဘုဏ္းလား...
ရီဟားနားဒီဇိုင္းနဲ့ဆိုေတာ္ေတာ္ေတာ့မိုက္မွာဗ်

ဗီလိန္ said...

မဟုတ္ပါဘူး သံလြင္Hero ရဲ႕ စိတ္ကူးယဥ္ျပီး ေရးထားတာပါဗ်ာ။။

ရႊန္းမီ said...

ႏွလံုးသားမရွိေတာ့ေပမယ့္ လက္ခုပ္သံကေတာ့ က်ယ္ပါေသးတယ္။
I like this line. wonderful!