က်မ ႏွင့္ ေဆးေက်ာင္းသားေလး

သူက မနက္တိုင္း ေက်ာင္းမသြားခင္ လမ္းထိပ္က လက္ဘက္ရည္ဆိုင္မွာ လာထိုင္ေနၾက။ က်မကလည္း အဲဒီ့အခ်ိန္ဆို ဆိုင္ေလးရဲ႕ေထာင့္တစ္ေနရာကေန ေစာင့္ၾကည့္ရတာအေမာ။ သူက သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြ ၾကားထဲမွာ ေတာ္ေတာ္အရာေရာက္တယ္ေလ။ သူ႔တို႔၀ိုင္းမွာဆို သူ႔စကားေတြက လႊမ္းလို႔ေပါ့။ မန္ယူနဲ႔ အာဆင္နယ္ ဘယ္သူႏိုင္မယ္ျငင္းမလား။ ကားေစ်းေတြ ဘယ္လိုျဖစ္ေနတယ္ ေျပာမလား။ DotA ဟီးရိုးေတြ ဘယ္လို ကစားတယ္ဆိုတာပဲ အၾကံေတာင္းမလား၊ အာကာသေတြ သိပၸံေတြအေၾကာင္း ေဆြးေႏြးမလား။ အို...ေနာက္ဆံုး ေက်ာင္းစာပဲေမးဦးမလား။ သူက ဂရုတစိုက္ ေဆြးေႏြး၊ ရွင္းျပ၊ တိုင္ပင္ ေပးတတ္တာက သူ႔အက်င့္။ ရုပ္ကေလးကလည္းရွိ၊ အေျပာေလးကလည္းေကာင္းတဲ့ အျပင္ မိဘအသိုင္းအ၀ိုင္းကလည္း ေတာင့္ေတာင့္တင္းတင္းထဲကဆိုေတာ့ ေရႊေပၚျမတင္ လို႔ပဲေျပာရမလားပဲ။

ဒီလို ေဆးေက်ာင္းသားေလးတစ္ေယာက္ကို စြဲလမ္းမိတာက က်မလို ရုပ္ဆိုးဆိုးနဲ႔ ဘယ္သူမွ အဖတ္မလုပ္တဲ့ ဘာမဟုတ္တဲ့ အညတရေလးကေပါ့။ မနက္ ေက်ာင္းမသြားခင္တစ္ခါ၊ ညေနေက်ာင္းဆင္းလို႔ ထမင္းစားေသာက္ ေရမိုးခ်ိဳျပီးရင္တစ္ခါ ပံုမွန္ေရာက္ေရာက္လာတဲ့ သူ႔ကို လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ရဲ႕ ေထာင့္ေလးတစ္ေနရာကေန ေစာင့္ေစာင့္ၾကည့္ရတာ တာဝန္ၾကီးတစ္ရပ္။ မ်က္ႏွာေလးက ဝင္းဝင္းဝါ၊ ႏွာတံေလးကစင္း၊ မ်က္ခံုးေလးက ေကာင္းတဲ့အျပင္၊ ႏႈတ္ခမ္းေလးက တန္းလို႔ ပါးပါးေလး။ ေနာက္ျပီး တခါတေလမ်ားမွ မ်က္ႏွာေပၚမွာ ဝက္ျခံတို႔ ဘာတို႔မေတြ႕ဖူး။ လက္ေမာင္းက ျပည့္ျပည့္ျဖိဳးျဖိဳး၊ အရပ္က ၅ ေပ ၁၀ေလာက္ သူ႔လိုလူကို စြဲလမ္းမိတဲ့က်မက တန္ရာတန္ရာ မမွန္းလို႔မ်ား ေျပာၾကေလမလား။ ဒါေပမယ့္ က်မက အေဝးကေနၾကည့္ေနရံုနဲ႔ ေက်နပ္ေနရတဲ့ဘဝမို႔ အျပစ္ေတာ့ မျမင္ၾကပါနဲ႔။ သူ႔အနားေတာင္ မကပ္ဝ့ံတဲ့ ဘဝမို႔ ေန႔တစ္ခါ ညတစ္ေခါက္ အေဝးကၾကည့္ေနရံုနဲ႔ ေျဖသိမ့္ေနရတဲ့ ဘဝပါေလ။

ဒါေပမယ့္ တခါတခါ သူအၾကည့္က က်မဘက္ ေရာက္လာရင္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ တစ္ခုခုမ်ား တိုက္ဆိုင္လို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ သူေျပာတတ္တဲ့ စကားေလးတစ္ခြန္းက “ငါ့ဟာေလးေနာ္ မင္းတို႔ မထိၾကနဲ႔” တဲ့ေလ ။ ေပ်ာ္ေစပ်က္ေစ ေနာက္ေျပာင္လို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ တျခားသေဘာတစ္ခုနဲ႔ပဲ ေျပာေျပာ၊ က်မရင္ထဲ စိမ့္ျပီး ၾကည္ႏူးေနရတာ သူသိေစခ်င္လိုက္တာ။ တခ်ိဳ႕ရက္ေတြဆို စားပြဲထိုးေလးကိုေတာင္ ေျပာသြားေသးတယ္။ “ငါ့ဟာေလးကို ေစာင့္ေရွာက္ထားေနာ္”တဲ့။ သူဟာက်မရဲ႕စိတ္ကို လံုးဝၾကီးလႊမ္းမိုးခ်ဳပ္ကိုင္ ထားတယ္ေလ။ က်မအသည္းကိုခြဲလို႔ လိုခ်င္တယ္ဆိုလဲ ေပးဖို႔ အဆင္သင့္ပါ။
ဒီအခ်ိန္မွာ က်မရြတ္မိတာက ဘေလာ့ဂါတစ္ေယာက္ ေရးခဲ့ဖူးတဲ့ သခင္ ဆိုတဲ့ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ေပါ့။

တစ္ေန႔ သူေက်ာင္းမသြားခင္ ပံုမွန္အတိုင္း လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ ညက ခ်ံပီယံလိဒ္အေၾကာင္း၊ ဒီေန႔ ပရယ္ဒီကယ္ရွိေၾကာင္း ဘာညာေျပာဆိုျပီး စားပြဲထိုးကို ပိုက္ဆံရွင္းျပီးေတာ့ က်မရွိရာ ေထာင့္ေလးကို ေလွ်ာက္လာပါတယ္။ တျဖည္းျဖည္း က်မနားေရာက္လာျပီ။ ေဘးေဘးဘီဘီၾကည့္လိုက္ေတာ့ က်မနားမွာ ဘယ္သူမွမရွိ။ က်မရင္ေတြမ်ား တဒိန္းဒိန္းနဲ႔။ သူကလည္းတည့္တည့္ကို လာေနတာ။ အနားေရာက္ေတာ့ က်မကို ဘာမေျပာညာမေျပာနဲ႔ ေကာက္ကာငင္ကာ ေခၚသြားတယ္ေလ။ က်မလည္း ဆန္႔ငင္ဆန္႔ငင္နဲ႔ သူ႔ေနာက္ပါသြားတာေပါ့။ သူသြားရာ တေကာက္ေကာက္ ပါသြားလိုက္တာ သူ႔ေက်ာင္းေရာက္လို႔ ပရယ္တီကယ္လ္အခန္းထဲ အထိပဲေလ။

က်မလည္း သူဘာလုပ္မလဲ ၾကည့္ေနရင္းကေန က်မကို စားပြဲေပၚက ဖေယာင္းလင္ဗန္းေလးမွာတင္၊ က်မလက္ႏွစ္ဘက္နဲ႔ ေျခႏွစ္ဘက္ကို ကားျပီး သံမႈိနဲ႔ဖိျပီး တြဲလိုက္ပါတယ္။ လက္ဖဝါးနဲ႔ေျခဖဝါးက တစစ္စစ္နာက်င္ေနတဲ့ ေဝဒနာေတြၾကားထဲက က်မၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူကိုင္ထားတဲ့ ခြဲစိတ္ဓားေလးက က်မအရႈိက္ေပၚေရာက္ေနျပီေလ……………………….။


မွတ္ခ်က္ ။ ။ ဓာတ္ပံုေလးက http://2.bp.blogspot.com/ ကပါ။

မင္းတို႔မသိတဲ့ ငါ့အေၾကာင္း

မင္းတို႔ေျပာတဲ့ လွပတယ္ဆိုတဲ့ အဆင္းတစ္ခု ငါ့မွာမရွိဘူး
မင္းတို႔ေျပာတဲ့ ခန္႔ညားတယ္ဆိုတဲ့ အရာတစ္ခု ငါ့မွာမရွိဘူး
မင္းတို႔ေျပာတဲ့ ေတာက္ပတယ္ဆိုတဲ့ အေမႊးအေတာင္တစ္ခု ငါ့မွာမရွိဘူး
မင္းတို႔ေျပာတဲ့ ေတာ္၀င္စာရင္းထဲ ငါမပါဘူး

ဇီ၀ဇိုးလိုလည္း ေဆးျဖစ္ေစမယ့္ အသိုက္ မေဆာက္တတ္သလို
လင္းႏို႔လိုလည္း ေျမၾသဇာျဖစ္ေစမယ့္ မစင္ မစြန္႔တတ္ဘူး
ၾကက္ေတြလိုလည္း အိပ္ယာ မႏႈိးေပးတတ္သလို
ဘဲေတြလိုလည္း ဥဥမေပးတတ္ဘူး

ေရကူးတတ္တဲ့ ပင္ဂြင္းငွက္လည္း မဟုတ္ဘူး
အေျပးသန္တဲ့ ငွက္ကုလားအုတ္လည္း မဟုတ္ဘူး
သူမ်ား သားငယ္သမီးငယ္ကို ခ်ီတဲ့ သိမ္းငွက္လည္း မဟုတ္ဘူး
သူမ်ား လွန္းထားငါးေျခာက္ ခုိးစားတဲ့ က်ီးကန္းလည္း မဟုတ္ဘူး

လူေတြကေျပာတယ္
ငါဟာ ရုပ္ဆိုးတယ္
ငါဟာ ဗီလိန္
ငါဟာ ငွက္ဆိုး
ငါဟာ က်က္သေရမရွိတဲ့ငွက္
ငါဟာ အသားစားငွက္
ထားလိုက္ပါေတာ့ မင္းတို႔သတ္မွတ္ခ်င္သလို သတ္မွတ္
တစ္ခုေတာ့ေျပာလိုက္မယ္ သက္သက္လြတ္မစားေပမယ့္
သူမ်ားအသက္ကိုမသတ္ သူမ်ားပစၥည္းမခိုး
ငါးပါးသီလလံုပါတယ္လို႔ ေျပာရင္ယံုမလား???
ေတာ္၀င္ငွက္ထဲမပါေပမယ့္
ေစတီေပၚက ငွက္ျမတ္နားေတာ္မွာ
နားခိုခြင့္ရတဲ့ ၅ေကာင္တည္းေသာငွက္ထဲက
ဠင္းတ........။

ဗီလိန္

ဠင္းတအေၾကာင္းကို ဒီလင့္ခ္ မွာဖတ္ၾကည့္လို႔ရပါတယ္။



ဓာတ္ပံုေလးကို www.haryana-online.com/ ကေနကူးယူျပသပါတယ္။ ေဖာ္ျပထာတာက ေခါင္းနီဠင္းတ (Red-Headed Vulture) အမ်ိဳးအစားပါ။

အတြင္းေရးမွဴး (၂) ၏ တင္ျပခ်က္

ရူးေပါဂိုဏ္း ထဲ ဘယ္လိုဘယ္လို ဝင္မိသြားသလဲ မသိပါဘူး။ လက္ကလိရင္း ေကာ္မန္႔ေပးရင္းကေန အတြင္းေရးမွဴး (၂) ရယ္လို႔ ျဖစ္လာရတာပဲ။ ဒါေၾကာင့္ လူၾကီးေတြက ေျပာတာ။ “ၾကမ္းကြ်ံရင္ ႏႈတ္လို႔ရတယ္ စကားကြ်ံရင္ ႏႈတ္လို႔မရဘူး” တဲ့။ တကယ္ေတာ့ ေပါတယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းကိုေျပာရရင္ ျမန္မာ့ အေပါေလာကရဲ႕ ဖခင္ၾကီးတစ္ဆူ ျဖစ္တဲ့ သမိန္ေပါသြပ္က မပါလို႔မရပါဘူး။ အခုေတာ့ မရွိရွာေတာ့ပါဘူး။ သူ႕ရဲ႕ဆံုးမစကားေလး တစ္ခြန္းရွိပါတယ္။ “ရယ္ေသာသူ အာျပဲ၏ ေပါေသာသူ အသက္ရွည္၏” တဲ့ေလ။ တကယ္တမ္းေပါေၾကးေဟ့ ဆိုေတာ့လည္း “အေပါတစ္ေယာက္ လုပ္ရတာမလြယ္ပါလားလို႔ သိလိုက္ရတဲ့ အခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ က်ေနာ္ဟာ ရူးေပါဂိုဏ္းထဲ ေရာက္ရွိေနခဲ့ျပီေလ…………..” ကိုငွက္ၾကီးရဲ႕ အသံနဲ႔ေပါ့။ ေပါသမွ် ေပ်ာ္ေစရ၊ ေပ်ာ္သမွ် ရယ္ေစရမွာ အေပါတို႔ရဲ႕ မရွိမျဖစ္ ဂုဏ္သတၱိတစ္ခုပဲေပါ့။ အေပါတစ္ေယာက္ရယ္လို႔ ျဖစ္လာျပီဆိုရင္ အေပါေတြရဲ႕ ဂုဏ္သတၱိ၊ စိတ္ဓာတ္နဲ႔ စြမ္းအင္ေတြကိုေတာ့ ထိန္းသိမ္းေပးၾကပါ။ ဘယ္ေလာက္ပဲ စိတ္ညစ္စရာေတြ ၾကံဳရၾကံဳရ အျပံဳးမပ်က္ရယ္ေနႏိုင္ရမွာ တို႔အေပါေတြရဲ႕ စိတ္ဓာတ္နဲ႔ စြမ္းအင္လို႔ ေျပာၾကရမွာေပါ့။ ဒန္႔…တန္႔…ဒလန္႔…….(သမိန္ေပါသြပ္ စတိုင္လ္)

တကယ္တမ္း ေပါမယ့္သာေပါရတာပါ။ ဗီဗီတို႔က သူေဌးဗ်။ အိမ္မွာ အေပါဆံုးကေငြပဲ။ ေငြထက္ ေပါတာေတာ့ရွိတယ္။ အဲဒါ က်ေနာ္ပဲ။ ဟီးဟီး။ ျပီးခဲ့တဲ့ လက က်ေနာ္ရတဲ့ လခအစြန္းထြက္ေလးနဲ႔ အေမ့အတြက္ ဆိုျပီး စိန္တစ္ဆင္နဲ႔ ေဒၚလာ၅ေသာင္းပို႔လိုက္တာ အေမက ၂ ပတ္ေလာက္ စကားမေျပာဘူး။ အိမ္ရႈပ္လို႔တဲ့ေလ။ မနည္းၾကီးေခ်ာ့ယူရတယ္။ ေနာက္ဆံုး ေနာက္မပို႔ေတာ့ပါဘူး ဆိုတဲ့ ကတိေပးလိုက္ေတာ့မွ စကားျပန္ေျပာတယ္။ ေနာက္ပို႔ဖို႔မေျပာနဲ႔ ပို႔မယ္ဆိုတဲ့အသံၾကားတာနဲ႔တင္ အိမ္ျပန္မလာနဲ႔ေတာ့ တဲ့ေလ။ သားအျဖစ္က စြန္႔လႊတ္မတဲ့။ ေအာ္….ေမေမရယ္။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ က်ေနာ္လည္း တစ္လတစ္လရတဲ့ေငြေတြ ဘာလုပ္ပစ္ရပါ့မလဲ စဥ္းစားေနတာ အခုေတာ့သံုးစရာေတြ႕ျပီ။
သဘာပတိၾကီး အတြက္ တစ္လကို စကၤာပူက အိမ္တစ္လံုး၊
နာယကၾကီး အတြက္ တစ္လကို စိန္တစ္ဆင္
ဥကၠဌၾကီး အတြက္ တစ္လကို ကားႏွစ္စီး
စည္းရံုးေရးအမႈေဆာင္ အတြက္က တစ္လကို LOUIS VUITTON တစ္ဆင္စာ
အတြင္းေရးမွဴး-၁ ႏွင့္ အတြင္းေရးမွဴး-၂ အတြက္ တစ္လကို တစ္ခါ ေခ်ာေပ့ဆိုတဲ့ အတြင္းေရးမွဴးမေလး ၄ေယာက္စီ
အသင္းသားခ်ဳပ္ အတြက္ တစ္လကို ဟန္းဖုန္း ၃လံုး
အၾကံေပးအရာရွိ အတြက္ တစ္လကို ပါမစ္ တစ္မ်ိဳး
အဖြဲ႕ဝင္ေတြကိုလည္း တစ္လကို ေဒၚလာ ၂၄၀၀၀ စီ ေပးျပီးသံုးဖို႔ အဖြဲ႕ကို တင္ျပခ်င္ပါတယ္။
အခါအားေလ်ာ္စြာ တိုးျမႇင့္ေပးသြားဖို႔လည္း ရွိပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခုတင္ျပခ်င္တာက…
အေပါသေဘာထား နဲ႔ အေပါဦးတည္ခ်က္ ၁၂-ရပ္ပါ။

အေပါသေဘာထား မူၾကမ္းကို အရင္ဆံုးတင္ျပေပးပါမယ္။ သဘာပတိၾကီး ခင္ဗ်ာ။ အေပါသေဘာထားမ်ားကေတာ့

လူတည္အားကိုုး ပုဆိန္ရိုး မေပါမတည္မ်ားအား ဆန္႔က်င္ၾက။
ရူးေပါဂိုဏ္း ေပါျခင္းႏွင့္ ရူးျခင္းမ်ားကို ေႏွာက္ယွက္ဖ်က္ဆီးသူမ်ားအား ဆန္႔က်င္ၾက။
ရူးေပါဂိုဏ္း၏ ဂိုဏ္းတြင္းေရးကို ဝင္ေရာက္စြက္ ဖက္ေႏွာက္ယွက္ေသာ လူတည္ဘေလာ့မ်ား အားဆန္႔က်င္ၾက။
အရူးအေပါ အဖ်က္သမားမ်ားအား ဘံုရန္သူအျဖစ္ သတ္မွတ္ေခ်မႈန္းၾက။
ျဖစ္ပါတယ္။

အေပါ ဦးတည္ခ်က္ ၁၂-ရပ္ ကေတာ့

အေပါဂိုဏ္းသားမ်ား မ်ားမ်ားေပါႏိုင္ေရး၊ မ်ားမ်ားရူးႏိုင္ေရး၊ ရူးေပါဂိုဏ္းၾကီး ေအာင္ျမင္ေရး
အေပါမ်ား ျပန္လည္စည္းလံုးညီညြတ္ေရး
ခိုင္မာသည့္ အေပါစည္းကမ္းမ်ား ျဖစ္ေပၚလာေရး
ျဖစ္ေပၚလာသည့္ အေပါစည္းကမ္းမ်ားႏွင့္ အညီ ေခတ္မီဖြံ႕ျဖိဳးတိုးတက္ေသာ ရူးေပါဂိုဏ္းသစ္တည္ေဆာက္ေရး

အေပါမ်ားကိုအေျခခံ၍ အျခားအရူးအေပါမ်ားကို ဘက္စံုေပါႏိုင္ေအာင္ ကူညီေပးေရး
ရူးျခင္း၊ေပါျခင္းစနစ္ ပီျပင္စြာျဖစ္ေပၚလာေရး
ျပည္တြင္းျပည္ပမွ အေပါမ်ားဖိတ္ေခၚ၍ အေပါေလာက ဖြံ႕ျဖိဳးတိုးတက္ေအာင္တည္ေဆာက္ေရး
ရူးေပါဂိုဏ္းၾကီး တစ္ရပ္လံုးကို ဖန္တီးႏိုင္မႈစြမ္းအားသည္ ရူးေပါဂိုဏ္းႏွင့္ အရူး၊ အေပါမ်ား၏ လက္ဝယ္တြင္ရွိေရး

အေပါအားလံုး၏ စိတ္ဓာတ္ႏွင့္ အေပါအရည္အခ်င္း ျမင့္မားေရး
အေပါဇာတိဂုဏ္ျမင့္မားေရးႏွင့္ အေပါအေမြအႏွစ္မ်ား၊ အေပါလကၡဏာမ်ား မေပ်ာက္ပ်က္ေအာင္ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ေရး
အေပါစိတ္ဓာတ္ ရွင္သန္ထက္ျမက္ေရး
အေပါအားလံုး ေပါႏိုင္ရူးႏိုင္ေရးႏွင့္ အေပါဉာဏ္ျမင့္မားေရး

တို႔ပဲျဖစ္ပါတယ္။ တင္ျပခ်က္မ်ားကို အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ၾကီးမွ ဆံုးျဖတ္အတည္ျပဳေပးရန္ ေမတၱာရပ္ခံအပ္ပါတယ္။

ပံု/
အခြင့္ရ
အတြင္းေရးမွဴး (၂) ရူူးေပါဂိုဏ္း

Hero (Final Fantasy X)

က်ေနာ္ သိပ္ၾကိဳက္တဲ့ အဆိုေတာ္ Enrique Iglesias ရဲ႕
က်ေနာ္ သိပ္ၾကိဳက္တဲ့ Hero သီခ်င္းကို
က်ေနာ္ သိပ္ၾကိဳက္တဲ့ မင္းသား Tidus နဲ႔ မင္းသမီး Yuna က သရုပ္ေဆာင္ထားတာပါ။

ရင္ထဲကေရႊ

တိုးတက္ပါတယ္ မိုးမတတ္ေနရာေတြနဲ႔
စိုးရမၼက္နဲ႔ အတၱေတြက အဆစ္ေပါ့။
မင္းရွာတဲ့ ေငြတခ်ိဳ႕ ငါလည္းမက္ပါတယ္
ေရၾကည္ရာက်က္စား ျမက္ႏုေျခခ်ခဲ့တဲ့အထဲ
မင္းတင္မဟုတ္ပါဘူး
ငါဆိုတဲ့ အတၱသားေကာင္လည္းပါတာေပါ့။

တခ်ိဳ႕က သာယာ တခ်ိဳ႕က မာယာနဲ႔ေပါ့
တခ်ိဳ႕က ရုန္းကန္ တခ်ိဳ႕ကလည္း အျပံဳးပန္ေနၾကေရာ့ေပါ့
အင္ဂ်င္နီယာ ေဒါက္တာကစလို႔
ေျမတူး ပန္ကန္ေဆး ဘဝေပးလည္းၾကမ္းခဲ့ပါျပီ။
လက္ေညာင္းေအာင္ ရုန္းရလို႔လဲ ဇြဲမေလွ်ာ့နဲ႔
တိုက္ေျပာင္းေအာင္ အဆင္ေျပလဲ ဘဝမေမ့နဲ႔
ေနစရာမရွိလို႔လည္း အားမငယ္နဲ႔
ပီအာရ္ရလို႔လဲ မာန္မတက္နဲ႔
သူ႔ႏိုင္ငံကို ေက်းဇူးတင္ရင္ေတာင္
ကိုယ္တိုင္းျပည္ကိုေတာ့ ေက်းဇူးမေမ့ပါနဲ႔
ေတာင္းပန္ခ်င္ပါတယ္
အတန္းမတက္ခင္
ရြတ္ခဲ့တဲ့ ကမာၻမေၾကကိုေတာ့
တန္ဖိုးထားေပးပါ
ေသခ်ာတယ္ မင္းဟာ ျမန္မာ

ျမန္မာမွန္းမသိေအာင္ ဝတ္လို႔ရမယ္
ျမန္မာမွန္းမသိေအာင္ ေနလို႔ရမယ္
မင္းတို႔အတြက္ ငါ့ရင္နာတယ္
ငါ့ဘယ္ဘက္ရင္အံုကို
တဒုန္းဒုန္းနဲ႔ထုျပီး ထပ္ေျပာလိုက္မယ္
ျမဲျမဲမွတ္ထား မင္းဟာေရႊျမန္မာ။

ဗီလိန္

ငုပ္လွ်ိဳးမိျခင္း

ဒီတနလၤာ ေဒပါဝါလီ
ရံုးပိတ္သည္မို႔ သံုးရက္ထပ္သြား
ပိတ္ရက္မ်ားလို႔ လည္လည္သြားမည္
ေကအယ္လ္ဆီသို႔ တို႔ဘေလာ့ဂါ
မိတ္သဟာေပါင္း ေတာင္းပန္ခ်င္သည္
တင္မေပးျဖစ္ ပို႔စ္အသစ္မို႔
တို႔ကာေလေျပာင္း အေဟာင္းေလးပဲ
ဖတ္ထားႏွင့္ေလာ့။

လမ္းသြားရင္းေရး မေလးကဗ်ာ
အေရးသာမွ တင္ျပေပးမည္
ေက်းဇူးတင္သည္
မဂၤလာအေပါင္း ခေညာင္းရွိေစ
ကိုဗီလိန္မွ ႏႈတ္ခြန္းဆက္သ
ေျပာသြားပါသည္။
ေကအယ္လ္ျပန္အလာ တနလၤာမွ
ေတြ႕ၾကမည္ အားလံုးထာဝရေပ်ာ္ေစေသာ္…….။

ဗီလိန္



ဓာတ္ပံုကို www.leicesterkarateclub.co.uk မွ ယူျပီးတင္ျပပါတယ္။

ခ်စ္စရာ တီတီတာတာ သတၱဝါေလးမ်ား

က်ေနာ္သိပ္ခ်စ္တဲ့ သတၱဝါေလးေတြနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးပါမယ္။ :) တြန္႔လိမ္တြန္႔လိမ္နဲ႔ သူတို႔ခႏၵာေပၚက အကြက္ေလးေတြက တကယ္ကို အႏုပညာဆန္သဗ်။

ေဒါသၾကီးတယ္ေနာ္။ ငါေပါက္လိုက္ရ။ (ေျမြေဟာက္)က်ဳပ္က အစားၾကီးတယ္ဗ်။ ဒီလိုမ်ိဳး အားရပါးရစားလိုက္ရမွ။ (စပါးအံုး၊ စပါးၾကီး)စားလို႔ဝျပီ။ အိပ္ေတာ့မယ္။ ဝွါး.....ပ်င္းလိုက္တာ ဘာလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲ။ (ေျမြစိမ္း Green Sanke)အေညာင္းေျပ အညာေျပ လမ္းထြက္ေလွ်ာက္ဦးမယ္။ (ျမက္ေျမြ Grass Snake)က်မနာမည္ ေျပာင္းခင္းသၾကားလံုး (Candy Corn Snake)က်မက ေျပာင္းခင္းသၾကားလံုးရဲ႕ညီမ။ ေျပာင္းခင္းႏွင္း (Snow Corn Snake)က်ေနာ္က သူတို႔ရဲ႕ အစ္ကို ကုိေျပာင္းခင္း (Corn Snake)က်ဳပ္က သူေတာ္ေကာင္းေလးပါ။ (ေျမြသူေတာ္၊ ငန္းေတာ္ၾကား Coral Snake)ရန္လာမစနဲ႔ေနာ္။ ခြီး.....(ဝါဂြမ္းပါးစပ္ Cottonmouth Snake)ဘာၾကည့္တာလဲ။ ဟြန္း။ (Stuffed Corn Snake) တုိ႔က ဘုရင္မ (Queen Snake)ေခါင္းၾကီးကုိယ္ေသး Chunk Headed ေလး ဆိုတာက်ဳပ္ဗ်။ (Chunk Headed Snake)ထဆင္ထူးဆိုတာ ဒီလိုေရးရတယ္ဗ်။ (ေျမြညိဳ Brown Snake)ေျခအိတ္စြပ္ထားတာမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါကေမြးရာပါ။ (ေျခစြပ္ေျမြ Garter Snake)တုိ႔လင္မယားေတြ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ေပါ့။ (Storeria RedBelly Sankes)ငါတို႔လည္း ခ်စ္ၾကပါတယ္ကြ။ (Serpentarium Monteverde Tour Snake)ဒါေလးက ကိႏၷရီ ကိႏၷရာ အက (အေနာက္တိုင္း ၾကာပြတ္ေျမြ Western Whip Snakes)တို႔ေတြကေတာ့ တူတူအိပ္ေနျပီ။
က်ဳပ္တုိ႔တေတြလည္း အလွကုိယ္စီနဲ႔ပါဗ်ာ။


ဓာတ္ပံုေတြအကုန္ Google ကေနရွာျပီး တင္ျပလိုက္တာပါ။

ဗီလိန္ နဲ႔ ဘေလာ့ေလာက

က်ေနာ္ ဘေလာ့ ဆိုတဲ့ေလာကေလးတည္းမွာ မ်က္စိသူငယ္ နားသူငယ္ေလးနဲ႔ စာေတြေလွ်ာက္ေရးပါတယ္။ မနက္ျဖန္ဆို ၂လျပည့္ပါျပီ။

လာေရာက္အားေပးၾကတဲ့ သူေတြထဲက ညီေလးတစ္ေယာက္ရွိပါတယ္။ ညီေလးဆိုေပမယ့္ ညီအရင္းလဲမဟုတ္ဘူး။ ေသြးေသာက္ရေအာင္ကလည္း ေသြးကမေဖာက္ရဲ။ ဘယ္လိုေျပာရမလဲဗ်ာ။ တစ္ေန႔ တစ္ရက္ တစ္ေနရာထဲမွာ မေမြးေပမယ့္ တစ္ေန႔ တစ္ရက္ တစ္ေနရာထဲမွာ တူတူေသဖို႔လည္း ကတိျပဳမထားတဲ့ ဘေလာ့ ညီေလးေပါ့။ တူတာေလးေတြေတာ့ရွိတယ္။ အခုေလာေလာဆယ္ တစ္ျမိဳ႕တည္း၊ တစ္ႏိုင္ငံတည္း ေနၾကတာေပါ့။
သူနဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ က်ေနာ္ သတိထားမိတာေလးေတြက ဟပ္ေဟာ့ပရိတ္သတ္၊ မန္ယူပရိတ္သတ္္၊ မန္ယူေၾကာင့္လည္း အလွဴေတြ အမ်ားၾကီးလုပ္ထားတဲ့ သူတစ္ေယာက္ (ဟဲဟဲ စိတ္ဆိုးနဲ႔)၊ အရူးေၾကာက္တဲ့သူ (ဟိဟိ သူ႔ဟာသူေျပာတာ)၊ ေနာက္ဆံုးတစ္ခုက ေရကန္ေဘးမွာထိုင္ျပီး အနီေရာင္ပန္းေလးေတြ ပြင့္ေန၊ ေၾကြေနတဲ့ သစ္ပင္ေအာက္မွာ တစ္ေယာက္တည္း ကဗ်ာေတြ၊ စာေတြေရးေနတဲ့သူ တစ္ေယာက္။
က်ေနာ္ကသူ႔ရဲ႕ ၄ေယာက္တည္းေသာ ဘေလာ့သူငယ္ခ်င္းစာရင္းထဲက တစ္ေယာက္ေပါ့။ ဒါေလးက သူနဲ႔ က်ေနာ္ရဲ႕ၾကားက အမွတ္တရေလးေလ။ အမွတ္တရစကား ေထြေထြထူးထူးေတာ့ မရွိဘူးဗ်။ ဒါေပမယ့္ သီခ်င္ေတာ့လာဆိုဖူးတယ္။ “ဗီလိန္....အိုး ဟိုး.....ဗီလိန္..... နင္ဟာဗီလိန္ ဒီအခ်ိန္ထိ...” အဲဒါေလး ဆီဗံုးမွာ လာဆိုသြားတယ္။ ရွက္လည္းရွက္ဘူး အဟိ။ သူနာမည္က ခ်မ္းရဲ တဲ့ဗ်။

သူသာ က်ေနာ့ခ်စ္သူျဖစ္ရင္ အာဘြားေပးမွာ။ “ခ်မ္းရဲေရ႕…. အာဘြား……………….”က်ေနာ့ ခ်စ္သူျဖစ္လို႔ကေတာ့ ယိုးဒယားအရင္သြား။ ဒါပဲ။
တကယ္လို႔ ခ်စ္သူမျဖစ္ပဲ ရန္သူျဖစ္လို႔ကေတာ့ ေတြ႕ရာသခၤ်ဳိင္း ဓားမဆုိင္းပဲ။ ေျပးမွာလို႔ေျပာတာပါ။ ဖိနပ္က်န္ ဖိနပ္ထားခဲ့။ ေဘာင္းဘီကြ်တ္ရင္ ေဘာင္းဘီထားခဲ့ ေနာက္က်တဲ့ ေျခေထာက္သစၥာေဖာက္ပဲ။ ဟဲဟဲဟဲ။ ရန္သူျဖစ္မယ္ဆိုတာ က်ေနာ္သူကို မဟုတ္တာသြားလုပ္လို႔ပဲေနမွာ။ သူကေတာ့ မလုပ္ေလာက္ပါဘူး။ ဟုတ္တယ္မလား။ :)
သူ႔ကို က်ေနာ္လုပ္ေပးခ်င္တာေလး တစ္ခုရွိတယ္ဗ်။ အဲဒါက အိမ္ကမိန္းမနဲ႔ ကေလးႏွစ္ေယာက္ကို ပါဆယ္ထုပ္ျပီး လက္ေဆာင္အျဖစ္ေပးခ်င္တာ။ ယူမယ္မလားဟင္။ ခြိခြိခြိ။
သူ႔အေၾကာင္းေျပာတာေတာ့ ေတာ္ေတာ္စံုသြားျပီ။ အားလံုးကို ျခံဳငံုေဝဖန္သံုးသပ္ရရင္ေတာ့ျဖင့္ ဘဝတေကြ႔ ဘေလာ့တေကြ႕မွာ ဆံုခဲ့ရတဲ့ ခ်မ္းခ်မ္းရဲရဲ ကိုခ်မ္းရဲေပါ့ဗ်ာ။

သူ႔အေၾကာင္းျပီးေတာ့ က်ေနာ့ အေၾကာင္း။ ဟဲဟဲဟဲ။ က်ေနာ့ ေဘးကသူေတြက က်ေနာ့ကို မုန္းၾကတာေပါ့ဗ်ာ။ ဗီလိန္ ပါဆိုမွ။ က်ေနာ္ကေတာ့ မုန္းေလၾကိဳက္ေလပဲ။ တကယ္ေတာ့ အမုန္းဆိုတာ အခ်စ္ဓာတ္ခံပါလို႔ဗ်။ (ဆရာေတာ္ ဥဳးသုမဂၤလ ေျပာတာ။) ဟုတ္တယ္ေလ။ မသိတဲ့လူတစ္ေယာက္ကို ဘယ္သူကမုန္းပါ့မလဲ။ သိလို႔ သံေယာဇဥ္တစ္ခုခုရွိရာကေန အေၾကာင္းတစ္ခုခုေၾကာင့္မုန္းတာ။ က်ေနာ္ကေတာ့ မုန္းမွ အဓိပၸာယ္ရွိမယ့္ ဗီလိန္ဆိုေတာ့ မုန္းၾကဗ်ာ။ မုန္းေလၾကိဳက္ေလပဲ။ ငႊင္း ငႊင္း ငႊင္း။ (ဗိုလ္ေအာင္ဒင္ အသံနဲ႔ရီတာ။)
အဲလို ဗီလိန္က်ရတာကိုက က်ေနာ္အၾကိဳက္ဆံုး ကာရိုက္တာပဲ။ က်ေနာ္ကိုယ္က်ေနာ္ အမုန္းဆံုးကာရိုက္တာကေတာ့ ေျပာျပဘူး အဲဒါကက်ေနာ့ အားနည္းခ်က္။ ေျပာျပလို႔ျဖစ္ဘူး။ :)
က်ေနာ္အျဖစ္ခ်င္ဆံုး လူစားမ်ိဳးက အေမ့ရဲ႕သားလိမၼာ၊ အေဖ့ရဲ႕သားလိမၼာ၊ မိန္းမရဲ႕ေယာက္်ားလိမၼာ၊ ညီအစ္ကိုေတြရဲ႕ ညီအစ္ကိုအလိမၼာ၊ သားသမီးေတြရဲ႕ အေဖလိမၼာ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းလိမၼာေလးေပါ့။
ဗီလိန္႔ ကို ခ်စ္ခင္အားေပးၾကတဲ့ ပရိတ္သတ္ၾကီးကို ဗီလိန္ အေျပာခ်င္ဆံုး စကားတစ္ခြန္းက “အိမ္သာမွန္မွန္တက္ပါလို႔”။ :) ဟုတ္တယ္ေလ။ အဲဒါမမွန္ရင္ ေနမေကာင္းျဖစ္မွာေပါ။ ဟုတ္ဘူးလား။ ေနာက္တာပါ။ က်ေနာ္ေျပာခ်င္တာကို အတြင္းေရးမ်ားေဖာ္ထုတ္ျခင္း မွာေျပာခဲ့ျပီးျပီ။ သိခ်င္ျပန္လွန္ၾကေပါ့ဗ်ာ။ ငွဲငွဲငွဲ။ ၾကံဳတုန္း ပို႔စ္ေၾကာ္ျငာဝင္တာ။

ကဲ… က်ေနာ္အခုေျပာခဲ့တာေလးေတြကို ဘေလာ့မိတ္ေဆြ ၁၀ေယာက္ကို ေဝမွ်ျပီးေျပာခိုင္းပါေတာ့မယ္။ ေျပာႏိုင္(ေရးႏိုင္) မွလုပ္ၾကပါဗ်ာ။ မေရးလဲ ကိစၥမရွိဘူးေနာ္။ ေရးျပီးသားလူေတြဆိုရင္ ထပ္မေရးနဲ႔ေတာ့ေပါ့ဗ်ာ (သံလြင္ဟီးရိုး မပါ)။ :D အားနာလို႔ပါ။ ေဟာဒီက ၁၀ေယာက္ပါဗ်ိဳး။
၁) အိပ္မက္ေလး Dream
၂) နာရီသံုးလံုးနဲ႔ ေခါင္ေခါင္
၃) သံလြင္Hero (ေခၚ) ကိုသံလြင္ (ေခၚ) ကိုဟီးရိုး (ေခၚ) ဘာညာသရကာ
၄) တို႔မမၾကီး မေရႊျပည္သူ
၅) စိတ္ေျဖရာ ေရးတဲ့ ေမ
၆) ျပတင္းေပါက္ေလး တစ္ခုနဲ႔ အလုပ္ရႈပ္ေနတဲ့ ကိုလင္းဒီပ
၇) က်ေနာ့ကို TAG တဲ့ ကိုခ်မ္းရဲ
၈) တဲမဟုတ္၊ တိုက္မဟုတ္ အိမ္
၉) လက္ဘက္သုပ္ ေကြ်းတဲ့ ကိုရြာသားေလး
၁၀) ငါ့တိုင္းျပည္ေလးထဲ က မဆုမြန္
က်န္တာေလးေတြကိုေတာ့ ေမးခြန္းပံုစံနဲ႔ပဲ ၁၀၀ အျပည့္ရေအာင္ေျဖပါေတာ့မယ္။ ဟိဟိ။

၁၇။ ေမး။ ။ ၇ ေယာက္ေျမာက္လူက အကိုနဲ႔ ဘယ္လိုပတ္သက္လဲ ? (ခ်မ္းရဲ)
ေျဖ။ ။ က်ဳပ္ကို တဂ္တဲ့သူေပါ့ဗ်ာ။

၁၈။ ေမး။ ။ ၉ ေယာက္ေျမာက္က ေယာက်္ားလား မိန္းမလား? (ကိုရြာသားေလး)
ေျဖ။ ။ ေယာက္်ားပါခင္ဗ်။

၁၉။ ေမး။ ။ နံပါတ္ ၆ နဲ႔ ၉ ေယာက္ေျမာက္ လူႏွစ္ေယာက္က အတူတကြရွိေနမယ္ဆိုရင္ ေကာင္းပါသလား? (ကိုလင္းဒီပ နဲ႔ ကိုရြာသားေလး)
ေျဖ။ ။ တစ္ခန္းတည္းသား ပဲဟာ။

၂၀။ ေမး။ ။ ၂ ေယာက္ေျမာက္လူက ဘာေတြသင္ၾကားေနပါသလဲ? (ေခါင္ေခါင္)
ေျဖ။ ။ ဟိုတယ္ေတြအေၾကာင္း ထင္တာပဲ။

၂၁။ ေမး။ ။ ၃ နဲ႔ ေနာက္ဆံုးစကားစျမည္ေျပာခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေလးေျပာျပပါလား? (သံလြင္Hero)
ေျဖ။ ။ အခုေလးတင္။

၂၂။ ေမး။ ။ နံပါတ္ ၈ ၾကိဳက္တဲ့ အဆိုေတာ္ နာမည္.....? (အိမ္)
ေျဖ။ ။ တြံေတးသိန္းတန္

၂၃။ ေမး။ ။ နံပါတ္ ၁ မွာ ညီအကိုေမာင္ႏွမေတြရွိလား? (Dream)
ေျဖ။ ။ သိဘူး။ သူ႔ေမးၾကည့္ေပါ့ ဒြင္းဒြင္းေရ႕ ေျဖေပးလိုက္ပါဦး။

၂၄။ ေမး။ ။ နံပါတ္ ၃ ရဲ႕ အခ်စ္ကိုရယူၾကိဳးစားဖို႔ အစီအစဥ္ရွိပါသလား? (သံလြင္Hero)
ေျဖ။ ။ အင္း… အစီအစဥ္ရွိတယ္။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ မဟုတ္ေသးဘူး။ ယိုးဒယားကျပန္လာမွ။

၂၅။ ေမး။ ။ ၇ ေယာက္ေျမာက္ကိုေရာ...? (ခ်မ္းရဲ)
ေျဖ။ ။ တူတူပဲ။

၂၆။ ေမး။ ။ ၄ ေယာက္ေျမာက္ကေရာ လူလြတ္ပဲလား? (မေရႊျပည္သူ)
ေျဖ။ ။ ဟုတ္တယ္။ အပ်ိဳၾကီးမမေလ။ :)

၂၇။ ေမး။ ။ နံပါတ္ ၅ ရဲ႕ နာမည္အရင္းကိုသိပါသလား? (ေမ)
ေျဖ။ ။ ေမသဇင္တဲ့။ (ျမသဇင္က လွည္းတန္းနဲ႔ တာေမြက အေပါင္ဆိုင္နာမည္။ :) )

၂၈။ ေမး။ ။ ၄ ေယာက္ေျမာက္ရဲ႕ ၀ါသနာကဘာပါလဲ? (မေရႊျပည္သူ)
ေျဖ။ ။ စာဖတ္ျခင္း၊ စာေရးျခင္း (Blog ေရးျခင္း)၊ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ျခင္း၊ သီခ်င္းနားေထာင္ျခင္း။

၂၉။ ေမး။ ။ ၅ နဲ႔ ၆ ေယာက္ေျမာက္ ႏွစ္ေယာက္ၾကားအေျခအေန...? (ေမ နဲ႔ ကိုလင္းဒီပ)
ေျဖ။ ။ ဟိုလိုလို၊ ဒီလိုလိုပဲ ညည ခ်က္ေနတယ္လို႔ေတာ ့သတင္းၾကားတာပဲ။ :) စိတ္ဆိုးေၾကးေနာ္။

၃၀။ ေမး။ ။ ၁ ေယာက္ေျမာက္သူငယ္ခ်င္းက ဘယ္မွာစာသင္ၾကားေနပါလဲ? (Dream)
ေျဖ။ ။ ဘေလာ့ေတြ အေၾကာင္း အြန္လိုင္းေပၚမွာေပါ့။

၃၁။ ေမး။ ။ ၆ ေယာက္ေျမာက္သူငယ္ခ်င္းအေၾကာင္းေလး ေတာက္တိုမယ္ရေျပာျပပါလား? (ကိုလင္းဒီပ)
ေျဖ။ ။ ဘယ္လိုေျပာရမလဲေပါ့ေလ။ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ျပတင္းေပါက္ေတြ ထိုင္ေရာင္း….. အဲ မဟုတ္ပါဘူး။ စကၤာပူကို သြားလာေရးအဆင္ေျပေအာင္ လုပ္ေပးေနတဲ့သူေပါ့။

၃၂။ ေမး။ ။ နံပါတ္ ၈ အေပၚခံစားခ်က္ မ်ားမ်ားထားဖို႔ ၾကိဳးစားခဲ့ဖူးလား? (အိမ္)
ေျဖ။ ။ ထားခဲ့ဖူးတာေပါ့ဗ်ာ။ သူညီမေလးက လွတယ္ဗ်။ အဟိဟိ။ ထပ္ေျပာမယ္ စိတ္မဆိုးေၾကး။

၃၃။ ေမး။ ။ ၉ ေယာက္ေျမာက္သူငယ္ခ်င္းက ဘယ္မွာေနတာတုန္း? (ကိုရြာသားေလး)
ေျဖ။ ။ က်ေနာ့အိမ္မွာေလ။

၃၄။ ေမး။ ။ ၃ ေယာက္ေျမာက္သူငယ္ခ်င္းက ဘာအေရာင္ၾကိဳက္သလဲ? (သံလြင္Hero)
ေျဖ။ ။ သိဘူးဗ်။ က်ေနာ္လည္း မေမးဖူးဘူး။

၃၅။ ေမး။ ။ ၅ နဲ႔ ၆ နဲ႔ က သူငယ္ခ်င္းေကာင္းေတြပဲလား။ (ေမ နဲ႔ ကိုလင္းဒီပ)
ေျဖ။ ။ ဟုတ္ရင္ ဟုတ္မွာေပါ့။ မေျပာတတ္။

၃၆။ ေမး။ ။ ၁ မွာ အိမ္ေမြးတိရိစာၦန္ရွိလား။ (Dream)
ေျဖ။ ။ ငါး ၇ ေကာင္နဲ႔ ပင္ဂြင္းအၾကီး ၂ေကာင္၊ အေသး ၄ေကာင္။

၃၇။ ေမး။ ။ ၂ က စြဲေဆာင္မွဳအရွိဆံုး sexiest person လား? (ေခါင္ေခါင္)
ေျဖ။ ။ ဟုတ္တယ္ ဟုတ္တယ္။ လံုးဝဟုတ္တယ္။ :P

၃၈။ ေမး။ ။ ၁၀ က ဘာေတြလုပ္ေနတုန္း။ (မဆုမြန္)
ေျဖ။ ။ ေက်ာင္းတက္ရင္းနဲ႔ သတင္းေတြရွာေနတယ္ ထင္တာပဲ။

ကဲ တဂ္ ေတာ္မူထားတဲ့ ကိုခ်မ္းရဲ ေရ႕ ေက်နပ္ေတာ့ကြယ္။ က်ေနာ္တဂ္တဲ့သူေတြလည္း အားမွေရးၾကပါဗ်ာ။ ေရးေပးရင္ေတာ့ ေကာင္းတာေပါ့။

အေပၚမွာ ေမးခြန္းမေမးပဲ ေျဖထားတဲ့ ေမးခြန္းေလးေတြျပန္ ေရးေပးလုိက္တယ္ေနာ္။
၁။ ခ်မ္းရဲ (တဂ္ခံရတဲ့သူ) နဲ႔ ဗီလိန္ (တဂ္တဲ့သူ) တို႔ ဘယ္လိုမ်ား ဆက္ဆံပက္သက္လည္း မသိဘူးေနာ္??
၂။ သူ႕အေပၚ အကို႕ရဲ႕ထင္ျမင္ခ်က္(၅)ခ်က္ေလာက္ေျပာျပပါလား?
၃။ အမွတ္တရ အျဖစ္ဆံုး အကို႕အတြက္ လုပ္ေပးခဲ့ဖူးတဲ့ အရာေလးမ်ားရွိလား?
၄။ အမွတ္တရအျဖစ္ဆံုး သူေျပာခဲ့တဲ့ စကား?
၅။ သူသာ အကို႕ခ်စ္သူျဖစ္ခဲ့ရင္ ဘာလုပ္မလဲ?
၆။ အကို႔ခ်စ္သူသာ ျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ သူ႕ဘက္က ဘာေတြ ျပဳျပင္ဖို႔လိုမယ္ထင္လဲ ?
၇။ သူက အကို႕ရန္သူျဖစ္ေနမယ္ဆိုရင္ေရာ...?
၈။ ရန္သူျဖစ္လာႏိုင္စရာအေၾကာင္းအရင္းကေရာ...?
၉။ သူ႕အတြက္ အကို ဆႏၵအရွိဆံုး လုပ္ေပးခ်င္တာေလးမ်ားရွိလား?
၁၀။ သူ႕အေပၚျခံဳငံုျပီး သံုးသပ္ၾကည့္ရင္ ဘယ္လိုျမင္လဲ?
၁၁။ (တကယ္ကို ကမာၻေက်ာ္ပုဂၢိဳလ္ဆိုေတာ့) အကို႕အေပၚ ပတ္၀န္းက်င္ရဲ႕ထင္ျမင္ခ်က္ေတြကိုေရာ
ဘယ္လိုျမင္လဲ?
၁၂။ အကို ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေက်နပ္မိတဲ့ အကို႕ရဲ႕ characteristic ေလးေျပာျပပါလား?
၁၃။ ဒါဆို ကိုယ့္ကုိယ္ကို အမုန္းဆံုး characteristic ကေရာ..?
၁၄။ ကိုယ္အျဖစ္ခ်င္ဆံုး လူစားမ်ိဳးက ဘယ္လိုလဲ?
၁၅။ အကို ခ်စ္ခင္ဂရုစိုက္တဲ့လူေတြကို ဘာမ်ားေျပာခ်င္ပါလဲ?
၁၆။ ဒီေမးခြန္းေတြကိုပဲ အကို႕သူငယ္ခ်င္း ၁၀ေယာက္ဆီေရြးျပီး ပို႔ေပးပါ။ အကို႕အေပၚသူတို႕ရဲ႕ခံစားခ်က္ေလးသိရတာေပါ့။

နိဒါန္းမေရးျဖစ္တဲ့ နိဂံုး

မနက္ျဖန္ကစျပီး က်ေနာ္ လြတ္လပ္ေတာ့မယ္။ ဒီအခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ ေနရတာ အခုဆို ရက္ေပါင္း ၃၀၀ ျပည့္ေတာ့မယ္။ ေလာကၾကီးကို မ်က္စိစံုမွိတ္ျပီး အားရပါးရၾကီး ေအာ္လိုက္ခ်င္ျပီ။ ေျခေတြ၊လက္ေတြ အကုန္ဆန္႔ထုတ္ျပီး အေညာင္းေျဖလိုက္မယ္။ အရာရာရဲ႕ ထူးဆန္းမႈေတြ၊ အံ့ၾသမႈေတြကို မနားတန္းေလ့လာမယ္။ ပတ္ဝန္းက်င္ထဲက မျမင္ဖူးတဲ့အရာေတြ၊ မစားဖူးတဲ့ အရာေတြကို အားရပါးရၾကီးကို စားသံုးလိုက္ဦးမွာ။ ဟိုးအေဝးၾကီးက ျဖတ္တိုက္လာတဲ့ ေလကို တဝၾကီးရွဴရွိက္လို႔ ဘ၀ၾကီးကို ထူေထာင္မယ္။ ၾကိဳးစားမယ္။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ရွာလို႔မေတြ႕ႏိုင္တဲ့ လူ႔ဘ၀ၾကီးမွာ ေပ်ာက္ဆံုးရင္လည္း ေပ်ာက္ဆံုးသြားပါေစ။ ရင္ဆိုင္မယ္။ စိန္ေခၚမယ္။ ေပ်ာ္စရာေတြကို ဖန္တီးမယ္။ စိတ္ပ်က္မႈေတြ ၀မ္းနည္းမႈေတြ မေက်နပ္မႈေတြကို အျမဲတမ္းေအာင္ျမင္သူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေအာင္ၾကိဳးစားမယ္။ ဒါေပမယ့္ ရခ်င္မွလည္းရလိမ့္မယ္။ မရလို႔လဲ ဝမ္းမနည္းဘူး။ ဆက္ၾကိဳးစားမယ္။ ဒီလိုဒီလိုနဲ႔ "ငါ"ဆိုတာၾကီးရင္မွာပိုက္လို႔ ရွင္သန္မယ္ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ။

မေန႔က ေျပာတဲ့ မနက္ျဖန္ဆိုတာၾကီးကို ေရာက္ပါျပီ။ စိတ္ကူးယဥ္ထားတာေလးေတြ ပံုေဖာ္ဖို႔ ဒီေန႔ဆိုတာကေနစပါေတာ့မယ္။ အေဖ့မ်က္ႏွာကိုၾကည့္ရဖို႔၊ အေမ့ရင္ခြင္ကို ခိုလံုဖို႔ အသင့္ဆိုတဲ့ အေနအထားကို ေရာက္လို႔ေနျပီေလ။ ညေနေစာင္းသည့္တိုင္ အေျခအေနက မထူးျခားေသး။ မိုးခ်ဳပ္သြားျပီ။ က်ေနာ့စိတ္က မရွည္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ မိုးကခ်ဳပ္သထက္ခ်ဳပ္လာျပီ။ ဆႏၵေတြျပည့္ႏွက္ေနလို႔လား မသိ။ ဒီေန႔ပိုျပီး ေနရထိုင္ရ က်ဥ္းက်ပ္ေနသလိုပဲ။ က်ေနာ္လည္းေညာင္းတာနဲ႔ ဟိုလွည့္ဒီလွည့္ လုပ္လုိက္ေတာ့ နံရံကိုကန္မိသြားတယ္။ အစတည္းက ေပါက္ခ်င္ခ်င္ျဖစ္ေနတဲ့ နံရံကေထာင္းကနဲ ေပါက္သြားပါေလေရာ။ ေဘးကအသံတခ်ိဳ႕က ေရမႊာေပါက္ေနျပီေဟ့တဲ့။

အေမ့ကို ေမြးခန္းထဲေခၚသြားၾကျပီ။ ေခါင္းမာလွတဲ့ အေမက ေန႔ေက်ာ္မွေမြးလို႔ ေရရြတ္ေနေလရဲ႕။ စေနေန႔ မေမြးခ်င္ဘူးတဲ့ေလ။ ဆရာ၀န္ကလည္း ဒါကို လက္ခံထားပံုရတယ္။ အခ်ိန္က အခုမွ ၁၀နာရီေတာင္ မထိုးေလာက္ေသး။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေရမြန္းလာျပီး အသက္ရွဴလည္း မဝခ်င္ေတာ့ဘူး။ က်ေနာ္ အားတင္းထားတယ္။ ခဏေနေတာ့ အေမ့ကို ေအာက္ဆီဂ်င္ဘူး တပ္လိုက္ပံုရတယ္။ နည္းနည္းေနသာထိုင္သာ ရွိုသြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ အရမ္းၾကီးေတာ့ မဟုတ္။ ခဏပါပဲ။ ခဏၾကာေတာ့ ေအာက္ဆီဂ်င္ဘူးလည္း သိပ္ျပီး အသံုးမဝင္ေတာ့ပါဘူး။ ဟုတ္ပါတယ္။ က်ေနာ္ အလြန္ကို မြန္းက်ပ္ေနျပီေလ။ အခုခ်ိန္ထိ က်ေနာ့ကို အျပင္ေရာက္ဖို႔ မကူညီၾကေသးတာ အံ့ၾသမိတယ္။ တကယ္ဆို စေနပဲျဖစ္ျဖစ္၊ တနဂၤေႏြပဲ ျဖစ္ျဖစ္ လူဟာလူပါပဲဗ်ာ။ ကန္႔သတ္ထားတဲ့ ေခတ္ေနာက္ျပန္ဆြဲ အူေၾကာင္ေၾကာင္အေတြးေတြနဲ႔ က်ေနာ့မွာ ဒုကၡေရာက္လွပါျပီ။ ပညာတတ္တစ္ေယာက္ပါလို႔ ေျပာၾကတဲ့ ဆရာ၀န္ကေကာ ဘာေတြမ်ားေစာင့္ေနပါလိမ့္။ သူကလုပ္ဆို မလုပ္လို႔မရတဲ့ အခ်ိန္မ်ိဳးမွာ သူ႔အမိန္႔ကို ေစာင့္ရတာ သိပ္ကိုပင္ပန္းလွပါျပီ။

နာရီက ၁၁ ေက်ာ္ေလာက္ေတာ့ရွိေရာေပါ့။ က်ေနာ္လည္း သတိမရတခ်က္ရတခ်က္ရယ္ပါ။ ဘာမွလည္းမသိေတာ့ဘူး။ သူတို႔ လုပ္ခ်င္သလိုလုပ္ရတဲ့ ကိစၥေလ။ က်ေနာ္က ကာယကံရွင္ဆိုေပမယ့္ ဘာမွ်မွ မတတ္ႏိုင္တာ။ ေစာင့္ရံုေပါ့။ ၁၁နာရီခြဲကာနီးေတာ့ သူတို႔စတင္လႈပ္ရွားျပီ။က်ေနာ့အေပၚကို တစ္ခုခုက ဖိလိုက္သလိုခံစားလိုက္ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ကေတာ့ သတိက ရဲ႕ရဲ႕ေလးပဲရေတာ့တယ္။ မြန္းလြန္းလို႔ လံုး၀အသက္ရွဴလို႔မရေတာ့။ ရုန္းထြက္ဖို႔လည္း အင္အားကမရွိေတာ့။ အေမ့ႏွလံုးခုန္သံက အရမ္းကိုျမန္လာျပီ။ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္လည္း ဘာမွကို မသိသေလာက္ျဖစ္ေနျပီ။ သတိမရတခ်က္၊ရတခ်က္ၾကားက သိလိုက္ရတာက က်ေနာ္အျပင္ေရာက္ဖို႔ နည္းနည္းပဲလိုေတာ့တယ္။ ကံဆိုးသလားေတာ့မသိ။ အေမ့ ႏွလံုးခုန္သံမၾကားရေတာ့။ တျဖည္းျဖည္းလည္း ေအးလာသလိုခံစားရတယ္။ ခ်က္ၾကိဳးကတဆင့္ရတဲ့ ေအာက္ဆီဂ်င္ကလည္း တျဖည္းျဖည္းပ်က္ေတာက္သြားျပီ။

က်ေနာ့ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးထြက္သက္ေလး မတိုင္ခင္ အသိတစ္ခု သိလိုက္ပါျပီ။ က်ေနာ္တကယ္ကို သိလိုက္ျပီ။ သိလိုက္ေပမယ့္ သိပ္ကိုေနာက္က်သြားခဲ့ျပီ။ စေန၊ တနဂၤေႏြဆိုတဲ့ သတ္မွတ္ခ်က္ေတြက လူတစ္ေယာက္၊ ဒါမွမဟုတ္ လူႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ အသက္ထက္ပိုတန္ဖိုးရွိတယ္ဆိုတာကိုေပါ့။

ဗလာ

ေကာင္းကင္ထက္ဝယ္
ၾကယ္ေတြနဲ႔လင္း
လမင္းေအာက္မွာ
ကဗ်ာေတြေရး
ဂစ္တာေလးနဲ႔
သံစဥ္ေတြညည္း
တစ္ကိုယ္တည္းပဲ
ေငးေနမိတယ္
လမင္းေလးရယ္။
ေရးေနမိတာ အခ်စ္ကဗ်ာ
ညည္းေနမိတာ အေဆြးသံစဥ္
ဆိုေနမိတာ အလြမ္းသီခ်င္း
တကယ္တမ္းက်ေတာ့
ငါ့မွာ……
ေငးစရာ ခ်စ္သူမရွိ
ေဆြးစရာ အလြမ္းမရွိ
ေတြးစရာ အခ်စ္မရွိ
ဘာမွမရွိ ဗလာနတၳိ

ဗီလိန္

ဟိုတုန္းက ေရးခဲ့တဲ့ကဗ်ာေလးပါ။ ကဗ်ာေတြ စေရးကာစကေပါ့။

ဖုတ္ဖတ္ခါ

မနက္မိုး လင္းရင္ၾကိတ္ကာ အိပ္ယာထ
လိမ့္မခြာ ႏွပ္ကာမထခ်င္ဘု
ေရာက္မလာဖုန္းေခၚႏႈိးမယ့္ သူေတြေၾကာင့္
တုန္းေလကာ ရုန္းကာထရတယ္
မ်က္လံုးကမပြင့္ေသး။

သြားေဆးတံ ထိုးကာငိုက္ေနဆဲ
အိပ္ေရးရယ္ အမွန္ပင္မဝႏိုင္ဘု
ညအစဥ္ ဘေလာ့ဂင္တတ္ပါတဲ့
အာေခါင္ကိုေခ်ာ္ကို ထိုးတတ္တယ္
ေမာင္ဗီလိန္ ထလို႔ေအာ္ေသး။

ႏိုးျပန္ေသာ္ အိပ္ယာမလိပ္ပါပဲ
ေျပးကာေလ ဆီပံုးစစ္ေလမွ
ရီပလိုင္းေတြ တိုက္ပ္ကာေရးကာေနာက္
ေကာ္မန္႔ေတြ ဖတ္ကာျပံဳးရတယ္
ဘေလာ့ဒုကၡ မေသး။

မနက္စာ ေန႔လည္ေပါင္းပါလို႔
ေျပးကာေလ ဟင္းရံလုပ္ေနတုန္း
ဘေလာ့လည္ ေမ့ေနဟင္းအိုးမို႔
တူးကာေလ ခါးသက္လွတယ္
စံုမွိတ္ကာ စားလုိက္ေလဦး။

ဟင္းခြက္ကယ္ ထမင္းရယ္စံုေလပါ့
ဖုတ္ဖတ္ခါ ကားဂိတ္ေျပးေလရဲ႕
ေတာ္ေသးတယ္ ကားဂိတ္နီးသမို႔
ခါးပတ္ကယ္လမ္းမွာ ဝတ္ရတယ္
ဇစ္ပိတ္ဖို႔ေမ့ေသး။ ။

ဗီလိန္

မေပးနဲ႔

မေပးပါနဲ႔ မလိုခ်င္ခဲ့ဘူး
လိုလဲ မလိုအပ္ဘူး
ငါ့ဘာသာ မေနႏိုင္လို႔ ပံ့ပိုးခဲ့တာပါ
ဒီလို ခ်ည္ေႏွာင္မႈအတြက္
ငါကူညီခဲ့တာမဟုတ္ဘူး
ကူညီသမွ်သာ ေက်းဇူးလိုက္တင္ေနရင္
ေက်းဇူးတင္သမွ်သာ ေက်းဇူးလိုက္ဆပ္ေနရရင္
ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ ဒီသံသရာလြတ္မွာလဲ
သူရွိေနရင္ ဆပ္ေနရဦးမယ္
သူရွိေနရင္ ကန္းမိေနဦးမယ္
မခ်ည္ေႏွာင္ပါနဲ႔
ငါစိုက္ပ်ိဳးခဲ့တာ ခူးယူခ်င္လို႔မဟုတ္သလို
ငါပ်ိဳးေထာင္ေပးတာ ပန္ခ်င္လို႔မဟုတ္ဘူး
ေက်းဇူးဆိုတာၾကီးနဲ႔ မခ်ဳပ္ျခယ္ပါနဲ႔
မင္းဘဝ မင္းသာယာတာ ျမင္ေနရရင္ေက်နပ္ပါျပီ
ေနာက္ဆံုးတခြန္းေျပာလိုက္မယ္

“ေက်းဇူးတင္မယ္ဆို မကူညီႏိုင္ဘူး။”

ဗီလိန္

အပ္ကိုင္တဲ့ လက္

မၾကာခင္ သူ႔ကိုေခၚသြားၾကေတာ့မည္။ ဒီမ်က္ႏွာေလးကို အေကာင္းပကတိ အတိုင္းျမင္ေတြ႕ရဖို႔က ေနာက္ဆံုးအၾကိမ္။ ရင္ဘတ္ထဲမွာ တဆစ္ဆစ္နာေနဆဲ။ ငိုရလြန္းလို႔ မ်က္ရည္ေတြလည္း မရွိသေလာက္။ အေဖတို႔ကေဘးမွာ လုပ္စရာရွိတာ လုပ္ေနၾကတယ္။ လာမကူလို႔ဆိုျပီး ဘာမွမေျပာ။ က်ေနာ္ရင္ထဲက ခံစားခ်က္ကို အေဖကိုယ္တိုင္က နားလည္ေပလိမ့္မည္။ သူကိုယ္တိုင္လည္း ခံစားေနရမည္ကိုး။ ဟုတ္သည္။ ကိုယ္ညီမတစ္ေယာက္ ဆံုးပါးသြားသည္ကို ၀မ္းနည္း ေၾကကြဲေနရမယ္ဆိုေပမယ့္ အစ္ကိုၾကီးေတာ့ အဖရာ ေလ။ အေဖကပဲ ဦးေဆာင္ရတာေပါ့။ က်ေနာ့ေဘးမွာက က်ေနာ့ၾကီးေတာ္က တရႈံ႕ရႈံ႕။

အသက္မရွိေတာ့ဘူး ဆိုေပမယ့္ ေနာက္ဆံုးခ်ိန္မွာ သူကိုယ္တုိင္က ဘာမွန္းေတာင္မသိလုိက္။ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္က ဒီအခန္းထဲ၀င္ျပီး ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ျပန္ထြက္ခဲ့သည္မလား။ အခုေတာ့ ဝင္သြားျပီးကတည္းက ေသြးပုလင္းတစ္လံုးျပီး တစ္လံုးေပးလိုက္ရတယ္။ ဘာမွမထူးျခား။ သူ႔ဦးေႏွာက္မွ အေတာ္ေလး ပြျပီး အျမစ္တြယ္ေနျပီျဖစ္တဲ့ အၾကိတ္စမ်ားက သူ႔ကို ျပန္ျပီးသတိမရေစေတာ့။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ႏွစ္က အၾကိတ္မၾကီးကို ဖယ္ထုတ္လိုက္လို႔ ေပ်ာက္ကင္းသြားတယ္ဆိုေပမယ့္ အဲ့ဒီတုန္းက ဖယ္လိုက္ရင္ ဦးေႏွာက္ကိုပါ ထိခိုက္သြားမွာ စိုးရတဲ့ အပိုင္းအနည္းငယ္ကို မဖယ္လိုက္ခဲ့။ ဤသည္ကပဲ ဒီေန႔ ဒီအေျခအေန ေရာက္လာခဲ့ျပီ။

အေတြးေတြက လြန္ခဲ့ေသာ ၁၅ႏွစ္သို႔..........
အေဖက က်ေနာ္သစ္ပင္ေပၚတက္လို႔ လိုက္ရိုက္သည္။ ေဒၚေလးက က်ေနာ့ကိုဖမ္းကာ သူ႔ေနာက္ေက်ာမွာ က်ေနာ့ကိုထား၍ အေဖ့ကို မရိုက္ဖို႔ ေတာင္းပန္ေနသည္။ အေဖက မရရေအာင္လိုက္ရိုက္ရင္းက ေဒၚေလးလက္ကို ထိကာ အရႈိးရာေတြထင္ကုန္ျပီ။ က်ေနာ့ကိုကား မထိခဲ့။
တခါ..... ဒုတိယတန္း ပထမဆုရေတာ့ အေဖ့ကို အၾကိမ္ၾကိမ္ေတာင္းတာ မရခဲ့တဲ့ Hand Game ေလး။ အေဖက ဂိမ္းေဆာ့တာမၾကိဳက္လို႔ ဝယ္မေပးခဲ့။ ဒါကို သိတဲ့ ေဒၚေလးက ၀ယ္ေပးတဲ့အျပင္ အိမ္မွာေဆာ့လို႔မရမွန္းသိေတာ့ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ေတြဆို သူ႔အိမ္မွာ ေဆာ့ခိုင္းတယ္ေလ။ ေက်ာင္းျပန္ခ်ိန္ဆို သူ႔အိမ္မွာ ေခၚထားမယ့္အေၾကာင္း အေဖ့ကိုလည္းေျပာထားေတာ့ အဆင္ေျပခဲ့တာေပါ့။

ဒီလိုနဲ႔ ေရႊဆိုေရႊ ေငြဆိုေငြ ျဖည့္ဆည္းေပးခဲ့တဲ့ ေဒၚေလး။ သူေရာဂါခံစားေနရခ်ိန္မွာ ေသြးပုလင္းတစ္လုံးကလြဲလို႔ ဘာမွ အေထာက္အကူ မေပးႏိုင္ခဲ့။ ဆုမေတာင္းတတ္တဲ့ က်ေနာ့အဖို႔ ဆုေတာင္းတိုင္းလည္း မျပည့္ႏိုင္ဘူး ဆိုတဲ့ အသိနဲ႔ ဆုလည္း ေတာင္းမေပးခဲ့။ ဆရာဝန္ၾကီး အခန္းထဲဝင္သြားခ်ိန္မွ ထြက္လာခ်ိန္အထိ ေစာင့္ၾကည့္ရံုမွတပါး အျခားလုပ္စရာမရွိ။ ဒီေရာဂါ အစျပဳခဲ့သည္မွာက လြန္ခဲ့သည့္ ၅ႏွစ္ေက်ာ္၊ ေျခာက္ႏွစ္ကတည္းက။ ေရာဂါလကၡဏာ ျပစကတည္းက အပ်ိဳၾကီးျဖစ္တဲ့ ေဒၚေလးက က်ေနာ္ကို အေဖာ္အျဖစ္ ေဆးခန္းေခၚသြားေနၾက။ နာမည္ၾကီးပါေပ့ဆိုတဲ့ နာမည္သံုးလံုးနဲ႔ ရာထူးၾကီးၾကီး ဆရာဝန္မၾကီးတစ္ေယာက္ေပါ့။ တစ္ေန႔ကို ၂နာရီနဲ႔ လူနာ ၁၀၀ေက်ာ္ မရရေအာင္ၾကည့္တယ္ေလ။ အခန္းထဲဝင္လို႔ ေဆးစာအုပ္ၾကည့္ျပီး က်ေနာ့ ေဒၚေလးကို ဘာမွေတာင္မေမးဘူး။ ေဆးစာေရးေပးျပီး ေဆးေသာက္ခိုင္းတယ္။ က်ေနာ္လည္း ငယ္ေသးေတာ့ မသိဘူးေလ။

ဒီလိုနဲ႔ သူနဲ႔ျပလာလိုက္တာ ၃ႏွစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ လကၡဏာေတြျပတာ စိတ္လာတယ္။ နဂိုက ၆လတစ္ၾကိမ္ေလာက္ တက္တတ္တယ္။ အခု ၃လတစ္ၾကိမ္၊ ၂လတစ္ၾကိမ္။ ေနာက္ပိုင္း ခဏခဏ ျဖစ္လာေတာ့မွ ဆရာဝန္မၾကီးကို ေျပာလိုက္ေတာ့ သူျပန္ေျပာတဲ့စကားက။ "ဓာတ္မွန္ရိုက္ဖို႔တတ္ႏိုင္လား" တဲ့။ ဘယ္ေလာက္က်မလဲေမးေတာ့ ၃၀၀၀၀ က်ပ္တဲ့ေလ။ ဒိတ္ဒိတ္က်ဲ ခ်မ္းသာမေနေပမယ့္ အိမ္တေျပာင္ ကားတေဆာင္ေနႏိုင္တဲ့ သူေတြပါ။ လူအထင္ၾကီးေအာင္ ၾကြားတတ္တဲ့ အက်င့္မရွိလို႔ ေရႊေတြ စိန္ေတြဝတ္မထားခဲ့မိ။ ဒါကပဲ လူအထင္ေသးစရာလား။ ဒါအက်င့္ကပဲ သူ႔ကို သတ္လိုက္ေလသလား မသိ။ ဓာတ္မွန္အေျဖထြက္ေတာ့ ဦးေႏွာက္ထဲက အၾကိတ္က ၾကက္ဥလံုးေလာက ဲ့ေလ။ ထိုအခ်ိန္မွစ၍ ဆရာဝန္ၾကီး ဦးေစာဆိုင္မြန္သာ ျဖင့္ေျပာင္းျပျပီး ခြဲစိတ္ေအာင္ျမင္ခဲ့ပါတယ္။ သေဘာလည္းေကာင္း၊ ေစတနာလည္းျပည့္ဝ၊ အေတြ႕အၾကံဳလည္း ရင့္က်က္တဲ့ ဆရာဝန္ၾကီးပါ။

စဥ္းစားၾကည့္ၾကပါဗ်ာ။ ၃ႏွစ္ဆိုတဲ့ အတိုင္းအတာက ၾကက္ဥလံုးအဆင့္ေရာက္မွ သိစရာလား။ ခဏခဏေဆးခန္းလာခိုင္းျပီး သူမ်ားေငြ လိမ္ေတာင္းေနတာ ပညာတတ္တဲ့လား။ လူတစ္ေယာက္အသက္ရဲ႕ တန္ဖိုးကို သူ႔ရဲ႕ အထင္ေသးမႈနဲ႔ တိုင္းတာသလား။ ရွိေစေတာ့ သူ႔ကိုယံုၾကည္ခဲ့မိတာကိုးက က်ေနာ္တို႔အမွား တကယ္ဆုိ အေစာၾကီးကတည္းက တျခားဆရာဝန္တစ္ေယာက္နဲ႔ ထပ္ျပထားသင့္တာေလ။

က်ေနာ္ စဥ္းစားမိတာတစ္ခုရွိတယ္။ ေထာင္ထဲက လူသတ္သမားတစ္ေယာက္က လူဘယ္ႏွစ္ေယာက္ သတ္ခဲ့သလဲ။ သူဘယ္ေလာက္ သတ္ႏိုင္သလဲ။ အဲဒီအတြက္ ေထာင္ထဲမွာ ဘယ္နႏွစ္ အျပစ္ေပးခံရသလဲ။ အဲဒါေလးကို သိရင္ေျဖေပးၾကပါဗ်ာ။ ေလာကၾကီးက သိပ္မတရားသလိုပဲေနာ္။

အနမ္း

မင္းရဲ႕..
ႏႈတ္ခမ္းပါးက ပ်ားရည္တစ္စက္..
သိပ္တပ္မက္ဖို႔ေကာင္းတယ္..
ခ်စ္သူ..
ေတြ႕တုန္းခဏ
ေသာက္သံုးပါရေစ....။

ဒါလည္း သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႔ ကဗ်ာေလးပါပဲ။

ေစရာ

မင္းကို..အႏိုင္ယူဖို႔ ရည္ရြယ္ခဲ့ရင္..
ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့စကား
ငါ...
ဘယ္ ေျပာထားပါ့မလဲ။
သြားစမ္းလို႔ေစရင္
မေနပါဘူး..
ေၾကြစမ္းလို႔ေစရင္
မေ၀ပါဘူး..
မင္းအတြက္အလိုအပ္ဆံုးဟာ..
ငါ မဟုတ္ေတာ့ဘူးဆိုရင္
ငါ့ အတြက္အလိုအပ္ဆံုးဟာ..
မင္း ေက်နပ္သြားဖို႔ တစ္ခုတည္းပါ ခ်စ္သူ...။

သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ ကဗ်ာေလးပါ။

အေျပာနဲ႔အလုပ္နဲ႔ မညီတဲ့ အေဖ (သို႔) ႏိႈင္းယွဥ္ခ်က္ (၃)

အေျပာ ။ ။ "ေနာက္က်မယ္။ ဟုတ္လား။ ဒီေလာက္ေတာင္ စည္းကမ္းပ်က္ေနတဲ့ေကာင္ ျပန္မလာနဲ႔ တံခါးလုံး၀ဖြင့္မေပးဘူး။"
အလုပ္ ။ ။ အိမ္ေရွ႕တံခါးမၾကီး ေသာ့ခတ္ထားတယ္။ ေနာက္ေဖးတံခါးေလာ့ခ္ ခ်မထားခဲ့။

အေျပာ ။ ။ "အေမၾကီး အံဆြဲေသာ့ ငါ့ေပးထား ဒီရက္ထဲ ပိုက္ဆံေတြ ေလ်ာ့ေလ်ာ့ေနတယ္။ ဟိုေကာင္ ႏႈိက္ႏႈိက္ေနတာပဲျဖစ္မယ္။ ဒီေကာင္ ဒီေလာက္သံုးေနရင္ ပ်က္စီးလိမ့္မယ္။"
အလုပ္ ။ ။ ေနာက္ရက္ေတြ ထမင္းစား စားပြဲခံုေပၚမွာ၊ တီဗီြ ေပၚမွာ ေထာင္တန္ေတြအထပ္လိုက္ ေမ့ေမ့က်န္ခဲ့တယ္။

အေျပာ ။ ။ "အရြယ္ေလး ေရာက္လာလို႔ ေသာက္ေသာက္စားစားေလး လုပ္မယ္မၾကံနဲ႔။ အိမ္ေပၚက ကန္ခ်မွာ။"
အလုပ္ ။ ။ "အေမၾကီး ဟိုေကာင္ဒီေန႔ေသာက္လား သလား။ သြားသြားၾကည့္လုပ္ေပးလိုက္ဦး။ မနက္က်မွ ေခါင္းေတြကိုက္ေနဦးမယ္။"

အေျပာ ။ ။ "မင္းက ဘယ္အရြယ္ရွိေသးလို႔ ကားေမာင္းခ်င္တာလဲ။ အခုမွ လိုင္စင္ရကာစပဲ ရွိေသးတယ္။ ဂ်ိန္းစပြန္းလုပ္ခ်င္ေနျပီလား။"
အလုပ္ ။ ။ "ေခါင္းနည္းနည္း မူးေနတယ္ အေမၾကီးေရ ပြဲရံုကို TAXI နဲ႔ပဲသြားေတာ့မယ္။"

အေျပာ ။ ။ "ဖုန္းတစ္လံုးကို ဘယ္ေလာက္မ်ားမွတ္ေနလဲ။ ပိုက္ဆံကတြင္းထဲက ႏႈိက္လို႔ရတာမဟုတ္ဘူးကြ။"
အလုပ္ ။ ။ "မင္းဘယ္ေရာက္ေရာက္ ငါေခၚခ်င္ရင္ေခၚလို႔ရေအာင္ ၀ယ္ေပးတာ။ ဟန္းဆက္ကို မင္းအေမနဲ႔သြား၀ယ္ေခ်။" အေမ့ကိုေပးတဲ့ ဟန္းဆက္ဖိုးက Latest Model ၀ယ္လို႔ရေအာင္ လံုေလာက္သည္။

အေျပာ ။ ။ "ပိုက္ဆံျဖင့္မရွာႏိုင္ေသးဘူး ျဖဳန္းဦးမယ္ေပါ့ေလ။ ဘယ္နရက္ၾကာမွာလဲ။ ဘယ္သူေတြနဲ႔ သြားမွာလဲ"
အလုပ္ ။ ။ သူမ်ားထက္ ၃ ဆ ရွိေသာေငြကို ေခ်ာင္းသာသြားဖို႔ အေမကတဆင့္ ေပးလိုက္တယ္။

အေျပာ ။ ။ "ရံုးေတြ ဂတ္ေတြကို မင္းအိမ္လို႔မ်ားထင္ေနလား။ ၾကားမၾကားဖူးေပါင္ကြာ။ သူတို႔ေျပာေတာ့ အသားပဲ့သြားတာမွတ္လို႔"
အလုပ္ ။ ။ "ဒါမွ ငါ့သားကြ ငါ့သမီးအတြက္ ဒီလို အစ္ကိုရွိတာစိတ္ခ်ရျပီ အေမၾကီးေရ။ ျပီးေတာ့ အခ်ဳပ္ကထုတ္ရတာကြာ၊ ေဆးရံုကမထုတ္ရရင္ျပီးတာပဲ။ ဒါမွေယာက္်ားကြ။"

အေျပာ ။ ။ "ေတာက္.......။ မင္းကေတာ့ကြာ။ ငါးထိုးလိုက္ရ။ ေဘာပြဲ ၀ါသနာပါတာပဲကြာ ၾကည့္ေပါ့။ ဘာေလာင္းစရာလိုလဲ။ ကိုယ္အားေပးတဲ့အသင္း ႏိုင္ရင္ျပီးတာပဲကို။ လိုက္မရွင္းေပးႏိုင္ဘူး မင္းဟာမင္း အရုိက္ပဲ ခံရခံရ။ အဖမ္းပဲခံရခံရ"
အလုပ္ ။ ။ ထိုေန႔မွစ၍ ေဘာပြဲဒိုင္က ေၾကြးထပ္မေတာင္းေတာ့။

အေျပာ ။ ။ "လုပ္လိုက္ရင္ အလြဲလြဲအေခ်ာ္ေခ်ာ္ၾကီးပဲ ေစာင့္ေန ပစၥည္းေတြ မရရေအာင္ရွာျပီး၀ယ္လာခဲ့။"
အလုပ္ ။ ။ "အေမၾကီးေရ။ ဒီေကာင္ ဒီေန႔ ေတာ္တယ္ကြ။ မရေတာ့ဘူးလို႔ ထင္ထားတဲ့ပစၥည္းကို ပံုမွန္ေစ်းနဲ႔ ရေအာင္ယူလာႏိုင္တယ္။ ငါ့ပြဲရံုေတာ့ စိတ္ခ်ရျပီ။"

အေျပာ ။ ။ "မင္းသြားခ်င္တယ္မလား။ သြားေပါ့ကြာ။ မင္းက ငါ့အလုပ္မွာ မလုပ္ရရင္ျပီးေရာမလား။ ႏိုင္ငံျခားေရာက္မွ ျပန္လာခ်င္တယ္မေျပာနဲ႔။"
အလုပ္ ။ ။ "အေမၾကီး၊ သားကိုမေျပာေတာ့ဘူးလား။ အေမၾကီးက တကယ္လႊတ္ေတာ့မွာလား။ အင္းေပါ့ေလ။ သူစမ္းၾကည့္ခ်င္တယ္ ဆိုေတာ့လည္းလႊတ္ရမွာေပါ့။ ၾကိဳးစားခ်င္တဲ့စိတ္၊ တိုးတက္ခ်င္တဲ့စိတ္ ရွိတာေကာင္းပါတယ္ေလ။"

အေျပာ ။ ။ "ျပန္လာဦးမလို႔လား။ ေလယာဥ္ခ က ကုန္ကကုန္နဲ႔။"
အလုပ္ ။ ။ ျပကၡဒိန္တြင္ မွင္နီျဖင့္၀ိုင္း၍ ေန႔တုိင္းျပကၡဒိန္ပဲ ၾကည့္ေနသည္။

အမုန္းပန္းခင္း

ငါ့ကဗ်ာေတြထုဆစ္ေနတုန္း
ေဖေဖကေျပာတယ္ "သားေနေကာင္းေအာင္ေနေနာ္" တဲ့။
ထီးမရွိလို႔ မိုးကရြာတယ္။
မိုးေရေတြကို ခ်စ္ခဲ့ဖူးတယ္။
မိုးေရေတြေၾကာင့္ ရံုးေနာက္က်မလိုလိုနဲ႔ အဆူခံရတယ္။
ေက်ာင္းမသြားျဖစ္ေတာ့ဘူး။
မုန္းတယ္......မုန္းတယ္။ Project ေတြကို မုန္းတယ္။

ပန္းတိုင္အတြက္ ဘ၀ကို ႏႈိက္ၾကည့္ေတာ့
အခ်စ္ေလဟာနယ္အတြက္
နင္ရယ္ငါရယ္။
ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ရယ္။
ရင္ခုန္ခဲ့ဖူးတဲ့ ေကာင္မေလးကို
နမ္းခဲ့ဖူးတဲ့ ပန္းတစ္ပြင့္ သြားေပးတုန္းကေပါ့
ေဒါသတစ္ခုပိုက္လို႔ ျပန္မလာခ်င္ခဲ့ဘူး
အခ်စ္အမုန္း ျပံဳးလို႔ေနခ်င္ေသးသလို
ရႈံးသြားမိရင္ေတာ့ ငါ့ကံတရားေပါ့။
ေျမလႊာပါးပါးမွာ ေ၀ဒနာမ်ားမ်ားနဲ႔ ေသခ်ာျခားသြားတဲ့ စည္းတစ္ခု။
မုန္းတယ္...... မုန္းတယ္။ အစြန္းထင္းမခံတဲ့ အဲ့ဒီ့ အျဖဴဆိုတာကို မုန္းတယ္။

အေမွာင္ထဲမွာပဲ ရွင္သန္ခဲ့လို႔လားမသိ
အမုန္းဆိုတာကိုလည္း တရႈိက္မက္မက္ ရွဴမိေနဦးမွာလား။
မီးေလာင္ျပီးသား ငါ့ေဆးလိပ္ေတြကေတာင္ ငါ့ကိုေလွာင္လို႔
တယ္ခက္တဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ပါလား။
ငါ့အေဖရွာတဲ့ပိုက္ဆံနဲ႔ ငါ့အေမကေစ်းသြား
ဒီလိုပဲ၏ ေနတုိင္းခ်က္စားခဲ့တာပါပဲ
သူတို႔လည္း ဒီလိုပဲထင္ပါ့
ဘာေၾကာင့္မ်ား ညီႇနံ႔ေတြသင္းေနပါလိမ့္။
မုန္းတယ္...... မုန္းတယ္။ လက္ညႇိဳးေတြကို မုန္းတယ္။

မနက္တိုင္းလည္းဆြမ္းကပ္တယ္
၀ဋ္ေၾကြးတုိင္းလည္း ေက်ပါရေစ
ျပဳခဲ့တဲ့ကံ ငါခံလိုက္မယ္
သံတုိင္မေျပာနဲ႔ ဒယ္အိုးေတာင္မေၾကာက္ဘူး။
အေမ့ကိုေတာ့လာမထိနဲ႔။
မုန္းတယ္...... မုန္းတယ္။ လႈပ္စိစိပါးစပ္ေတြကို မုန္းတယ္။

ငါ့ေဒါသနဲ႔ငါ၊ မင္းေမာဟနဲ႔မင္း။
အတၱကို ေလာဘနဲ႔ရွာေနမိတာပါ
ဟုန္းဟုန္းေတာက္ မေလာင္ကြ်မ္းခင္
ခါးသက္သက္ မတူးခ်င္မိခဲ့ဘူး
အိုက္စပ္စပ္ ပစၥဳပၸန္နဲ႔ေတာ့
မကိုက္ခဲခ်င္ပါေသးဘူး
အတၱေတြကို စီျခယ္လို႔ မင္းကိုငါ မုန္းရဦးမယ္.......။

ဗီလိန္

မလြမ္းပါဘူး

ခဏခဏဖူးျဖစ္တဲ့ ေရႊတိဂံု ေစတီၾကီးကို မလြမ္းပါဘူး။
ပိုက္ဆံေပးမွ တက္လို႔ရတဲ့ Merlion ရွိတယ္။

ညဘက္ ျပန္မလာမခ်င္း မအိပ္ပဲေစာင့္တဲ့ အေမ့ကို မလြမ္းပါဘူး။
အခ်ိန္မေရြးဆက္လို႔ရတဲ့ 1818 ရွိတယ္။

ခဏခဏ ဆိုင္ေရာက္ေနာက္က်ရင္ မဆူတဲ့ အေဖ့ကို မလြမ္းပါဘူး။
တခါတေလ ရံုးေနာက္က်ရင္ ေျပာလို႔မဆံုးတဲ့ သူကိုယ္တိုင္က အျမဲ ေနာက္က်တဲ့ မန္ေနဂ်ာ ရွိတယ္။

ပန္းကန္မေဆးပဲ ထားသြားရင္ ေဆးေပးေနၾက အစ္ကို႔ကို မလြမ္းပါဘူး။
ဇြန္းတစ္ေခ်ာင္းက်န္ခဲ့ရင္ ခါးေထာက္ျပီးဆဲတဲ့ အိမ္သူၾကီး ရွိတယ္။

က်ေနာ္ ဘယ္ေလာက္ဆိုးဆိုး အသဲနင့္ေအာင္ခ်စ္တဲ့ ခ်စ္သူကို မလြမ္းပါဘူး။
အေပၚယံေတြနဲ႔ ေငြမက္မက္ ေကာင္မေလးေတြ ရွိတယ္။

မနက္ေစာေစာ ၾကက္တြန္သံေလးကို မလြမ္းပါဘူး။
စားပြဲေပၚက နာျငီးေလာက္တဲ့ ႏိႈးစက္၀ိုင္း၀ိုင္း ရွိတယ္။

လမ္းထိပ္က ငရုတ္သီးစပ္စပ္ မုန္႔ဟင္းခါးကို မလြမ္းပါဘူး။
ၾကိဳက္သေလာက္၀ယ္လို႔ရတဲ့ ျဖဴဖတ္ဖတ္ ေခါက္ဆြဲေျခာက္ ရွိတယ္။

ကိုတုတ္ၾကီးဆိုင္က ေပါ့ဆိမ့္ထိထိေလးကို မလြမ္းပါဘူး။
၁ေဒၚလာတန္ ခပ္က်ဲက်ဲ လက္ဘက္ရည္ ရွိတယ္။

ၾကပ္ၾကပ္ေတာက္ေတာက္ ထိုင္စားရတဲ့ တုတ္ထိုးဗန္းကို မလြမ္းပါဘူး။
အီလည္လည္နဲ႔ ေကြ႕ခ်ပ္ ရွိတယ္။

ေလတျဖဴးျဖဴးနဲ႔ တြယ္စီးရတဲ့ ၁၀၅ကို မလြမ္းပါဘူး။
ေလွာင္အိုက္အိုက္နဲ႔ 854 ရွိတယ္။

ေစ်းေပါေပါနဲ႔ ေရႊဧည့္သည့္ကို မလြမ္းပါဘူး။
အေပါက္၀ကေန တကြ်တ္ကြ်တ္နဲ႔ ငါ့ပိုက္ဆံေတြထိုင္၀ါးေနတဲ့ စက္ ၂ခုပါတဲ့ Bus ကားေတြ ရွိတယ္။

ျမက္ခင္းစိမ္းစိမ္း ျမင္ကြင္းေလးနဲ႔ ၂၀ ေပးျပီး တစ္ေနကုန္စီးလို႔ရတဲ့ ျမိဳ႕ပတ္ရထားကို မလြမ္းပါဘူး။
ျပတင္းေပါက္ေမွာင္ေမွာင္နဲ႔ စကၠန္႔တိုင္းကို ပိုက္ဆံယူေနတဲ့ MRT ရွိတယ္။

စကားေလးေျပာရံုနဲ႔ ပိုက္ဆံရခဲ့တဲ့ ပြဲစားတန္းက ဘ၀ကို မလြမ္းပါဘူး။
တစ္ေန႔ ၁၀နာရီလုပ္ရတဲ့ ညႇီစို႔စို႔ဘ၀တစ္ခု ရွိတယ္။

အထည္ခ်ဳပ္က အလုပ္ၾကိဳးစားတဲ့ ၀န္ထမ္းမေလးေတြကို မလြမ္းပါဘူး။
အေခ်ာင္ခိုေနတဲ့ စီနီယာ တရုတ္မေတြရွိတယ္။

ျငင္းလိုက္ခံုလိုက္ စေနာက္လိုက္နဲ႔ DotA ပြဲကို မလြမ္းပါဘူး။
တိတ္တိတ္ေလး တစ္ေယာက္တည္းေဆာ့ရတဲ့ PSP ရွိတယ္။

ရြံ႕ဗြက္ထူထူၾကားက အျမဲတန္း တန္းစီေနရတဲ့ သထံုကြင္းကို မလြမ္းပါဘူး။
တိုက္ေဘးနားက ဘယ္သူမွ မရွိတဲ့ Basketball ကြင္းရွိတယ္။

၇နာရီဆို အေျပးအလႊား အလြတ္မခံခဲ့တဲ့ ကိုရီးယားကားကို မလြမ္းပါဘူး။
မၾကည့္တခ်က္ ၾကည့္တခ်က္ တရုတ္ကား ခပ္ညံ့ည့ံေတြ ရွိတယ္။

လူရႊင္ေတာ္ေရႊဖလားရဲ႕ ပါးစပ္မပိတ္ရတဲ့ ဟာသေတြ မလြမ္းပါဘူး။
ရယ္စရာမေကာင္းတဲ့ ခပ္ေပါေပါ အစီအစဥ္ေတြ ရွိတယ္။

ခ်စ္သူနဲ႔ ပံုမွန္သြားၾကည့္တဲ့ သမၼတရံုကို မလြမ္းပါဘူး။
ဖုန္းသံထြက္လာရင္ ၀ိုင္းၾကည့္ခံရတဲ့ ရုပ္ရွင္ရံုေတြ ရွိတယ္။

သဘာ၀အတိုင္း ခပ္ရိုင္းရိုင္းလွေနတဲ့ ေသာင္ျပင္က်ယ္က်ယ္ ေခ်ာင္းသာနဲ႔ ေငြေဆာင္ကို မလြမ္းပါဘူး။
လူဖန္တီးတဲ့ ေသာင္ျပင္က်ဥ္းက်ဥ္း သဲၾကမ္းၾကမ္း East Coast နဲ႔ West Coast ရွိတယ္။

အဲလိုေနႏိုင္ရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲေနာ္။

ဗီလိန္


မွတ္ခ်က္။ ။

Merlion = စင္ကာပူ ၏ အမွတ္အသားျဖစ္ေသာ ျခေသၤ့တစ္ပိုင္း ေရသူတစ္ပိုင္း ရုပ္ထုၾကီး

1818 = ျမန္မာျပည္သို႔ ေခၚဆိုေသာ ဖုန္းကဒ္။

MRT = ျမိဳ႕တြင္း ရထား (ေျမေအာက္ထဲမွာပဲ သြားေနတာမ်ားလို႔ ျပတင္းေပါက္ကေန ဘာမွမျမင္ရပါ။)

PSP = Sony Playstation 1, 2 ကို လမ္းသြားရင္းေဆာ့လို႔ရေအာင္ ဖန္တီးထားေသာဂိမ္းစက္။

ေကြ႔ခ်ပ္ = ၀က္ကလီစာဟင္း။
ငါ့ပိုက္ဆံေတြထိုင္၀ါးေနတဲ့ စက္ = Bus ကားတြင္ ေငြရွင္းရသည့္ စက္။

East Coast & West Coast = လူဖန္တီးထားသည့္ အပန္းေျဖ ကမ္းေျခ။


ကိုရုပ္ဆိုးေျပာတာနဲ႔ မွတ္ခ်က္ေလးထည့္ေပးလိုက္တယ္ဗ်ာ။
ဓာတ္ပံုေတြကို Google ကေန ယူျပီး ျပလိုက္တာပါ။

စင္ကာပူ သီတင္းကြ်တ္သို႔ အလည္တစ္ေခါက္

ေလယာဥ္ကြင္းကထြက္လာေတာ့ ညေန ၅ နာရီ။ လမ္းမၾကီးတေလွ်ာက္ ဘတ္စ္ကား တစ္စီးစာေလာက္ရွိသည့္ မီးပံုးမ်ား စီတန္းကာ အလွဆင္ထားသည္။ ေကာင္းကင္တြင္လည္း မီးပံုးပ်ံမ်ား ျပည့္ႏွက္ေနသည္။ တစ္လမ္းလံုးလဲ အလွျပကားမ်ား၊ မီးရွဴးမီးပန္းလိုက္ေဖာက္သည့္ ကားမ်ားျဖင့္ စည္ကားေနသည္။ အေဆာက္အဦတိုင္းတြင္လည္း အနီ၊ အဝါ၊ အျပာ ေရာင္စံုမီးမ်ားျဖင့္ ေတာက္ပေဝဆာေနသည္။ ကားလမ္းမမ်ားက ၃၊၄ ထပ္ ျဖစ္ေနေလျပီ။ PIE လမ္းကၾကီးမွာ အေတာ္ေလးေသးသြားျပီ ဟုထင္လိုက္မိသည္။ Cab Driver ကို City Hall ဘက္သို႔ေမာင္းခိုင္းလိုက္ျပီး Marina Square နားေရာက္ေတာ့ ရဟတ္ယာဥ္မ်ားကလည္း သာသနာ့ အလံၾကီးမ်ားျဖင့္ ပ်ံ၀ဲေနသည္။

ယခင္ Peninsula Plaza က အထပ္ ၅၀ တိုက္ျမင့္ၾကီး ျဖစ္ေနေလျပီ။ နာမည္ကေတာ့ ျပန္သံုးထားသည္။ "ပန္နင္ဇြဲလား" ဟု ျမန္မာလိုပါ ေရးထားေလ၏။ အထပ္ ၂၀မွ ၃၅ ထပ္အထိတြင္ကား ၾကီးမားလွသည့္ ေမာ္နီတာၾကီးေပၚတြင္ စင္ကာပူ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတၾကီး ဦးေက်ာ္၀င္း (ေခၚ) Jimmy Win သီတင္းကြ်တ္မဂၤလာ စကားေျပာေနသည္။ မဂၤလာမိန္႔ခြန္းစကား ေျပာၾကားအျပီးတြင္ ယခင္က ၾသဂုတ္လ ၉ ရက္ေန႔(ႏိုင္ငံေတာ္ေန႔) တြင္သာ အလွျပေသာ တိုက္ေလယာဥ္မ်ားက ေရာင္စံုမီးမ်ားျဖင့္ ေကာင္းကင္တြင္ အလွျပေနၾကျပီ။ ဘုရားရွင္ျပန္ၾကြအလာကို နတ္ျပည္ထိတက္ျပီး ၾကိဳဆိုေလသလားမသိ။

ကားမ်ားပိတ္ေန၍ ပြဲေတာ္က်င္းပရာ ထဲသို႔မ၀င္ခဲ့ေတာ့။ Peninsula Plaza ေနာက္မွ CTE လမ္းမေပၚသို႔ တိုက္ရိုက္ေရာက္ေသာ ေျမေအာက္ ကားလမ္းမွ ၀င္လာကာ CTE လမ္းမွတဆင့္ တူေတာ္ေမာင္ရဲ႕ အိမ္ရွိရာ Yishun ဘက္သို႔ ေမာင္းခိုင္းလုိက္သည္။ မေရာက္တာ ၁၅ ႏွစ္ေလာက္ရွိခဲ့ျပီဆိုေပမယ့္ ဒီလိုမ်ိဳးသေ၀ထိုးခ်င္ေသးလို႔ တူေတာ္ေမာင္ကိုလာမၾကိဳခိုင္းခဲ့။ ေလယာဥ္ဆိုက္တုန္းကေတာ့ ဖုန္းဆက္လိုက္ပါတယ္။ ေခြ်းတူမကလည္း ဒီည Bukit Panjang က ဘုရားၾကီးမွာ တရားပြဲသြားေလတယ္တဲ့ေလ။

Yishun ေရာက္ေတာ့ Supermarket ေတြက မႈိလိုေပါက္ေနတာကို ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ Supermarket တိုင္းမွာလဲ လူေတြကလည္းျပည့္လို႔။ Yishun ရပ္ကြက္ ဓမၼာရံုကေနလည္း အသံမစဲပဌာန္း ရြတ္ဖတ္သံၾကားေနရတယ္။ အိမ္နားေရာက္ေတာ့ Interchange နားက ျမက္ခင္းျပင္မွာ "ပိုးအိစံရဲ႕ သီတင္းကြ်တ္မဂၤလာပါ" သီခ်င္းကို Pioneer ၈ လံုးနဲ႔ ဖြင့္ျပီး စတုဒီသာေကြ်းေနေလေနရဲ႕။ မုန္႔ဟင္းခါးနဲ႔ Berger King ဆိုလားပဲ။ ကားေပၚကဆင္းေတာ့ ေဗ်ာက္အိုးသံေတြ မီးရွဴးမီးပန္းေတြရဲ႕ အသံေတြ ေ၀ေ၀ဆာဆာၾကားရပါတယ္။ ကားေပၚမွာတုန္းက အသံလံုေနလို႔ သိပ္မသိသာ။ ၄၊၅ႏွစ္အရြယ္ ကေလးေတြကေတာ့ ဓာတ္ခဲသံုး မီးေရာင္စံုလွ်ပ္စစ္ လက္တြန္းမီးပံုးေလးေတြနဲ႔။ ဆယ္ေက်ာ္သက္ေတြကလည္း အထုပ္ကိုယ္စီနဲ႔ မိဘဆရာေတြကို လိုက္ကန္ေတာ့ေနၾကေလရဲ႕။ တူေတာ္ေမာင္ရဲ႕အိမ္ေရာက္ေတာ့ ၈ နာရီခြဲျပီ။

ထမင္းစားေသာက္ျပီး တူဝရီးႏွစ္ေယာက္ စကားစျမည္ေျပာေတာ့ East Coast မွာ ဆီမီး ၁၀၀၀၀ လႊတ္ပြဲရွိေၾကာင္းနဲ႔ ဆီမီး တစ္စံုကို ေဒၚလာ ၅၀၀ ဆိုတဲ့အေၾကာင္း။ Bukit Panjang က ဘုရားၾကီးမွာ သူ႔မိန္းမသြားေနတဲ့ တရားပြဲ။ ေနာက္ျပီး Santosa မွာ သီတင္းကြ်တ္ မီးပံုပ်ံပြဲနဲ႔ ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲကို ၂၀၀၈က ဗုဒၶဘာသာဝင္ ျဖစ္သြားၾကတဲ့ ဘက္ခမ္တို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံပါလာၾကသတဲ့။ ေျမးႏွစ္ေယာက္ပါ ေခၚလာတယ္ေျပာတယ္။ NTU မွာက IC ရဲ႕ စတိတ္ရႈိး။ ခ်စ္စမ္းေမာင္နဲ႔ ခရမ္းကေတာ့တီးေနတုန္းပဲ။ ဗညားႏိုင္ကေတာ့ လံုး၀နားသြားျပီ ခင္ေမာင္သန္းကေတာ့ Editing ပဲလုပ္ေတာ့တယ္္တဲ့။ Toa Payoh ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာက ၁၆ၾကိမ္ေျမာက္ ကမၻာ့ဓမၼစၾကၤာရြတ္ျပိဳင္ပြဲ။ ျမန္မာျပည္က အဖြဲ႕ ၈၀ ေက်ာ္၊ စင္ကာပူက အဖြဲ႕ ၂၀ေက်ာ္၊ ႏိုင္ငံတကာက အဖြဲ႕ ၅၀ေက်ာ္ ျပိဳင္ၾကသတဲ့။ ဒီႏွစ္ထူးျခားတာက ျပိဳင္ပြဲမွာ ပထမရတဲ့ အဖြဲ႕ကေနာက္ႏွစ္ ျမန္မာျပည္မွာလုပ္မယ့္ သတၱမအၾကိမ္ သဂၤါယနာတင္ပြဲမွာ အဖြင့္ဓမၼစၾကၤာတရားေတာ္ ရြတ္ဖတ္ေပးရမယ္ေလ။ သာသနာ့ မွတ္တိုင္တစ္ခုျဖစ္လို႔ အဖြဲ႕တိုင္းက ေမွ်ာ္လင့္ေနၾကေလရဲ႕ေလ။ ေျပာလိုက္တာမွစံုလို႔။ အဲလိုနဲ႔ ၁၂ နာရီေတာင္ထိုးေနျပီ။ မနက္ျဖန္ အလွဴသြားဖို႔ ေစာေစာအိပ္ေတာ့မယ္။

ေကာဇာသကၠရာဇ္ ၁၄၀၆ ခုႏွစ္၊ သီတင္းကြ်တ္လျပည့္ေန႔။

သမုဒၵရာ ဝမ္းတစ္ထြာ

အင္း…ဒီကိစၥက ေတာ္ေတာ္ခက္တယ္။ ေနရာတကာမွာ ေဒါင္က်က်၊ ျပားက်က် ေနႏိုင္ေပမယ့္ (တေစာင္းဆိုရင္ေတာ့….အဲေလ။ ေယာင္လို႔) အစားအစာမွာ ျဖစ္သလိုမစားတတ္တာက က်ေနာ့ရဲ႕ဒုကၡပဲ။ အဲ အခုပိုဆိုးျပီ။ TAG ေခါင္းစဥ္က ျဖစ္သလိုစားတဲ့။ အေၾကြးက အတိုးမတက္ေပလို႔ပဲ။ အတိုးတက္လို႔ကေတာ့ အတိုးနဲ႔တင္ မြဲမွာပဲ။ ဒီလိုဗ်။ က်ေနာ္က အစားဂ်ီးမမ်ားဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဇီဇာေၾကာင္တာ။ ဟီဟိ။ ေျပာရမွာလဲ ရွက္ပါတယ္။ အဲဒါကပိုဆိုးတာ။ မနက္မနက္ဆို ဟင္းခ်က္တာနဲ႔တင္ ရံုးကို အျမဲ (အျမဲဆိုတာ မွ အျမဲ။ ပထမဆံုးတစ္ရက္ကလြဲရင္ တစ္ခါမွက ၉ နာရီထိုး ရံုးမေရာက္ဖူးဘူး။ :) )

ၾကက္ဥေၾကာ္တာျခင္း အတူတူေတာင္မွ အကာမၾကြတ္ရဘူး အႏွစ္ က်က္ရမယ္။ အႏွစ္ကလည္း လံုးဝက်က္မသြားရဘူး။ အႏွစ္မွာတင္ကိုး အေရာင္က ႏွစ္မ်ိဳးျဖစ္ေနရမယ္။ ေၾကာ္တတ္ၾကလားဗ်။ စိတ္ဝင္စားရင္ သင္တန္းဖြင့္ေပးမယ္။
ဘဲဥဟင္း (ဒီမွာေတာ့ ၾကက္ဥဟင္းေပါ့။ ဘဲဥေစ်းၾကီးလို႔) ဆိုရင္ေတာ့ တမ်ိဳးဗ်။ ဘဲဥကို အရင္ျပဳတ္ျပီး အခြံခြာ ျပီးေတာ့မွ အလံုးလိုက္ျပန္ေၾကာ္ျပီး အကာေလးေတြ ၾကြတ္ၾကြတ္ေလးနဲ႔မွ ခ်က္တာ။ ဒါေတာင္ ခရမ္းခ်ဥ္သီးမပါရင္ သိပ္မၾကိဳက္ခ်င္ဘူး။

ၾကက္သား၊ ဝက္သားေၾကာ္ ဆိုရင္လဲေအာက္မွာ မုန္႔ညႇင္းရြက္ေလးခံလိုက္မွ။ မရွိရင္ေတာင္ ေဂၚဖီရြက္ေလး ျဖစ္ျဖစ္ေပါ့။ ျပီးရင္ အေပၚကလည္း နံနံပင္ေလးအုပ္ေပါ့။
ၾကက္သားေၾကာ္မွာရွိေသးတယ္။ အေရခြံနဲ႔ နံရိုးက မပါမျဖစ္ ၾကက္ေၾကာ္ထဲမွာ အေရခြံေၾကာ္နဲ႔ နံရိုးေၾကာ္ကို အၾကိဳက္ဆံုး။
ၾကက္သားခ်က္၊ ၾကက္သားေၾကာ္ရင္လည္း ၾကက္ကို ကိုင္လိုက္ရမွ။ ၾကက္ကိုင္တယ္ဆိုတာ လည္ပင္းအေရျပား ေသြးေၾကာမၾကီးကိုဖယ္၊ ဇလုပ္ကို ေသခ်ာသတိထားျပီးထုတ္၊ အျမစ္ကို ဓားေလးနဲ႔ ရွတတေလးလွီး အထဲက မစင္ထုတ္ကို ခပ္ဆတ္ဆတ္ေလးခြာ၊ အျမစ္ထိပ္က အနံ႔နံမယ့္ ထိပ္ဖူးေလးကို ဆားနဲ႔ ေသခ်ာပြတ္၊ အဆုတ္ကိုခြာ၊ ႏႈတ္သီးကိုျဖဳတ္၊ ေအာက္ေမးရိုးကို ဖယ္၊ ေျခေထာက္အေရျပားထူကို ေရေႏြးစိမ္ျပီး ခြာ။ အဲလိုမွ ၾကက္သားခ်က္ရတာ ပီသတာ။ အခုေတာ့ၾကည့္။ ၾကက1္ဝယ္ရင္ ကုိင္ျပီးသားေတြ။ အိမ္ေရာက္ရင္ အတံုးတံုးျပီး ခ်က္လိုက္ရံုပဲ။ အဲဒီေတာ့ ဆိုင္ကိုပဲ တံုးခိုင္းလိုက္ေတာ့တယ္။ ခ်က္ရတာ ဖီးလ္မလာဘူး။
ၾကက္သားအာလူး၊ ဝက္သားအာလူး ဆိုရင္လဲ အာလူးကိုမာျပီးက်က္ေအာင္ အရင္ေၾကာ္ျပီး ျပန္ဆယ္ထားျပီးမွ ခ်က္တယ္။ ၾကက္သားအာလူး၊ ဝက္သားအာလူးမွာ အာလူးေတြ ႏူးျပီးေပ်ာ္ကုန္ရင္မၾကိဳက္။

ဝက္သားဆိုရင္လည္း ေရလံုျပဳတ္ကိုမၾကိဳက္ ေရေလးနည္းနည္းထည့္လိုက္။ ေရခန္းသြားရင္ ေရေလးနည္းနည္း ထပ္ထည့္လိုက္ မႏူးမခ်င္းအထိ ထိုင္ေစာင့္ျပီး ဆီျပန္ေရက်န္ေလး အရမ္းၾကီးလဲႏူးရင္ မေကာင္း။
ပုစြန္ဆိုလည္း အခြံမခြာပဲ ခ်က္ရင္မစား။ အခြံကို က်က်နန ခြာျပီးမွ မစင္လမ္းကိုပါ ေသခ်ာဆြဲထုတ္လိုက္ရမွ စိတ္တိုင္းက်တယ္။
ငါးဆို အရိုးမ်ားတဲ့ငါး မစား။

ၾကာဇံေၾကာ္ရင္လဲ ၾကာဇံအေပ်ာ့(တစ္ပါကင္ကို အလိပ္ေလး ၁၀ လိပ္ပါတဲ့) မွ ဆိုင္ေတြမွာ ေၾကာ္တဲ့ အလံုးၾကီးၾကီးေတြ သိပ္မၾကိဳက္။ ဘာမွမပါနဲ႔ ၾကာဇံနဲ႔ ၾကက္ဥ၊ ၾကာဇံနဲ႔ ေဂၚဖီ အဲဒါေလးနဲ႔တင္ျဖစ္တယ္။

ပဲျပဳတ္နဲ႔ ထမင္းဆီဆမ္းဆိုရင္ ဆီကအစိမ္းနဲ႔မွ အထူးသျဖင့္ ရန္ကုန္မွာဆိုရင္ေတာ့ ပဲဆီစစ္စစ္နဲ႔မွ။ ၾကက္သြန္ျဖဴ၊နီ ဆီခ်က္နဲ႔ဆို သိပ္မၾကိဳက္။ ျပီးရင္ ဆားေလးနဲ႔ျဖဴးျပီးေတာ့ေပါ့။ ၾကက္ဥျပဳတ္နဲ႔ ထမင္းဆီဆမ္းၾကေတာ့ ၾကက္သြန္ျဖဴ ဆီခ်က္နဲ႔ကို ပိုၾကိဳက္သဗ်။ ဆီစိမ္းနဲ႔လည္း စားေတာ့စားပါတယ္။ သူလည္းဆားနဲ႔ပဲ။ ၾကက္ဥေၾကာ္နဲ႔ ထမင္းနဲ႔ က်ျပန္ေတာ့ အဲလိုမဟုတ္ေတာ့ ဆီစိမ္းနဲ႔ တရုတ္ပဲငံျပာရည္နဲ႔ဗ်ား။
ပဲျပဳတ္ကိုလည္း ျပန္ေၾကာ္လိုက္ရင္ မစားေတာ့။

လက္ဘက္သုပ္ဆိုလည္း ပဲၾကမ္းေၾကာ္မစား။ ဒါကေတာ့ က်န္းမာေရးအရပါ။ က်ေနာ္က ေလမေကာင္းဘူးဗ်။ လက္ဘက္သုပ္စားရင္ ထမင္းပါမွ။ ထမင္းနဲ႔ေရာသုပ္တဲ့ လက္ဘက္ထမင္းသုပ္ကို လည္းၾကိဳက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ခံစားခ်က္ျခင္းေတာ့မတူဘူး။ လက္ဘက္သုပ္နဲ႔ ထမင္းနဲ႔ စားခ်င္တာနဲ႔ လက္ဘက္ထမင္းသုပ္ စားခ်င္တာနဲ႔ မတူ။

မုန္႔ဟင္းခါးဆုိလဲ ဧရာဝတီလက္ရာမွ။ ဒါေတာင္ ေတာ္ေတာ္ေလွ်ာ့ထားတာ။

ေနာက္တစ္ခုက အင္းစတန္႔ဆို ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမစား။ အထူးသျဖင့္ ေခါက္ဆြဲေျခာက္ ေကာ္ဖီမစ္၊ တီးမစ္၊ ငါးေသတၱာေတြ မစား။ အဲဒါေတြေၾကာင့္ အလုပ္ကရႈပ္တာ။ ေခါက္ဆြဲေျခာက္ဆိုတာထက္ အဲဒီ့အထဲက အမႈန္႔ေတြကိုမစားတာပါ။ တခါခါ သိပ္ခက္ခဲေနရင္ အထဲကေခါက္ဆြဲကို ယူျပီး ကိုယ္ၾကိဳက္သလို လုပ္စားတတ္တယ္။ ေကာ္ဖီဆို အမႈန္႔နဲ႔ ေဖ်ာ္မွ။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ႏို႔နဲ႔။ ႏို႔မရလည္း ႏို႔ဆီနဲ႔ေပါ့ေလ။ အင္းစတန္႔ထဲမွာ ႏို႔ဆီကေတာ့ စားျဖစ္တယ္ဗ်။ အရမ္းၾကီးေတာ့ မဟုတ္ဘူး။

ေျပာင္းဖူးဆိုရင္လဲ ေျပာင္းဖူးေစ့ေပၚက အခြံပါးပါးေလးကိုခြာျပီးမွ စားတာ။ မခြာရင္ သြားၾကားညက္လို႔။ အခုေနာက္ပိုင္း စိတ္မရွည္လို႔ ေျပာင္းဖူးျပဳတ္ေတာင္ မစားေတာ့ဘူး။
ဖရဲသီးဆိုရင္ အေစ့မပါတဲ့အပိုင္းေတြပဲစားတယ္။ ဒီမွာကေတာ့ အေစ့က မပါသေလာက္ဆိုေတာ့ က်ေနာ္နဲ႔ကိုက္တယ္။ စားျဖစ္တယ္။ ရန္ကုန္မွာတုန္းက အဲဒီ အေစ့ကိုဖယ္ရတာကိုက စိတ္မရွည္ဘူး။

ဒီလိုဗ်။ က်ေနာ္က မစားခင္ ျပင္ဆင္တဲ့ အခ်ိန္မွာ စိတ္ရွည္တယ္။ ရွည္တာမွ ေသေသခ်ာခ်ာကို ျပင္ဆင္ျပီးလုပ္တာ။ စားတဲ့အခ်ိန္ အလုပ္လာမရႈပ္နဲ႔ မၾကိဳက္ဘူး။ ငါးဆိုလည္းဒီလိုပဲေလ။ အရိုးႏြင္ရတာစိတ္မရွည္လို႔ မစားျဖစ္တာမ်ားတယ္။
ဒါေပမယ့္ မၾကိဳက္ဘူးဆိုတာေတြကို မစားတာပဲရွိတာပါ။ ငတ္ရင္စားတယ္။ :) အငတ္ေတာ့မခံဘူး။ က်ေနာ့ စည္မ်ဥ္း၊ စည္းကမ္းေတြကို ငတ္ရင္ေတာ့ ခ်ိဳးေဖာက္တာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ငတ္တယ္ဆိုတဲ့ ဆိုတဲ့ စကားလံုးက သူမ်ားဆီမွာ စားရေတာ့မယ္။ အဲဒါပဲရွိတယ္ဆိုမွစားတာ။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဒီစည္းမ်ဥ္းေတြကို မခ်ိဳးေဖာက္ဘူး။ မရရေအာင္ ခ်က္တယ္။

ေနာက္တစ္ခုက က်ေနာ္က လူကို ဒုကၡအလြန္အကြ်ံေပးတဲ့ အစာေတြကို လံုးဝ (ျမည္းေတာင္မၾကည့္ဘူး) မစားဘူး။ (ခြ်င္းခ်က္ အရက္ႏွင့္ဘီယာမပါ။ :) ) က်ေနာ္က အပူနဲ႔ေလနဲ႔မေကာင္းေတာ့ အထူးသျဖင့္ ဒညင္းသီး၊ ဒူးရင္းသီး၊ ခရမ္းသီး၊ ငါးသေလာက္၊ အုန္းသီး(အုန္းသီးကေတာ့ တတ္ႏိုင္သေလာက္ေရွာင္တယ္။ မုန္႔ထဲပါလာရင္ေတာ့ မတတ္ႏိုင္ဘူး။) ရွိေသးတယ္ဗ်။ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ နီးနီးစပ္စပ္ ျမင္ေတြ႕ေနၾကကေတာ့ ဒီေလာက္ပဲ။ ဒါေတြကေတာ့ လံုးဝကို မစားတာ။

ေနာက္ဆံုး ဘယ္ေလာက္ထိမ်ား ဇီဇာက ေၾကာင္လိုက္ေသးလဲဆိုရင္ ေရဆို ေရခဲေရေတာင္ မေသာက္ဘူး။ ကဲ ရွင္းေရာ။

ကဲ….. ရပ္ကြက္တကာ၊ ရြာအစံုကေန က်ေနာ့ကို “ျဖစ္သလို စား” ေခါင္းစဥ္နဲ႔ တဂ္ေတာ္မူထားၾကတဲ့ ဘေလာ့အႏုပညာရွင္မ်ား အားလံုး ေက်နပ္ႏိုင္ၾကပါေစဗ်ား။ ေတာ္ေတာ္ၾကာေနျပီျဖစ္လို႔ အားလံုးလဲေရးျပီးေနၾကျပီ။ ထပ္တက္စရာေတာင္ မရွိေတာ့ဘူး။

ေၾကာ္ျငာဝင္ဦးမွ....... အထက္ပါ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းမ်ားကို လုိက္နာ၍ ခ်က္ျပဳတ္ႏိုင္သူ အိမ္ရွင္မတစ္ဦး အလိုရွိသည္။
  • Miss 2009 ဝင္ေရာက္ႏိုင္မည့္ ရုပ္ရည္ရွိရမည္။
  • ထားရာေန၊ ေစရာသြားေနႏိုင္သူျဖစ္သလို အရာရာကို ဦးေဆာင္ဆံုးျဖတ္ႏိုင္သူ ျဖစ္ရမည္။
  • ပညာ အရည္အခ်င္းမွာ ဟားဗတ္ေက်ာင္းမွ မည့္သည့္ဘြဲ႕မဆို လက္ခံသည္။
  • အိမ္ေထာင္ေရး အေတြ႕အၾကံဳမွလြဲ၍ အခ်က္အျပဳတ္၊ အစီအမံ၊ အနည္းဆံုး ၅ ႏွစ္အထက္ရွိရမည္။

အထက္ပါ အရည္အခ်င္းႏွင့္ ျပည့္စံုသူမ်ားသည္ HR@villainlay.com.sg သို႔ CV အျပည့္အစံုျဖင့္ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ လူကိုယ္တိုင္ Human Resource သို႔ လည္းေကာင္း လာေရာက္ေလွ်ာက္ထားႏိုင္သည္။
Singapore & SPR only မဟုတ္ပါ။ Social Visit သမားမ်ားပါ ေလွ်ာက္ထားႏိုင္သည္။

:D :D :D :D :D

ကြ်ႏု္ပ္ႏွင့္ ဂ်ိဳကာဖဲ


ကဲ ေတာင္ေပၚသားၾကီးေဝ့။ နင္တက္ေတာ့ ငါေရး၊ ငါတက္ေတာ့ နင္ေရးေပါ့ေဝ့။ :)

ပိုးအိစံကေတာ့ ေျပာပါတယ္။ “~~အခ်စ္ဆိုတာ ရယူျခင္းမွ မဟုတ္ပဲမဏိစႏၵာ~~” တဲ့။
မ်ိဳးၾကီးကလဲ ျပန္ေျပာရွာပါတယ္။ “~~ရယူျခင္းမဟုတ္ရင္ အခ်စ္ကဘာလဲ~~” တဲ့ေလ။ :D

အင္း အခ်စ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းကို အတြင္းေရးမ်ားေဖာ္ထုတ္ျခင္း မွာ ေရးခဲ့ဖူးတယ္ေလဗ်။ အခ်စ္ဆိုတာ ပိုကာ၀ိုင္းထဲက ဂ်ိဳကာဖဲခ်ပ္ေလးလိုပဲ။ တျခားဟာေတြျပည့္စံုေနရင္ေတာ့ လိုခ်င္တယ္။ ကိုယ့္မွာဘာမွမရွိဘဲနဲ႔ေတာ့ ဘာမွလုပ္လို႔မရဘူး။ ရႈပ္ေတာင္ရႈပ္ေသးတယ္။ လႊတ္ပစ္လို႔လဲမရ ကိုင္ထားလဲ ပန္းတိုင္မေရာက္ႏိုင္တဲ့ အရာေပါ့။ ပိုကာဝိုင္းမွာ ငါးေယာက္မဟုတ္လို႔ run (series) လိုျပီဆိုရင္ ကန္႔လန္႔ကန္႔လန္႔ခံေနတာက အဲဒီဂ်ိဳကာပဲ။
အခ်စ္ဆုိတာလဲ အဲလိုပဲ ဘဝၾကီးကိုခ်ီတက္လို႔ အဓိကအရာေတြမျပီးေသးခင္ တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ခ်စ္မိလို႔ကေတာ့ သူ႔အတြက္ အမ်ားၾကီးေပးဆပ္ရေတာ့မယ္။ အထူးသျဖင့္ အခ်ိန္၊ အခ်ိန္ေတြေပးျပီး သူနဲ႔ေနရေတာ့မယ္။ အခ်ိန္ေတြေပးျပီး ခ်စ္ရေတာ့မယ္။ ေနာက္တစ္ခုက စိတ္။ ကုိယ့္ တျခားလုပ္စရာေတြ စဥ္းစားရမယ့္အခ်ိန္မွာ သူ႔ဆီစိတ္ေရာက္ေနျပီ။ အဲဒီ့မွာက ႏွစ္ခါနာတာပဲ။ ပန္းတိုင္ၾကီး ေရာက္ခ်င္တဲ့ သူေတြကေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာကို ခဏေဘးခ်ထားေလ့ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆားမပါတဲ့ဟင္းလို ေပါ့ရႊတ္ရႊတ္ေတာ့ေနမေပါ့။ မထားလဲရတဲ့သူဆိုရင္ေတာ့ ေကာင္းတာေပါ့။

ေနာက္ျပီး လူေတြရဲ႕ ဘဝအမ်ိဳးမ်ိဳးကိုလိုက္ျပီး စံသတ္မွတ္ပံုျခင္း မတူညီၾကဘူးေလ။
အခ်စ္ဆိုတာကို
စီးပြားေရးသေဘာနဲ႔ ယွဥ္ၾကည့္တဲ့သူက စီးပြားေရး သို႔ ေငြနဲ႔ စံထားလိမ့္မယ္။
ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ယွဥ္ၾကည့္တဲ့သူက ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ စံထားလိမ့္မယ္။
ပညာေရးနဲ႔ ယွဥ္ၾကည့္တဲ့သူက ပညာအရည္အခ်င္းနဲ႔ စံထားလိမ့္မယ္။
တခ်ိဳ႕က ရုပ္ရည္။ တခ်ိဳ႕က စိတ္ဓာတ္။ တခ်ိဳ႕က အရည္အခ်င္း။ တခ်ိဳ႕က ………….. အဲ အမ်ိဳးမ်ိဳးေပါ့ေလ။
က်ေနာ္ကဘာကို စံထားလဲ ဆိုေတာ့ အင္း……အဲ.…..ဟဲဟဲ မေျပာေတာ့ပါဘူး။

အခ်စ္တကာ့ အခ်စ္ေတြထဲမွာ က်ေနာ္အၾကိဳက္ဆံုး အခ်စ္ပိုင္ရွင္က အေနာ္ရထာ။ မိမိရဲ႕ခ်စ္လွစြာေသာ မိဖုရားနဲ႔ ေဖာက္ျပန္သူဟု စြဲခ်က္တင္ထားတဲ့ စစ္သူၾကီးက်န္စစ္။ ရာဇေဒါသ၊ ရာဇမာန္ေတြနဲ႔ မစီရင္ခဲ့။ မသတ္ရင္လည္း စည္းကမ္းပ်က္မယ္။ သတ္ရင္လည္း အယံုၾကည္ရဆံုး အားထားရတဲ့ အရည္အခ်င္းရွိစစ္သူၾကီး ကို ဆံုးရႈံးရမယ့္အျပင္ မိန္းမအတြက္နဲ႔ သူလိုလူကို ေတာင္သတ္တယ္ေဟ့ လို႔ အေျပာခံရမယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ႏွစ္ဘက္လြတ္ေအာင္လို႔ ခ်ဳပ္ထားတဲ့ၾကိဳးကို အရိႏၷမာလွံနဲ႔ ေခ်ာ္ပစ္၊ ျဖတ္ေပးျပီး ေျပးခြင့္ျပဳလိုက္တဲ့ အေနာ္ရထာရဲ႕ အသိဉာဏ္ရွိတဲ့ ေယာက္်ားေကာင္း ေယာက္်ားျမတ္တို႔ရဲ႕ အခ်စ္လို႔ခံယူမိပါတယ္။

အခုက ကိုေတာင္ေပၚသားက ေသခ်ာမွာထားလို႔ ၁၅၀၀ အေၾကာင္းေရးတာပါ။ ၁၅၀၀ ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ၅၂၈ ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အခ်စ္ဆိုတာ အခ်စ္လို႔ေျပာတာထက္ ျပည့္စံုတဲ့ ဖြင့္ဆိုခ်က္မရွိပါဘူး။ ထုတ္ျပီးေျပာလိုက္ရင္ ေျပာလိုက္တဲ့ စကားလံုးက မျပည့္စံုျဖစ္ျဖစ္ သြားတဲ့အရာပါ။ မူလဂုဏ္သတၱိရွိတဲ့အရာေပါ့။ ဥပမာ- ခ်ိဳတယ္၊ ငန္တယ္ ဆိုတာကို မသိတဲ့သူတစ္ေယာက္ကို စမ္းမၾကည့္ခိုင္းပဲ ရွင္းျပလို႔မရပါဘူး။ စားၾကည့္မွ သိႏိုင္သလိုပါပဲ။ အခ်စ္ဆိုတာ ကိုယ္တိုင္ခ်စ္ၾကည့္မွ သိႏိုင္မွာပါ။ ကဲ…… သိခ်င္ရင္ေတာ့ စမ္းသာၾကည့္လိုက္ပါဗ်ာ။

ကဲ ထံုးစံအတိုင္းပဲေကာင္းပါတယ္။ ေဖာက္သည္ၾကီး မဆုမြန္ နဲ႔ ေခါင္ေခါင္ ကေတာ့ေရးျပီးသား။ အိမ္ ေရ႕ လုပ္စမ္းပါဦး ရြာစားေရ႕ အခ်စ္လြမ္ခ်င္းေလးဗ်ိဳး…………..။

ကမ္း

ဟုတ္တယ္။ ငါဟာေတေလငွက္
အေနမတတ္လို႔လဲ ေသမတတ္ခံခဲ့ရျပီးျပီ

ဆာေလာင္မြတ္သိပ္ခဲ့တဲ့ ေလာဘတခ်ိဳ႕နဲ႔
ေျပာမရေအာင္ ဆိုးျပခဲ့ျပီးျပီ

ဆႏၵမ်ားနဲ႔ မြန္းၾကပ္
ရူးမတတ္လဲ ဒုစရိုက္မွာ ေပ်ာ္ဝင္ခဲ့ျပီးျပီ

ေငြေခၚရာေနာက္ တေကာက္ေကာက္
ငါးပါးသီလေတြလည္း
အၾကိမ္ၾကိမ္ က်ဴးလြန္ခဲ့ျပီးျပီ

အတၱေျပးလမ္းမွာ
မာနတစ္ခုရဲ႕ အရွိန္အဟုန္နဲ႔
မာန္ဟုန္ျပင္းျပင္း ခ်ီတက္ခဲ့ျပီးျပီ

“ငါ” ဆိုတဲ့စိတ္
မအိပ္ရတဲ့ ညေတြလည္းမ်ားခဲ့ျပီ

မ်က္စိစံုမွိတ္ ၾကိတ္ခဲပ်ံသန္း
ေမာပန္းလာေတာ့........
နားစရာ တန္း၊ ကပ္စရာ ကမ္းမရွိတဲ့ ပင္လယ္ျပင္ေလ………………။

ဗီလိန္

ဇာမဏီေသြး

ေလွ်ာက္….. အဆံုးထိေလွ်ာက္
လမ္းရွိလို႔ ေလွ်ာက္ရတာ။
မရွိရင္ေကာ…..
မရွိရင္ ေဖာက္ျပီးေလွ်ာက္။

တက္….. အျမင့္ဆံုးထိတက္
ေတာင္ရွိလို႔ တက္ရတာ။
မရွိရင္ေကာ…..
မရွိရင္ ရွာျပီးတက္။

လွမ္း….. လမ္းဆံုးထိလွမ္း
ပန္းတိုင္ရွိလို႔ လွမ္းရတာ။
မရွိရင္ေကာ…..
မရွိရင္ ထားျပီးလွမ္း။

ငုပ္….. အနက္ဆံုးထိငုပ္
ေရရွိလို႔ ငုပ္ရတာ။
မရွိရင္ေကာ…..
မရွိရင္ ပင္လယ္ျပင္မွာငုပ္။

တိုက္….. အႏိုင္ရတဲ့ထိတိုက္
တိုက္ပြဲရွိလို႔ တိုက္ရတာ။
မႏိုင္ရင္ေကာ။
မႏိုင္ရင္ ေနာက္ဆံုးထြက္သက္အထိတိုက္။

ဒါမွ ဇာမဏီေသြး။

ဗီလိန္

ရင္ခြင္ေႏြး၌ ခိုလံုျခင္း (၄)

ရင္ခြင္ေႏြး၌ ခိုလံုျခင္း (၃) မွ....

ဒီေန႔ ခ်စ္သူမ်ားေန႔ သူနဲ႔ ခ်စ္ခဲ့တာ ၆ႏွစ္ျပည့္ျပီ။ ကန္ေဘာင္သြားဖို႔ပဲ ခ်ိန္းထားတယ္ေလ။ ကန္ေဘာင္ဆိုတာ ခ်စ္သူတို႔ရဲ႕ အထင္ကရပဲမလား။ ရခိုင္မုန္႔တီ စပ္စပ္ေလးစားျပီး ေခြ်းစို႔ေနတဲ့ သူ႔နဖူးေလးကို တစ္သွ်ဴးေလးနဲ႔ သုတ္ေပးမယ္။ မိုးမရြာေနမပူပဲ ေဆာင္းထားတဲ့ ထီးေတြၾကားထဲမွာ သူမ်ားေတြလိုပဲ ထီးဖြင့္ထားမယ္။ ဗလင္တိုင္းေဒး ဆိုေတာ့ လူေတာ္ေတာ္ၾကပ္လိမ့္မယ္။ ေစာေစာသြားမွ ေနရာရမွာ။ ျပီးရင္ ဟိုကေနဝယ္လာတဲ့ အေမႊးပြရုပ္ကို သူဖက္အိပ္ဖို႔ ေပးမယ္။ လိုခ်င္မယ္ဆို ႏွလံုးသားပါထုတ္ေပးဦးမွာ။ ပီတိအျပည့္နဲ႔ ညီေလးဆီက ကားကို အႏိုင္က်င့္ျပီးယူလာခဲ့တယ္။ ျပည္လမ္းတေလွ်ာက္ ျပည္သူ႔ရင္ျပင္ကိုျဖတ္ျပီး ေျမနီကုန္းမေရာက္ခင္ ရွင္ေစာပုလမ္းနဲ႔ ဓမၼေစတီလမ္းထိပ္ ေရာက္ကာနီးမွ မီးက နီသြားပါတယ္။

မီးနီလို႔ ဘရိတ္အုပ္ရံုရွိေသးတယ္။ ေနာက္က ဘရိတ္လြတ္လာတဲ့ ၄၅ ဘတ္စ္ကားက ကုန္းဆင္းအရွိန္နဲ႔ က်ေနာ့ကားေနာက္ဖင္ကို ခပ္ျပင္းျပင္း ဝင္ေဆာင့္ပါေတာ့တယ္။ တဖက္ရွင္ေစာပုလမ္းကေန မီးစိမ္ေနျပီျဖစ္လို႔ အရွိန္မေလွ်ာ့ပဲ ဆက္ေမာင္းလာတဲ့ ပဂ်ဲရိုးကလည္း ေခါင္းထြက္လာတဲ့ က်ေနာ့ကားကို ကီလို ၈၀ႏႈန္းနဲ႔ ျဖတ္တိုက္လိုက္ပါတယ္။ ဘာမွမသိလိုက္ေတာ့ပါဘူး။ အသိက မရတစ္ခ်က္ ရတစ္ခ်က္။ သိတာကက်ေနာ့ ေပါင္မွ ကားျပတင္းေပါက္ေဘာင္က စိုက္ေနတယ္။ က်ေနာ့ကိုယ္က ကားစတီယာရင္နဲ႔ ကားအမိုးနဲ႔ ၾကားမွာညပ္ေနတယ္ေလ။ လႈပ္လို႔လဲမရဘူး။ ရလဲအားမရွိေတာ့ဘူး။ ေသြးေတြကလည္း ရဲပေတာင္းခတ္လို႔။ ဆူညံသံေတြ၊ ယာဥ္ထိန္ရဲ ဝီစီသံသဲ့သဲ့ ေတြ တျဖည္းျဖည္း… တျဖည္းျဖည္း… တျဖည္းျဖည္း တိုးသထက္တိုးသြားျပီး……………………….။

ကဲ အိမ္ နဲ႔ မဆုမြန္ ေရ တစ္ခုေတာ့တာဝန္ေက်ျပီေနာ့။ ေသဖို႔လက္က်န္ ၁၀ ရက္ တက္ ေလးပါ။

ရင္ခြင္ေႏြး၌ ခိုလံုျခင္း (၁)
ရင္ခြင္ေႏြး၌ ခိုလံုျခင္း (၂)
ရင္ခြင္ေႏြး၌ ခိုလံုျခင္း (၃)
ရင္ခြင္ေႏြး၌ ခိုလံုျခင္း (၄)

ရင္ခြင္ေႏြး၌ ခိုလံုျခင္း (၃)

ရင္ခြင္ေႏြး၌ ခိုလံုျခင္း (၂) မွ....

ျပည္ေထာင္စုေန႔ေရာက္ေတာ့ သိပ္ျပီးေထြေထြထူးထူး မလုပ္ျဖစ္ေတာ့ဘူး မလုပ္တာၾကာျပီျဖစ္တဲ့ အေဖ့လုပ္ငန္းမွာ ကူလုပ္ေပးတယ္ေလ။ ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ က်ေနာ့လက္ထဲေရာက္လာမယ့္ အလုပ္ေပါ့။ ကြ်မ္းက်င္ျပီးသားျဖစ္ေပမယ့္ မလုပ္တာကၾကာျပီဆိုေတာ့ အလြဲအမွားေလးေတြရွိတာေပါ့။ ျပည္ေထာင္စုေန႔ဆုိေတာ့ အလုပ္က ေတာ္ေတာ့ကိုပါးတာ။ ေန႔လည္ဘက္ အေဖနဲ႔ ရွန္႔ခ်ီ လို႔ေခၚတဲ့ တရုတ္ စစ္တုရင္ေတာင္ ကစားျဖစ္ေသးတယ္။ မေဆာ့တာၾကာတာျခင္းအတူတူ သူ႔ကိုဘယ္လိုေဆာ့ေဆာ့ကို မႏိုင္တာ။ အင္းေပါ့ေလ။ သူက က်ေနာ့ကို ေမြးေပးခဲ့တဲ့အေဖပဲေလ။ ညေနဆိုင္သိမ္းျပီးေတာ့ အေဖ့စာအုပ္စင္ကို ရွင္းေပးရင္း အေဖ့ တရုတ္စာေရးစုတ္တံေဟာင္းေလး။ မေရးတာၾကာျပီျဖစ္လို႔ ေဆြးေျမ့လုနီးနီး ျဖစ္ေနေပမယ့္ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ႏွစ္ေလာက္က က်ေနာ့အစ္ကို သူ႔သားၾကီး သူ႔ကိုေပးခဲ့တဲ့ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ေလးကို သိမ္းထားဆဲေပါ့။

၁၀ႏွစ္ ခဏေလးပါ။ တကယ့္ကို ခဏေလးပါ။ အျဖဴအစိမ္းေလးဝတ္လို႔ ေက်ာင္းလိုက္ပို႔ေပးခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ကစရင္ အႏွစ္ ၂၀ ဝန္းက်င္ က်ေနာ္ အေဖ့အတြက္ ဘာေတြလုပ္ခဲ့လဲ။ အေဖက ေကာက်ေနာ့အတြက္ ဘာေတြလုပ္ခဲ့ဖူးလဲ။ စဥ္းစားၾကည့္ရင္ မ်က္ရည္ေတြက်လို႔ ရႈိက္လို႔ကို မဆံုးဘူး။ တစ္ညလံုးစဥ္းစားတာ ကုန္သြားတယ္ကိုးမရွိဘူး ေျခေထာက္ေလးႏွစ္ေခ်ာင္းမျပီး ရႈရွဴးတယ္တဲ့ အခ်ိန္ကစလို႔ ဟိုကေန ဖုန္းဆက္ရင္ ဘာလိုလဲ အျမဲေမးတဲ့အေဖ။ အေဖ့အေၾကာင္းေတြ ေတြးလို႔ ေတာ္ေတာ္ ညဥ့္နက္မွ အိပ္ျဖစ္တယ္။

ေနာက္ေန႔မနက္ က်ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ပဲခူးသြားဖို႔စီးစဥ္ထားတာ အိပ္ယာထေနာက္က်ျပီး ကေမာက္ကမျဖစ္ခဲ့ေသးတယ္။ က်ေနာ့ ခ်စ္သူက သြားဖို႔ခ်ိန္းထားတဲ့ အခ်ိန္ ၉ နာရီေရာက္လို႔ ဖုန္းဆက္ေတာ့မွ ႏိုးတာေလ။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ခရီးမထြက္တာၾကာျပီမလို႔ စီစဥ္လိုက္တာပါ။ ပဲခူးက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္အိမ္မွာ ဂိမ္းေတြေဆာ့ၾက၊ ဂစ္တာတီးၾက၊ ေပ်ာ္ၾကပါးၾကေပါ့ေလ။ ညေနေစာင္းေတာ့ ဘုရားဖူးျပီး ရန္ကုန္အျပန္ ညမိုးခ်ဳပ္မွေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ သိပ္ကိုေပ်ာ္ခဲ့ရတဲ့ ေန႔ေလးတစ္ေန႔ပါပဲ။

ဆက္လက္ဖတ္ရႈေပးပါေနာ္.....။

ရင္ခြင္ေႏြး၌ ခိုလံုျခင္း (၁)
ရင္ခြင္ေႏြး၌ ခိုလံုျခင္း (၂)
ရင္ခြင္ေႏြး၌ ခိုလံုျခင္း (၃)
ရင္ခြင္ေႏြး၌ ခိုလံုျခင္း (၄)

ရင္ခြင္ေႏြး၌ ခိုလံုျခင္း (၂)

ရင္ခြင္ေႏြး၌ ခိုလံုျခင္း (၁) မွ....

ေဖေဖာ္ဝါရီ ၆ ရက္၊ က်ေနာ္ဆိုတဲ့ ခပ္ဆိုးဆိုး သားတစ္ေယာက္ကို အသက္နဲ႔ရင္းျပီးေမြး၊ ဒုကၡနဲ႔ရင္းျပီးေကြ်း၊ ႏွလံုးသားနဲ႔ရင္းျပီးခ်စ္၊ ဘဝအေတြ႕အၾကံဳေတြရင္းျပီး သြန္သင္ခဲ့တဲ့ အေမ့ေမြးေန႔။ ဘယ္သူမွေတာ့ ေထြေထြထူးထူးမပါပါဘူး။ မိသားစုဝင္ ေလးေယာက္ရယ္၊ က်ေနာ့ခ်စ္သူရယ္ ေပါ့။ အေမ့ေမြးေန႔အမီျပန္မလာႏိုင္တဲ့ အစ္ကို႔ကိုေတာ့ ဖုန္းေခၚျပီး တစ္ေယာက္တစ္လွည့္ ေျပာျဖစ္ၾကတာေပါ့။ ဆံပင္ေတြျဖဴ၊ အေရျပားေတြတြန္႔လို႔ အျပံဳးကေတာ့ လွပေနဆဲ၊ အားအင္ေတြေပးေနဆဲ။ ည ၇ နာရီ ကိုးရီးယားကားလာေတာ့ အေမ့ေပါင္ေလး ေခါင္းအုန္းျပီး ၾကည့္ျဖစ္ေသးတယ္။ မနက္ျဖန္ဟင္းခ်က္ဖို႔ ၾကက္သြန္ျဖဴလည္း ကူခြာေပးေသးတယ္။ ဟိုတစ္ခ်ိန္က ဓားရွခဲ့ဖူးေပမယ့္ အခုေတာ့ ေတာ္ေတာ့ကို ကြ်မ္းက်င္ေနျပီေလ။ တေျမတျခားမွာ အေမသင္ေပးထားတဲ့ ပညာေလးေတြနဲ႔ ဘဝကို စိန္ေခၚေနခဲ့တာကိုး။

ေနာက္သံုးရက္ကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ေတြ႔ရ လူၾကံဳပစၥည္းေပးရနဲ႔ ကုန္ဆံုးသြားပါတယ္။ ၾကားထဲမွာ ခ်စ္သူနဲ႔ အင္းယားကန္ေဘာင္မွာ ေလညႇင္းသြားခံတာ၊ DotA ေလးေျပးေဆာ့၊ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေလး ေျပးထိုင္တာေတာ့ ပါတာေပါ့ေလ။ လမ္းထိပ္လက္ဘက္ရည္ဆိုင္က က်ဆိမ့္ကေတာ့ အရသာမေျပာင္းေသး တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ မေဆာ့ျဖစ္တဲ့ DotAကေတာ့ အလြဲလြဲအေခ်ာ္ေခ်ာ္။ လိုင္ကားေတြကေတာ့ ၾကပ္ေနျမဲ။ Air-Con Bus ေတြမ်ားလာတာကလြဲရင္ သိပ္မထူးျခား။ တခ်ိန္က အုန္နာစပယ္ယာလုပ္္ခဲ့ဖူးတဲ့ လႈိင္သာယာ-သီရိမဂၤလာေစ်းကားလမ္းက ခ်ိဳင္ေတြ ရွိေနဆဲ။ ေျခရာေတြထပ္ခဲ့တဲ့ ကားပြဲစားတန္းကလည္း လူေတြတိုးေဝွ႔ေနဆဲ။ ညဘက္ ဘီယာဆိုင္ေတြလည္း စည္ကားေနဆဲ။ အားလံုးဟာ ဟန္ခ်က္ညီညီ မေျပာင္းလဲသေလာက္ လႈပ္ရွားေနၾကဆဲပါ။

၁၀ ရက္ေန႔က တရုတ္ႏွစ္သစ္ကူးေန႔ေလ။ ရိုးရာမပ်က္ေလးေတာ့ လုပ္ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္တန္းေျပာရရင္ က်ေနာ္တို႔ မိသားစုကိုးကြယ္ရာ ေထရဝါဒ သာသနာေတာ္နဲ႔ဆိုရင္ေတာ့ လမ္းေၾကာင္းနည္းနည္း လြဲေနတာေပါ့ေလ။ တရုတ္ရိုးရာနဲ႔ပတ္သတ္လို႔ ႏွစ္ကူးတစ္ခါပဲ လုပ္ျဖစ္တာပါ။ တစ္ႏွစ္မွာတစ္ခါတည္းပါ။ အျခားတရုတ္ရိုးရာပြဲေတာ္ေတြ ေတာ့မလုပ္ျဖစ္ဖူးေလ။ ႏွစ္ကူးေတာင္ အမ်ိဳးေတြၾကားထဲ မေကာင္းတတ္လို႔လုပ္ရတာေလ။ တစ္ေနလံုး စားၾကေသာက္ၾက၊ အမ်ိဳးေတြလာၾက သြားၾကနဲ႔ေပါ့။

ေနာက္တစ္ရက္ ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန႔ ၾကေတာ့ မႏၱေလးကေရာက္ေနတဲ့ ၾကီးေဒၚနဲ႔ သူ႔ေျမးေတြနဲ႔အတူ ကစားကြင္းေတြ တိရိစၦာန္ရံုေတြ သြားျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ တူေလးေတြ တူမေလးေတြၾကည့္ရတာ ေပ်ာ္လို႔။ ကေလးသဘာဝ ဘာမွမသိ ရွင္းလင္းေနၾကတ ဲ့စိတ္ကေလးေတြနဲ႔ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ကစားေနလိုက္ၾကတာ။ အဲဒီဘဝေလး ျပန္ေတာင္ေရာက္ခ်င္တယ္။ ေငြေနာက္တေကာက္ေကာက္၊ ရည္မွန္းခ်က္ေတြေနာက္ တေကာက္ေကာက္ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ကိုအငဲေျပာသလို လိုက္ရင္းေျပးရင္း ဖိနပ္လည္း ပါးလုျပီေလ။

ညေနကစားကြင္းကျပန္ေတာ့ ဘဝဆိုတာၾကီးကို ေလးေလးနက္နက္ၾကီး စဥ္းစားမိခဲ့တယ္။ အေျဖဆိုတာေတာ့မရခဲ့ပါဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ေန႔တစ္ေန႔ကုန္ဆံုးခဲ့ျပန္ျပီေလ။ ျပန္ေရာက္လို႔ တစ္ပတ္ျပည့္သြားခဲ့ျပီေပါ့။

ဆက္လက္ဖတ္ရႈေပးပါေနာ္......။

ရင္ခြင္ေႏြး၌ ခိုလံုျခင္း (၁)
ရင္ခြင္ေႏြး၌ ခိုလံုျခင္း (၂)
ရင္ခြင္ေႏြး၌ ခိုလံုျခင္း (၃)
ရင္ခြင္ေႏြး၌ ခိုလံုျခင္း (၄)

ရင္ခြင္ေႏြး၌ ခိုလံုျခင္း (၁)

ရန္ကုန္ေလဆိပ္ Immigration ကို ျဖတ္ခဲ့ျပီ။ ခြင့္ေလး ၂ ပတ္ေလာက္ရတုန္း အျပးအလႊား ျပန္လာရတာ။ တရုတ္ႏွစ္ကူးနဲ႔ weekends နဲ႔ေပါင္းရင္ေတာ့ ရက္ ၂၀ ေလာက္ရတာေပါ့ေလ။ က်ေနာ္ ခ်စ္တဲ့ အမိေျမကိုေျခခ်ျပီး ပထမဆံုးေတာင့္တမိတာက တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ ေဝးကြာေနတဲ့ အေမ့မ်က္ႏွာ၊ အေမ့လက္ရာ။ ေဟာ… ေတြ႕ျပီ လည္တဆန္႔ဆန္႔နဲ႔ ေမွ်ာ္ေနေလရဲ႕။ က်ေနာ့ကို ျမင္ေတာ့ အျပံဳးေတြေဝလို႔။ ေလာကမွာ က်ေနာ္ တန္ဖိုးအထားဆံုးျဖစ္တဲ့ အေမ့အျပံဳးနဲ႔ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ကို ေျခခ်လိုက္ပါျပီ။ ေလယာဥ္ကြင္းကအထြက္ ညီေလးေမာင္းတဲ့ Mart-II ကို Air-Con မဖြင့္လို႔ ေျပာရေသးတယ္။ မေနတတ္ေတာ့တာေလ။ အိမ္တန္းမျပန္ေသးပဲ ဆိုင္မွာ အလုပ္ရႈပ္ေနတဲ့ အေဖနဲ႔အတူ လြမ္းလွျပီျဖစ္တဲ့ အေမ့ ေန႔လည္စာေႏြးေႏြးကို စားျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

ဟင္းေတြကလည္း စံုလို႔။ က်ေနာ္ အၾကိဳက္ဆံုး ငါးၾကီးဆီျပန္ (ဟိုက ပင္လယ္ငါးေတြနဲ႔မ်ား ကြာပါ့)၊ သံုးထပ္သားႏွပ္၊ အလယ္မွာက မုန္လာဥနဲ႔ ကန္စြန္းရြက္ညိဳ ခ်ဥ္ရည္ဟင္း၊ ပန္းကန္ေသးေသးေလးထဲမွာက ငရုတ္သီးမႈန္႔ေဝ့ေနတဲ့ ငါးပိရည္၊ အရြက္စိမ္းစိမ္းစံုစံုနဲ႔ သခြားသီးပါတဲ့ ပန္းကန္ျပားက သူ႔ေဘးမွာ၊ ကန္စြန္းရြက္ကို ငရုတ္သီးစိမ္း ဓားျပားရိုက္နဲ႔ ခပ္စပ္စပ္လည္း ေၾကာ္ထားေသးတယ္။ ေန႔လည္စာစားျပီး ခဏေနေတာ့ အိမ္ျပန္ပါတယ္။ လမ္းမွာ ေရႊတိဂံုဘုရားကုိ ျပည္လမ္းကေန လွမ္းျပီးဖူးခဲ့ေသးတယ္။

ညေနေစာင္းေတာ့ အေမနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္သား ဘုရားကို က်က်နနတက္ဖူး ျဖစ္တယ္။ ေရႊပိႆာခ်ိန္ေပါင္း ေျမာက္ျမားစြာကို ျဖတ္တုိက္လာတဲ့ေလဟာ အသက္ရွဴလမ္းေၾကာင္းကတဆင့္ ႏွလံုးသားထဲကို ျငိမ့္ခနဲ စီးဆင္းသြားပါတယ္။ အဲဒီေလနဲ႔အတူ အသိတစ္ခုေပၚလာေလရဲ႕ “သံုးေလာကထြက္ထား ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားရဲ႕ အဆံုးအမေတြကို ႏွစ္ေပါင္းတစ္ေထာင့္ ငါးရာေက်ာ္ မပ်က္မစီး ထိန္္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ခဲ့တဲ့ ေဒသတစ္ခု”၊ “အေမနဲ႔ ငါ ႏွစ္ေယာက္ပိုင္တဲ့ ခ်က္ၾကိဳးကို ‘ဒါငါ့ႏိုင္ငံ၊ ငါ့တိုင္းျပည္ ေဟ့’ လို႔ ဂုဏ္ယူဝ့ံၾကြားစြာေျပာႏိုင္ဖို႔ မဟာပထဝီေျမၾကီးမွာ သက္ေသျပဳျမႇဳပ္ႏွံခဲ့ရာ ေဒသ”။ ဒီေျမမွာေမြး၊ ဒီေရေသာက္ျပီး ၾကီးလာတဲ့က်ေနာ့အတြက္ ဘယ္တိုင္းျပည္၊ ဘယ္ႏိုင္ငံေတြ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းေကာင္းပါ။ သာသနာေတာ္တြင္း၊ တစ္မ်ိဳးေျပာရရင္ ရပ္ျပစ္(၈)ပါးလြတ္ရာ ဒီႏိုင္ငံမွာ လူလာျဖစ္ရတာကိုးက အားရေက်နပ္ဖို႔ ေကာင္းေနျပီ။

တစ္ညေနလံုး ဘုရားအရိပ္ မွာခိုလံုလို႔ ညေန ၉နာရီခြဲလို႔ ဘုရားပိတ္မွပဲ ျပန္ျဖစ္ခဲ့တယ္ေလ။ အဲဒီေန႔က ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၅ ရက္ေန႔ မနက္ျဖန္ဆို အေမ့အသက္ ၆၀ ျပည့္ျပီ။ မနက္ျဖန္ အေမ့ေမြးေန႔ ထပ္လာဦးမယ္။ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ ေဝးကြာခဲ့ရတဲ့ ေရႊတိဂံုရင္ျပင္ေတာ္ၾကီးက မေျပာင္းမလဲ ျငိမ္းခ်မ္းေနဆဲေလ။

ဆက္လက္ဖတ္ရႈေပးပါေနာ္......။

ရင္ခြင္ေႏြး၌ ခိုလံုျခင္း (၁)
ရင္ခြင္ေႏြး၌ ခိုလံုျခင္း (၂)
ရင္ခြင္ေႏြး၌ ခိုလံုျခင္း (၃)
ရင္ခြင္ေႏြး၌ ခိုလံုျခင္း (၄)

တခါတခါ

တခါတခါ လိမ္ေနမွန္းသိရက္နဲ႔ မသိပါဘူးဆိုျပီး ျပန္လိမ္ေပးခဲ့ဖူးတယ္။
တခါတခါ မခ်စ္မွန္းသိရက္နဲ႔ အားနာပါးနား ခ်စ္ျပခဲ့ဖူးတယ္။
တခါတခါ မခ်မ္းေပမယ့္ ခပ္ႏြမ္းႏြမ္းေလး ဖက္ေပးခဲ့ဖူးတယ္။
တခါတခါ ဇာတ္လမ္းထြင္ျပီး ပံုေျပာခဲ့ဖူးတယ္။
တခါတခါ စိတ္ဆိုးသလိုနဲ႔ တိတ္တခိုးရယ္ခဲ့ဖူးတယ္။
တခါတခါ Busy ဆိုျပီး Chatting ထိုင္ခဲ့ဖူးတယ္။
တခါတခါ အိပ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ျပီး Post ေရးေနခဲ့ဖူးတယ္။
တခါတခါ မႏိုးဘူးဆိုျပီး ဂိမ္းေဆာ့ေနဖူးတယ္။
တခါတခါ ဘတၳရီမရွိဘူးဆိုျပီး ဖုန္းပိတ္ခဲ့ဖူးတယ္။
တခါတခါ …….. ဆိုျပီး………………..။

ဗီလိန္

ေသမင္းႏွင့္ စီးခ်င္းထိုးျခင္း (၃)

ဒီတစ္ခါ အသံတိတ္ တိုက္ပြဲဗ်။ သူကလည္း က်ေနာ့ကို အသံတိတ္၊ က်ေနာ္ကလည္း သူ႔ကိုအသံတိတ္ အေသအေၾကကို ဖိုက္ခဲ့ရတာ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ က်ေနာ္ပဲႏိုင္သြားတယ္ ဆိုပါေတာ့။ ဟဲဟဲ ဘယ္ရမလဲ မင္းသားပဲ။ အဲေလ…မွားလို႔ ဗီလိန္ပဲ။ အန္..ရႈပ္ကုန္ျပီ။ ကဲပါေလ။ ဗီလိန္႔ဇာတ္မွာ ဗီလိန္က မင္းသားပဲဆိုပါေတာ့။ ဟုတ္တယ္မလား။

က်ေနာ္ တခ်ိန္က ဂ်ပန္သြားဖို႔ စီစဥ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ မေရာက္ခဲ့တာက တပိုင္းေပါ့ေလ။ ေဆးစစ္လႊာေတြ တြဲတင္ရမွာျဖစ္လို႔ ေဆးသြားစစ္ရပါတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ ေဖေဖာ္ဝါရီလၾကီးပါ။ တိတိက်က်ေျပာရရင္ ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၁၀ ရက္ေန႔၊ စေနေန႔ေပါ့။ ေဆးစစ္ေတာ့ က်ေနာ့ေသြးကို ေဖာက္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ေသြးေရၾကည္ဆိုလားပဲ စစ္ထုတ္ရပါတယ္။ စစ္ထုတ္ျပီးလို႔ ရလာတဲ့ေသြးရည္ၾကည္ကို ကိရိယာေလးတစ္ခုမွာ ထည့္ျပီးစစ္ရပါတယ္။ စစ္ရတဲ့ ကိရိယာေလးက ျဖဴျဖဴသြယ္သြယ္ ေလးေထာင့္အျပားေလးပါ။ အက်ယ္က ၁ စင္တီမီတာေလာက္။ အရွည္က ၁၀ စင္တီမီတာေလာက္ပါ။ အျမင့္ကေတာ့ ၅ မီလီမီတာေလာက္ပဲရွိမယ္။

အဲဒီအျပားေလးရဲ႕ တစ္ဘက္ထိပ္မွာ ေသြးရည္ၾကည္ထည့္ဖို႔ ေနရာအဝိုင္းေလးပါပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ေသြးက အေခ်ာင္းေလးတစ္ေလွ်ာက္ စီးဆင္းသြားျပီး ေပၚက Screen မွာ ေဖာ္ျပပါတယ္။ ေဖာ္ျပပံုက လိုင္း ၂လိုင္းရွိပါတယ္။ ပထမတစ္လိုင္းက Control Line အဲဒီလိုင္းေပၚရင္ စစ္ေဆးမႈစျပီ။ ဒုတိယလိုင္းက Test Line ပါ။ အဲဒီလိုင္းေပၚရင္ေတာ့ ေရာဂါ Positive ေပါ့။ မေပၚရင္ေတာ့ Negative ေပါ့။ ေဆးက သံုးမ်ိဳးေလာက္ အဓိကစစ္ရတယ္။ အသည္း ဘီ၊ အသည္း စီ နဲ႔ အိတ္ခ်္အိုင္ဗီေပါ့။ အသည္း ဘီ။ နက္ကတစ္ဖ္၊ အသည္းစီ နက္ကတစ္ဖ္၊ အိတ္ခ်္အိုင္ဗီ………………။ ေသဘီ။ Testing က တျဖည္းျဖည္း ေပၚလာျပီ။ ေပၚလာျပီ။ ခပ္ေရးေရးေလးေပၚျပီး ရပ္သြားတယ္။ ထင္ထင္ေပၚေပၚလည္းမဟုတ္။ မရွိတရွိဆိုပါေတာ့ဗ်ာ။ ဘုရား၊ ဘုရား ဒုကၡပါပဲ။

သူကလည္းပိုျပီးထင္လာေလေလ… က်ေနာ့အေတြးက ခပ္ေဝးေဝးေရာက္ေလေလပဲ။ ဒီကိစၥ အေမ့နဲ႔ အေဖ့ကို ဘယ္လိုေျပာရပါ့မလဲ…။ ခ်စ္သူနဲ႔ ဘယ္လို…..။ သူငယ္ခ်င္းေတြၾကားမွာ…။ ေဆြမ်ိဳးေတြၾကားထဲမွာ…။ ငါ့ရည္မွန္းခ်က္ၾကီးေတြ…။ ငါၾကိဳးစားခဲ့သမွ်ေတြ…။ ငါ့ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ…။ ငါ့………..ငါ့။ အေဝးၾကီးကိုေရာက္ရွိသြားပါေလေရာ။

သူကလည္း အေတာ္အသင့္ေလးထင္ျပီး ရပ္သြားပါတယ္။ ထင္တာေတာ့ေသခ်ာတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဝါးတားတားရယ္။ ေဆးစစ္တဲ့ အေဒၚၾကီးကေတာ့ ေျပာရွာပါတယ္။ စက္မွားတာေနမွာပါတဲ့။ ထပ္စစ္ၾကည့္မယ္ဆိုေတာ့ ဆိုးလိုက္တဲ့ကံက စစ္စရာ ပစၥည္းမရွိေတာ့ဘူးတဲ့ ဒုကၡပဲ မိုးကလည္းခ်ဳပ္ေတာ့မယ္။ ေနာက္ေန႔မွ စစ္တာေပါ့တဲ့။ စက္ပ်က္တာေနမွာပါတဲ့ေလ။ ေနာက္ေန႔ဆိုတာကလည္း တနဂၤေႏြနဲ႔ တနလၤာ(ျပည္ေထာင္စုေန႔)က ပိတ္တယ္တဲ့ေလ။ အဂၤါက်မွ စစ္လို႔ရမယ္တဲ့။ စဥ္းစားၾကည့္ပါဦးဗ်ာ။ ဒီႏွစ္ရက္ကို ဘယ္လိုအင္အားနဲ႔ စခန္းသြားရမွာတုန္း။ က်ေနာ္လည္း စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႔ တျခားေဆးခန္းသြားစစ္မယ္လို႔ စဥ္းစားျပီးထြက္လာခဲ့တာ။ ေဆးခန္းေရာက္ေတာ့ ေမးၾကည့္တာ ၉၀၀၀ က်ပ္တဲ့ေလ။ ၃၅၀၀ ပဲရွိတဲ့က်ေနာ္ ရွက္လည္းရွက္ပါတယ္။ ရွက္ရွက္နဲ႔ပဲ ထြက္လာခဲ့ရတာေပါ့။

ကဲပါ…ထားပါေတာ့ေလ။ မရွိတာကအေရးမၾကီးဘူး။ ရွိလာရင္ဘာလုပ္မလဲ။ ဘာလုပ္မလဲ။ ဘာလုပ္မလဲ။ အိမ္နားက ဆိုးတူေကာင္းဘက္ ငယ္ေပါင္းသူငယ္ခ်င္းကို ေခၚျပီး တုိင္ပင္ရပါေတာ့တယ္။ ေျပာလုိက္ေတာ့ သူလည္းေတာ္ေတာ္ စိတ္ေလသြားပါတယ္။ ဘာေတြဘယ္လိုလုပ္သင့္တယ္။ ဘယ္လိုစီစဥ္ၾကမယ္ေပါ့။ ဒါေတာ့ အေသးစိတ္မေျပာေတာ့ပါဘူး။ အဆိပ္ခ်ိဳခ်ိဳ နဲ႔မ်ား ခပ္ဆင္ဆင္တူမလားပဲ။ :) အိမ္ျပန္္ေရာက္ေတာ့ အေမက “ဟဲ့… ေဆးစစ္တာ ဘာတဲ့လဲ” တဲ့ေလ။ က်ေနာ္ဘာေျပာရမွာလဲ။ အေျဖမထြက္ေသးဘူးလို႔ပဲ ေျပာလိုက္မိပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ထမင္းနည္းနည္းကို စားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ျပီး အခန္းထဲတန္းဝင္ျပီး ေခြေတာ့တာပဲ အေတြးေပါင္းစံု ရႈပ္ရွက္ခက္ျပီး ရူးခ်င္ခ်င္ျဖစ္သြားတဲ့ အမွတ္တရညေလးတစ္ညပါပဲ။

အဂၤါေန႔ေရာက္ေတာ့ ႏွစ္ၾကိမ္တိုင္တိုင္ထပ္စစ္တာ Non-reactive တဲ့ေလ။ တခါတခါ ေသမင္းက သိပ္ေနာက္တာပဲေနာ္။ :) ေအာက္မွာ ေဆးစစ္တဲ့ ကိရိယာေလးကို နမူနာျပေပးလိုက္ပါတယ္။ က်ေနာ္စစ္တဲ့ စက္ကေလးက သူ႔ထက္ ဗ်က္ေသးတယ္ဗ်။ blogs.chron.com ကေန ကူးယူတင္ျပလိုက္တာပါ။


ေသမင္းႏွင့္ စီးခ်င္းထိုးျခင္း (၂)

ေသမင္းႏွင့္ စီးခ်င္းထိုးျခင္း (၂) ကေတာ့ က်ေနာ္တင္ျပျပီးျပီျဖစ္တဲ့ စီးေလဦးဟဲ့ ၁၀၅ မွာ ဖတ္ရႈႏိုင္ပါတယ္ဗ်ာ။

ေသမင္းႏွင့္ စီးခ်င္းထိုးျခင္း (၁)

၁၀ ရက္? ဟုတ္လား။ အင္း မေသခင္ ၁၀ ရက္မေျပာခင္ မေသခင္ စကၠန္႔ပိုင္းေလးမွာ ေသမင္းနဲ႔ နပန္းလံုးထိုးသတ္ခဲ့တာေလးေတြ အရင္ေဖာက္သည္ခ်ေပးပါမယ္။ က်ေနာ္ ၉ တန္းတုန္းက ဓမၼစၾကၤာရြတ္ အသင္းမွာပါဝင္ပါတယ္။ တစ္ေန႔ က်ေနာ္တို႔ျမိဳ႕ထိပ္မွာ ႏိုင္ငံအၾကီးအကဲတစ္ေယာက္ ဦးစီးျပီးတည္ထားတဲ့ ေစတီၾကီးတစ္ခုရဲ႕ ထီးေတာ္တင္ မဂၤလာအခန္းအနားမွာ က်ေနာ္တို႔အဖြဲ႕က ဓမၼစၾကၤာရြတ္ဖို႔သြားရပါတယ္။

အဲဒီေန႔က တစ္ျမိဳ႕လံုးကလူေတြ ေစတီၾကီးရဲ႕ ပတ္ပတ္လည္းမွာ စည္ကားေနတာေပါ့။ စည္ကားတာမွ ျမိဳ႕လံုးကြ်တ္ကို ေရာက္ခ်လာၾကတာ။ ဟင္းရြက္သည္၊ ငါးစိမ္းသည္က စလို႔ေပါ့။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ အဲဒီထီးတင္မဲ့ ႏိုင္ငံ့အၾကီးအကဲက ေငြ ၂ သိန္းဖိုး ေရႊမိုးေငြမိုး ရြာမတဲ့ေလ။ အဲဒီတုန္းက ေငြႏွစ္သိန္းကလည္း မေသးလွ ေငြစကၠဴ တစ္ေထာင္တန္တစ္ရြက္ဆိုရင္ လူတစ္ေယာက္ တစ္ေန႔စားလို႔ရတယ္။ က်ေနာ္တို႔ အဖြဲ႕လည္း ေစတီၾကီးရဲ႕အေနာက္ဘက္မုဒ္ ရင္ျပင္ေတာ္မွာ ေနရာယူျပီး ရြတ္ဖတ္ပူေဇာ္စရာရွိတာပူေဇာ္ျပီး အခမ္းအနားမွာ ပါဝင္အားေပးေနတာေပါ့။

အခမ္းအနားအစီအစဥ္က ေရႊမိုးေငြမိုးရြာသြန္းျဖိဳးမယ့္ အခ်ိန္ေရာက္လာေတာ့ အဲဒီ အၾကီးအကဲက ဉာဏ္ေတာ္ တစ္ရာေက်ာ္ေလာက္ရွိတဲ့ ဘုရား ထီးေတာ္ေပၚကေန ေထာင္တန္ေငြစကၠဴ လက္တစ္ဆုပ္က်ဲခ်လိုက္တယ္ ဆိုရင္ပဲျမိဳ႕ေနလုထုၾကီးက ပုရြတ္အံုကို ဒုတ္နဲ႔ထိုးလိုက္သလို ရိတ္ခနဲ ကုန္းေျမေပၚကိုတက္ခ်လာပါတယ္။ က်ေနာ္လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သိပ္ေနာက္က်သြားျပီ။

လူအုပ္ၾကီးတက္လာလုိက္တာ ေနာက္ကလူေတြ တိုးလာရင္းက လူအုပ္ၾကီးရဲ႕ေရွ႕ဆံုးက ျဖစ္ေနတာက က်ေနာ္။ က်ေနာ့ေရွ႕က ဝါးစည္းရိုးနဲ႔အတူ က်ေနာ္လည္းက်သြားပါေတာ့တယ္။ ဝါးစည္းရိုးက ဝါးလုံးက က်ေနာ့ေျခမြဲရိုး(ညိဳသူၾကီး)ကို ၾကက္ေျခခတ္ပံုစံ ကန္႔လန္႔ခံေနပါတယ္။ အဲဒီေနာက္မွေတာ့ က်ေနာ့အေပၚကို ေနာက္တစ္ေယာက္ လဲက်လာပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ေနာက္တစ္ေယာက္….. ေနာက္တစ္ေယာက္….. ျပီး…ေနာက္တစ္ေယာက္။
ဘယ္ႏွေယာက္ေတာင္ ထပ္သြားတယ္မသိပါဘူး။ အသက္ရႈလို႔ကို မရေတာ့ဘူး။ လက္တစ္ဘက္ကလဲ ကိုယ့္ကိုယ္နဲ႔ ကိုယ္ပိေနျပီ။ ေျခမြဲရိုးကဝါးလံုးကလည္း အစြမ္းကို နာက်င္ေစေနျပီ။ က်ေနာ္ အားရွိသေရြ႕ေအာ္ျပီး ေအာ္ဖို႔အားမရွိေတာ့တဲ့ အဆံုးမွာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ဆံုးျဖတ္လိုက္တာက “ငါသြားျပီ၊ ငါေနာက္ စကၠန္႔ပိုင္းအတြင္း ေသရေတာ့မွာပါလား” ဆိုျပီး ဘုရားကို အာရံုျပဳမိလိုက္ပါတယ္။ ေတာ္ေသးတာေပါ့ အဲလိုစိတ္ေလးျဖစ္မိတာ။ တကယ္လို႔မ်ား တကယ္သာေသသြားခဲ့ရင္ ေကာင္းရာသုဂတိလားမွာ ေသခ်ာတယ္။ :)

အဲဒီလို အာရံုျပဳေနစဥ္အတြင္းမွာပဲ က်ေနာ့ ခ်ိဳင္းႏွစ္ဘက္ကို တစ္ခုခုကဆြဲလိုက္သလို ခံစားလိုက္ရပါတယ္။ က်ေနာ္ထင္လိုက္တာ ငရဲသားေတြမ်ား က်ေနာ့ကို အမႈစစ္ဖို႔ေခၚသြားျပီလားလို႔။ မ်က္စိဖြင့္လိုက္ေတာ့မွ လံုျခံဳေရးစစ္သားေတြ လူအုပ္ၾကီးကို ထိန္းသိမ္းျပီး က်ေနာ့ကို ဆြဲထူလိုက္တာေလ။ ဝတ္ထားတဲ့ ဓမၼစၾကၤာ ဝတ္စံုလဲ ရြဲ႕ေစာင္း ေပက်ံလို႔။ ေျခေထာက္ကလည္း နာတာမွ ေထာက္ကိုမေထာက္ႏိုင္ေတာ့တာ။ လက္တစ္ဖက္ကလည္း ေပါက္ျပဲ။ အဲလိုနဲ႔ပဲ ဆိုက္ကားငွားျပီး အိမ္ျပန္ေရာက္လို႔ေတာင္ ရန္ခုန္သံက ေတာ္ေတာ္နဲ႔ကို မရပ္ႏိုင္ျဖစ္ေနခဲ့ပါေရာဗ်ာ။

ကဲ TAG ေၾကြးမဆပ္ခင္ ေကာင္တာျပန္ဖိုက္လိုက္တယ္။ အိမ္ နဲ႔ မဆုမြန္ ေရ။ ေသမင္းႏွင့္ စီးခ်င္းထိုးျခင္း ေလးမ်ားတက္ေပးႏိုင္မလား။ ၾကံဳဖူးတယ္ ဆိုရင္ေပါ့။ စိတ္ဝင္စားရင္ မိေခါင္ ပါပါတယ္။

တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (အထူး)

က်ေနာ္ တင္ျပခဲ့ေသာ၊ ေရးခဲ့ေသာ တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏အတၳဳပၸတၱိ ပို႔စ္မ်ားမွာ မာတာပိတု မိဘ၊ အာစရိယ ဆရာသမားမ်ားကို ျပစ္မွားေစာ္ကားခ်င္စိတ္ လံုးဝမပါပါ။ အနာဂတ္တြင္ မိဘမ်ား၊ ဆရာမ်ား ျဖစ္လာၾကမည့္ သူမ်ားအတြက္ အခ်ိဳ႕အခ်ိဳ႕ေသာ အရာမ်ားကို သိျမင္ေစရန္ တတ္သေလာက္မွတ္သေလာက္ တင္ျပျခင္းမွ်သာျဖစ္ပါသည္။ လာေရာက္အားေပးျပီး ကူညီအၾကံေပး သံုးသပ္သူအားလံုးကိုလည္း က်ေနာ္ ဗီလိန္က လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲ အထူးေက်းဇူးတင္ ဝမ္းသာမိပါေၾကာင္း…။

တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (၄)

ျဖစ္ရပ္မွန္

၈ႏွစ္အရြယ္ခန္႔ ကေလးငယ္သည္ သူ၏လြယ္ၾကိဳးႏွင့္ ေစ်းဗန္းထဲမွ မုန္႔မ်ားကို ေသခ်ာက်နစြာစီေနသည္။ အေမက ခပ္လွမ္းလွမ္းေဘးမွာထိုင္၍ ကြမ္းယာဝါးေနသည္။ ေဘးတြင္ထိုင္ေနေသာ ဆိုက္ကားသမားက စီထားေသာမုန္႔မ်ားကို လက္ျဖင့္ တြန္း၍ဖ်က္ဆီးလိုက္သည္။
“ေဟးလူၾကီး ဘာလုပ္တာလဲ မလုပ္နဲ႔ဗ်ာ” ဟုေျပာကာ ျပန္စီေတာ့ ေဘးက အေမက “ဟဲ့ လူၾကီးကိုျပန္မေျပာနဲ႔ေလ” ဟု ေျပာကာ လက္ထဲမွ ႏိုင္တီတူးဘူးခြံႏွင့္ လွမ္းေပါက္သည္။ သို႔ေသာ္ မထိလိုက္။ လူၾကီးက ျပံဳး၍ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ထပ္လုပ္သည္။ ဒီတစ္ခါ ေကာင္ေလးသည္ လူၾကီး၏လက္ကိုပါတြန္း၍ ဖယ္လိုက္သည္။ “ေဟ့လူ မလုပ္နဲ႔ပါနဲ႔ဆိုဗ်ာ။” သည္တစ္ၾကိမ္ေတာ့ အေမက အနားသို႔လာ၍ “ဟဲ့… လူၾကီးကို အဲလိုရိုင္းရလားဟဲ့” ဟု နားရင္းကို လွမ္းရိုက္သည္။

တစ္ခ်က္အရိုက္ခံလိုက္ရျပီျဖစ္ေသာ ေကာင္ေလးသည္ အေတြ႕အၾကံဳေၾကာင့္လားမသိ ေနာက္တစ္ခ်က္မလာခင္ ခုန္ျပီးထြက္ေျပးသြားသည္။ ပါးစပ္ကလည္း ဆဲနည္းမ်ိဳးစံု ျပည့္ႏွက္သြားသည္။

“ဟဲ့… ေသနာေကာင္ေလး။ လာခဲ့စမ္း…ဒီကို၊ အရိုင္းအစိုင္းေကာင္။ ဘယ္လိုေျပာေျပာ ေျပာမရဘူး။” လက္မွေတြ႕ရာတုတ္ေကာက္ကာ လုိက္ရိုက္သည္။
“ဒီေကာင္ ေတာ္ေတာ္ရိုင္းေနျပီ” ဟုလည္း လူၾကီးကိုေျပာလိုက္ေသးသည္။ လူၾကီးက အဲဒါကိုၾကည့္ျပီး ဟာသတစ္ပုဒ္လို၊ လူရႊင္ေတာ္ၾကည့္သလို ၾကည့္ျပီး ရယ္ေနသည္။ “ဟိုလူၾကီး လုပ္တာၾကေတာ့ ဘာမွမေျပာဘူး။ က်ဳပ္ကိုပဲလိုက္ရိုက္ေနတယ္။ အီး…ဟီး…” ငိုယိုျပီးပတ္ေျပးေနသည္။ မိသြားေတာ့ အေမက “ေနာက္ရိုင္းဦးမလား၊ လူၾကီးကိုအဲလိုေျပာဦးမလား” ဟု ေျပာကာ သူေဒါသေျပသည္အထိ အဆက္မျပတ္ရုိက္ေလေတာ့သည္။

ေမးခြန္း။ ။ ရိုင္းေသာသူ အစစ္က မည္သူပါနည္း။ သူတပါးစိတ္ဆင္းရဲေအာင္ စေနာက္ျခင္းသည္ ေပ်ာ္ရႊင္စရာတစ္ခုျဖစ္သင့္သည္ဟု ထင္ပါသလား။

မွတ္ခ်က္။ ။ ဒီတစ္ပုဒ္ကေတာ့ က်ေနာ့ကိုယ္ေတြ႕ စစ္စစ္ပါ။ ေမာင္သစ္ဆင္း အေရးအသားမ်ိဳးေရး၍ တင္ျပလိုက္ပါသည္။

တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (၁)
တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (၂)
တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (၃)
တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (၄)
တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (၅)
တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (၆)

တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (၃)

ျဖစ္ရပ္ (၃)

“ကဲဟယ္”
ေဒါက္ခနဲ ေခါင္းေခါက္ခံလိုက္ရေသာ ကေလးသည္ မ်က္ရည္ လည္လာ၏။ မိခင္၏ အားမလို အားမရ ျဖစ္မႈ၊ စိတ္မရွည္မႈ တို႔သည္ ေဒါသအျဖစ္ ေျပာင္းသြားခဲ့ျပီ ျဖစ္သည္။
“ဒီေလာာက္ေလးမွ မတြက္တတ္ဘူးလား… ဟင္။ ေထာင္စမ္း၊ ညာဘက္က လက္ေလးေခ်ာင္းေထာင္၊ ဘယ္ဘက္က လက္သံုးေခ်ာင္းေထာင္၊ ဟာ… ေလးေခ်ာင္းေထာင္ပါဆို၊ မေထာင္တတ္ဘူးလား။ ေလးေခ်ာင္း။ ေလးေခ်ာင္း၊ ေဟာဒီလို ေလးေခ်ာင္း”
ကေလးမွာ အေယာင္ေယာင္ အမွားမွား ျဖစ္ေနရွာ၏။ သံုးၾကိမ္ အေခါက္ခံရျပီးမွ လက္ေလးေခ်ာင္း ေထာင္ျဖစ္သြားသည္။
“ဟုတ္ျပီ ကဲ… ေပါင္းေတာ့၊ ေလးနဲ႔သံုးေပငါး၊ ဟဲ့… ေပါင္းေလ၊ ဘာေၾကာင္ၾကည့္ေနတာလဲ”
“တစ္…ႏွစ္…သံုး…ငါး…ေျခာက္”
“ဘာ ‘သံုး’ျပီးရင္ ဘာလဲ။ ဟဲ့… ‘သံုး’ျပီးရင္ ဘာ…လဲ ဟား တစ္ႏွစ္သံုးေလးေတာင္ မေရတတ္ေတာ့ဘူးဘားဟင္။ အဖ်င္း၊ အ,အ၊ အတံုး၊ နင္ေတာေတာ္ညံ့ပါလား။ ဟိုဘက္အိမ္က မိႏြယ္ တို႔ဆို အေပါင္းအႏႈတ္ ေဂ်ာင္းေဂ်ာင္းေျပးေနျပီ။ နင္ကေတာ့ ေဆာ့ဖို႔ပဲ သိတဲ့ေကာင္။ သြား… လက္ပိုက္ျပီး တစ္နာရီတိတိ ရပ္ေန၊ သြား… ငါမျဖဳတ္ခုိင္းေသးဘဲ လက္ျဖဳတ္မယ္ မၾကံနဲ႔၊ တိုင္မွာၾကိဳးတုပ္ထားမယ္။ သံုးနဲ႔ေလး မေပါင္းတတ္မခ်င္ ေဆာ့ရလိမ့္မယ္ မထင္နဲ႔”
ဂဏန္းမေပါင္းတတ္သျဖင့္ အခန္းေထာင့္မွာ ေတြေဝစြာ လက္ပိုက္၍ ရပ္ေနရေသာ ကေလးငယ္သည္ ေလးႏွစ္အရြယ္ ျဖစ္ပါသည္။

ေမးခြန္း။ ။ မိခင္သည္ စာတတ္သည္ဟု သူ႔ကိုယ္သူ ေျပာလွ်င္ သင္ လက္ခံပါမည္ေလး။

မွတ္ခ်က္။ ။ ေမာင္သစ္ဆင္း၏ ေၾကာက္စိတ္ႏွင့္ သင့္ဘဝ မ်က္ႏွာဖံုးေဆာင္းပါးမ်ား မွ မူရင္းမပ်က္ တင္ျပျခင္းသာျဖစ္ပါသည္။

တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (၁)
တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (၂)
တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (၃)
တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (၄)
တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (၅)
တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (၆)

တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (၂)

ျဖစ္ရပ္ (၂)

“ျဗန္း… ျဗန္း… ”
စားပြဲေပၚ ၾကိမ္လံုးက်သံေၾကာင့္ သူငယ္တန္း (ခ) သည္ ရုတ္ခ်ည္း ျငိမ္ဆိတ္သြား၏။ ငါးႏွစ္အရြယ္ ကေလးငယ္တို႔သည္ မ်က္လံုးကေလးမ်ား ဝိုင္းကာ ဆရာမကို ၾကည့္ေနၾက၏။
‘ဆူလွခ်ည္လား၊ ပါးစပ္ေတြ ပိတ္၊ စာအုပ္ေတြ ဖြင့္၊ ဒါ အိမ္မဟုတ္ဘူး။ ေက်ာင္း… ေက်ာင္း”
မ်က္ႏွာတင္း၍ ေလသံမာေသာ ဆရာမသည္ ၾကိမ္လံုးကို စားပြဲေပၚသို႔ အသံျမည္ေအာင္ ပစ္တင္လိုက္သည္။

“ကဲ… အားလံုး ‘ဏ’ၾကီး တစ္မ်က္ႏွာ ေရးၾကရမယ္။ အခုအခ်ိန္အတြင္း ျပီးေအာင္ေရးရမွာေနာ္။ ေနာက္ထပ္ တစ္မ်က္ႏွာကို အိမ္စာလုပ္ခဲ့ၾကရမယ္။ ၾကားၾကလား၊ ကိုင္း… ေရးၾကေတာ့”
တစ္တန္းလံုး တိတ္ဆိတ္လ်က္ ရွိသည္။ စာအုပ္ေတြ ေရွ႕မွာ ထားကာ ခံုေတြေပၚမွာ ျငိမ္ျငိမ္ေလးေတြ ထိုင္ေနၾကသည္။ လက္ကေလးေတြက လြဲ၍ သူတို႔ မလႈပ္ရွားႏိုင္ၾက။ မလႈပ္ရွားဝ့ံၾက။

ဒုတိယခံုတန္း အစြန္းမွ ေမမီစိုးသည္ သူႏွင့္ ေဘးခ်င္းယွဥ္လ်က္ တစ္ဖက္ခံုစြန္းမွ စည္သူေအာင္ ‘ဏ’ၾကီး အေရးမွားေနေၾကာင္း ေတြ႕လိုက္ရ၏။ သူက စည္သူေအာင္ကို တုိးတိုးေလး ေခၚလိုက္သည္။
“စည္သူေအာင္… စည္သူေအာင္ နင္ေရးတာ မွားေနတယ္။ ကၾကီး ျဖစ္ေနတယ္။”
စည္သူေအာင္သည္ တစ္ခ်က္လွည့္ၾကည့္၏။ သူ႔မ်က္ႏွာမွာ စိတ္ရႈပ္ေထြးေနပံုရသည္။
“ေဟာဒီမွာ ဏၾကီးက ဒီလိုေရးရတာ”
ေမမီစိုးက သူ႔စာအုပ္ကို ေထာင္ျပလိုက္သည္။
“ေမမီစိုး”
ဆရာမ၏ အသံက မိုးခ်ဳန္းသလို ျမည္ဟည္းသြား၏။ ေမမီစိုး၏ လက္ထဲက စာအုပ္လြတ္က်သြားေလသည္။
“ဘာျဖစ္လို႔ စကားေျပာရတာလဲ၊ အခုခ်က္ခ်င္း ခံုေပၚမွာ ဒူးေထာက္စမ္း၊ ဒူးေထာက္ျပီးေရး၊ ေနာက္တစ္ခါ လႈပ္ဝ့ံ လႈပ္ၾကည့္စမ္း၊ ၾကိမ္လံုးစာ မိသြားမယ္”

ေမမီစိုးသည္ ခံုေပၚတြင္ ဒူးေထာက္လိုက္ရ၏။ သူ႔တစ္ကိုယ္လံုး တုန္ေနသည္။ ဒူးႏွစ္ဖက္၏ ေအာက္မွာ ဇီးေစ့လား ေက်ာက္ခဲငယ္လား မသိ၊ ဖိမိလ်က္သား ျဖစ္ေနသည္။ သို႔ေသာ္ သူေနရာမေရႊ႕ရဲ၊ မလႈပ္ရဲ၊ သည္အတိုင္း ေပ၍ စာေရးရ၏။ ၾကာေသာ္ ဖိမိထားသည့္ေနရာက တစတစ နာက်င္၍လာသည္။ နဖူးမွာေခြ်းေတြ စို႔လာ၏။ အတန္းထဲမွာ သူတစ္ေယာက္တည္း ဒူးေထာက္ ေနရသည့္အျဖစ္။ ဒူးေအာက္ ျပင္းထန္လာသည့္ ေဝဒနာ၊ အရွက္ႏွင့္ နာက်င္မႈ။ နာက်င္မႈႏွင့္ အရွက္။ အရွက္၊ နာက်င္မႈ၊ အေၾကာက္၊ အေၾကာက္၊ အေၾကာက္။
သည္းမခံႏိုင္ေတာ့သည္၏ အဆံုး၌ ေမမီစိုး ငိုခ်လိုက္ေလသည္။
“ေအာင္မယ္ ဒူးေထာက္ခိုင္းတာေလးကို ငိုတယ္ေပါ့။ အေတာ္ အငိုဝါသနာပါတယ္နဲ႔ တူတယ္၊ ထြက္ခဲ့စမ္း ေရွ႕ကို”
ၾကိမ္လံုးသံ ျဗန္းခနဲေအာက္၌ သူငယ္တန္း (ခ) သည္ တုန္လႈပ္သြားေလသည္။

ေမးခြန္း။ ။ အနာဂတ္တြင္ ၾကီးျပင္းလာမည့္ ကေလးအတြက္ ျငိမ္ဝပ္စြာ နားေထာင္ျခင္းသည္ တန္ဖိုးျဖစ္ပါသလား။ မိတ္ေဆြ၊ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား ရိုင္းပင္း ကူညီစိတ္ကို ပ်ိဳးေထာင္ မေပးသင့္ဘူးလား။

မွတ္ခ်က္။ ။ ေမာင္သစ္ဆင္း၏ ေၾကာက္စိတ္ႏွင့္ သင့္ဘဝ မ်က္ႏွာဖံုးေဆာင္းပါးမ်ား မွ မူရင္းမပ်က္ တင္ျပျခင္းသာျဖစ္ပါသည္။

တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (၁)
တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (၂)
တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (၃)
တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (၄)
တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (၅)
တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (၆)

တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (၁)

ျဖစ္ရပ္ (၁)

ကေလးငယ္သည္ လြယ္အိတ္ကို ေဝွ႔ရမ္းလ်က္ အိမ္ရွိရာသို႔ အေျပးလာေန၏။ လမ္းတြင္ ေတြ႕သမွ် ေရအိုင္ငယ္၊ ရႊံ႕ကြက္ငယ္တို႔ကို လႊားခနဲ ခုန္ေက်ာ္၍လာသည္။ သူ႔ မ်က္ႏ်ာမွာ အေပ်ာ္ျဖင့္ ဝင္းပေန၏။ အိမ္သို႔ ျမန္ျမန္ သူျပန္ေရာက္ခ်င္လွျပီ။ သူ႔ေအာင္ျမင္မႈကို မိဘႏွစ္ပါးအား ေျပာျပခ်င္လွျပီ။ အားရဝမ္းသာ ျဖစ္သြားၾကမည့္ မိဘတို႔၏ ပီတိမ်က္ႏွာကို ျမင္ခ်င္လွျပီ။ “ဒါမွ ငါ့သား…ကြ” ဟူေသာ အေဖ၏ခ်ီးမြမ္းသံကို ၾကားခ်င္လွျပီ။ ျပံဳးရယ္လ်က္ရွိေသာ အေမ၏ အနမ္းေႏြးေႏြးကို ခံယူခ်င္လွျပီ။ ကေလးငယ္သည္ ေျခလွမ္းမ်ားကို အရွိန္ပိုျမႇင့္လိုက္၏။
ေရွ႕မွာ အိမ္ကိုျမင္ေနရျပီ။

အိမ္ေရွ႕တြင္ စိုက္ပ်ိဳးထားသည့္ တစ္ေပခြဲခန္႔ ျမင့္ေသာ ပုဏၰရိပ္ပင္တန္းကို သူ ခုန္ေက်ာ္လိုက္၏။ ခါတိုင္း ဘယ္လိုမွ မလြတ္ဘဲ သစ္ခက္သစ္ညြန္႔တို႔ကို ေျခဖ်ားျဖင့္ ခက္မိျမဲ ျဖစ္ေသာ္လည္း သည္ေန႔အဖို႔ လံုးဝ ကြ်တ္ကြ်တ္လြတ္လြတ္ ျဖစ္သြားသည့္အခါ သူ အံ့ၾသသြားေလသည္။ သို႔ရာတြင္ ၾကာၾကာမအံ့ၾသႏိုင္ဘဲ အိမ္ေပၚသို႔ တဒုန္းဒုန္း ေျပးတက္သြားခဲ့သည္။ ပါးစပ္ကလည္း “အေဖေရ…အေမေရ” ဟုေအာ္ေခၚလာခဲ့၏။

အေဖသည္ ဧည့္ခန္းထဲက ပက္လက္ကုလားထိုင္မွာ ထိုင္ေနသည္။ ဆူညံစြာ ေျပးတက္လာသည့္ သားျဖစ္သူကို မ်က္ေမွာင္ကုတ္၍ ၾကည့္ေန၏။ ကေလးငယ္သည္ ဖခင္ကို ျမင္ေသာအခါ အေျပးကေလး ခ်ဥ္းကပ္သြားေလသည္။
“အေဖ… ကြ်န္ေတာ္ေလ စာေမးပြဲေအာင္တယ္ဗ်၊ သိလား”
“ဟင္ ဟုတ္လား၊ တယ္ေတာ္ပါလား၊ လာစမ္းပါဦးကြ”
အနီးသို႔ ေရာက္သည္ႏွင့္ အေဖ၏ လက္တစ္ဖက္ ေျမာက္တက္သြားသည္ကို ရိပ္ခနဲ ျမင္လိုက္ရ၏။ မေရွးမေႏွာင္းပင္ ျဖန္းကနဲ အသံႏွင့္အတူ သူ႔နားရင္းမွာ ပူခနဲ ခံစားလိုက္ရျပီး မ်က္စိထဲမွာ ဝင္းခနဲ ျဖစ္သြား၏။ ကေလးငယ္၏ ဦးေခါင္းသည္ေရွ႕သို႔ စိုက္ခနဲ က်သြားေလသည္။
မယံုႏိုင္စြာ၊ ထို႔ေနာက္ ထိတ္လန္႔စြာ ေမာ့ၾကည့္မိေသာအခါ အေဖ၏ အနီေရာင္မ်က္ႏွာကို ျမင္လိုက္ရသည္။
“ေအာင္ရံုနဲ႔ ဘာလုပ္ရမွာလဲ”
ကေလးငယ္သည္ ပါးစပ္အေဟာင္းသား၊ မ်က္လံုးအျပဴးသား ႏွင့္ ေမာ့ၾကည့္ေန၏။ ႏႈတ္ခမ္းမ်ား တုန္လႈပ္စျပဳလာသည္။
“ေဟ့ေကာင္ ငါေမးေနတယ္ေလ၊ ေအာင္ရံုနဲ႔ မင္းဘာလုပ္မွာလဲ”
ကေလးဆီမွ ေျဖသံအစား ရႈိက္သံတစ္ခ်က္ ထြက္လာ၏။ အေဖသည္ ဗီရိုေပၚကၾကိမ္လံုးကို ဆြဲယူလိုက္သည္။

“ေမးမေနပါနဲ႔ရွင္၊ ဒီေလာက္ အေဆာ့မက္ေနမွေတာ့ ထိပ္ဆင့္ ဘယ္ခ်ိတ္ပါ့မလဲ၊ ေျပာစမ္း… ပထမကဘယ္သူရသလဲ၊ ေမမီစိုး မဟုတ္လား”
အိမ္ခန္းထဲမွ ထြက္လာေသာ မိခင္ျဖစ္သူ၏ အသံျဖစ္သည္။ မ်က္ရည္ေပါက္ေပါက္ က်ေနျပီျဖစ္ေသာ ကေလးငယ္က ေခါင္းညိတ္လိုက္သည့္အခါ အေမက တစ္ခ်က္မဲ့လိုက္၏။
“ဟင္း… သူ႔အေမနဲ႔ ေစ်းထဲေတြ႕ရင္ တမင္စကားစပ္ျပီးၾကြားဦးမွာ၊ သူမ်ားၾကြားတာခံရဦးမယ္။ ေတာက္…”
“ကိုင္း… လာခဲ့စမ္း၊ ဟိုဘက္လွည့္”
တင္ပါးေပၚသို႔ က်ေရာက္လာေတာ့မည့္ ၾကိမ္လံုးကို အသက္ေအာင့္ ငံ့လင့္ေနသည့္ ကေလးငယ္၏ မ်က္လံုးမ်ားမွာ အေရာင္မဲ့ မ်က္လံုးေသမ်ား ျဖစ္ေနေလသည္။

ေမးခြန္း။ ။ ကေလးမွာ မိမိကိုယ္ကို ယံုၾကည္စိတ္၊ မိမိကိုယ္ကို တန္ဖိုးထားစိတ္ နည္းပါးသြားျပီး ည့ံသည္ထက္ညံ့လာလွ်င္ ကေလးေၾကာင့္ပါလား … မိဘေၾကာင့္ပါလား …

မွတ္ခ်က္။ ။ ေမာင္သစ္ဆင္း၏ ေၾကာက္စိတ္ႏွင့္ သင့္ဘဝ မ်က္ႏွာဖံုးေဆာင္းပါးမ်ား မွ မူရင္းမပ်က္ တင္ျပျခင္းသာျဖစ္ပါသည္။

တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (၁)
တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (၂)
တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (၃)
တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (၄)
တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (၅)
တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (၆)

အဆိပ္ခ်ိဳခ်ိဳ (၂)

ညာဘက္လက္ထဲမွာက တရားရံုးက ပူပူေႏြးေႏြးလက္မွတ္ထိုးလာတဲ့ တရားဝင္လက္ထက္စာခ်ဳပ္၊ ဘယ္ဘက္လက္မွာက မေန႔ညေနက ေမာင္ေပးတဲ့ ေဆးစစ္အေျဖလႊာစာရြက္ေလး။ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ၊ ဝမ္းနည္းမႈ၊ နာက်င္မႈေတြ ျပည့္ႏွက္စြာနဲ႔ပဲ ဘဝႏွစ္ခုေပါင္းစည္းလိုက္ျပီ။ အျမဲတန္း တက္ၾကြလန္းဆန္းေနတဲ့ ေမာင္ရဲ႕ အရာရာကို စိတ္ပ်က္အားငယ္ေနတဲ့ မ်က္လံုးေတြကို အသက္သြင္းဖို႔၊ အဓိပၸာယ္မရွိေတာ့တဲ့ ေနရက္ေတြကို သာယာလွပဖို႔ ေရြးခ်ယ္ခဲ့တဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္။ ဘယ္သူမဆို ဒီဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ေတာ္ရံုနဲ႔ လက္ခံႏိုင္မွာ မဟုတ္သလို၊ အားလံုးကလည္း ဝိုင္းျပီး တားျမစ္ ရႈတ္ခ်ၾကမွာ။ ဒါေပမယ့္…. က်မလုပ္ခဲ့တယ္။ ေနာင္တမရွိ ေဝခြဲမႈမရွိကို လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲၾကီး လုပ္ခဲ့တာ….။

ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ က်မက…. လူ။ လူ႔ဘဝဆိုတာ တိုတိုေလးပါ။ တိုတာမွ ေတာ္ေတာ့ကို တိုတာ။ တိုပါတယ္ဆိုတဲ့ အထဲ ေမာင့္ဆီမွာ ဒါမ်ိဳး အျဖစ္နဲ႔ လာၾကံဳေနရျပီ။ က်မဘာလုပ္သင့္လဲ။ ဘာမလုပ္သင့္ဘူးလဲ။ လူေတြေျပာတဲ့ လမ္းစဥ္ေတြကိုေရြးရေလာက္တဲ့ ႏွလံုးသားမာမာတစ္ခု က်မမွာ မရွိဘူး။ ရွိတာကတစ္ခုပဲ။ ေမာင့္ကိုခ်စ္တယ္။ ဒီအခ်စ္အတြက္ မိုက္ရူးရဲဆန္တယ္ဆိုလဲ က်မအျပစ္နဲ႔က်မပါ။

ေငြေနာက္တေကာက္ေကာက္လိုက္ရင္း ေဝးကြာေနရတဲ့ ခ်စ္သူေတြထက္စာရင္။ ေသခါနီးခ်စ္သူရင္ခြင္ကို ခိုလံုျပီး ျပဳစုေပးမယ္၊ ျဖည့္စည္းေပးမယ္၊ ၾကင္နာေပးမယ္။ ရယ္စရာေတြေျပာျပီးရယ္ၾကမယ္။ မထိတထိေလးစျပီး ပါးပါးေလးစိတ္ေကာက္ၾကမယ္ (ျပီးရင္ျပန္ေခ်ာ့မယ္ေပါ့။)၊ ေဝဒနာေတြျပင္းထန္လာရင္ လက္ႏွစ္ဘက္ကို ဆုပ္ထားမယ္။ အနမ္းေလးေတြနဲ႔ ေမ့ေပ်ာက္ေစမယ္၊ အတိတ္ေဟာင္းက ခ်စ္စရာ တီတီတာတာေတြ ျပန္ေျပာမယ္ မ်က္ရည္မထြက္ေအာင္ၾကိဳးစားမယ္။ ေနာက္ဆံုးထြက္သက္အထိ အားအင္အျပည္ျဖစ္ေနေစမယ္။

က်မအလွည့္က်ရင္ေကာ။ ေဆးရံုက ဆရာဝန္ေတြ၊ သူနာျပဳေတြရွိတယ္၊ သူတို႔အျပင္ HIV ေရာဂါတုိက္ဖ်က္ေရးအတြက္ အခမဲ့ ေမတၱာနဲ႔လုပ္အားေပးေနၾကတဲ့ ႏိုင္ငံအရပ္ရပ္က ေမတၱာရွင္ၾကီးေတြရွိတယ္။ လႈပ္ရွားလုပ္ကိုင္ႏိုင္ေသးသေရြ႕ သူတို႔နဲ႔အတူ လုပ္ငန္းေတြေဆာင္ရြက္ေပးမယ္။ ကိုယ္လိုလူေတြကို အားအင္ေတြ၊ ေႏြးေထြးမႈေတြေပးမယ္။ သီခ်င္းေတြဆိုမယ္၊ အျပံဳးေတြဖန္တီးမယ္။ ေမာင္မရွိေတာ့တဲ့ေနာက္ ေမာင္လို၊ က်မတို႔လို ေဝဒနာရွင္ေတြ အထီးက်န္မဆန္ရေအာင္ သူတို႔ဟာ လူေတြျဖစ္ေနၾကေသးပါလားဆိုတဲ့ အသိေတြေပးမယ္။ ဘဝတူေတြအားလံုး လက္တြဲျပီး “ေသမင္းဆိုတာဘာလဲေဟ့” ဆိုျပီးရဲရဲရင့္ရင့္ ရင္ဆိုင္ေစမယ္။ က်မအိပ္ယာထဲမလဲခင္အထိေပါ့။ ေနာက္ဆံုး အညတရေလးက်မ ဘယ္သူ႔ကိုမမွအသိမေပး တိတ္တိတ္ေလးပဲ ထြက္သြားလုိက္ေတာ့မယ္ေလ။

အဆိပ္ခ်ိဳခ်ိဳ (၁)

ဒီေန႔ညေနက… ၄နာရီေလာက္က သူ႔ဆီဖုန္းလာတယ္။ “ရံုးဆင္းရင္ေတြ႔ရေအာင္” တဲ့။ အသံကတမ်ိဳးပဲ။ ထံုးစံအတိုင္း ေဘာပြဲရႈံးလာျပီလို႔ပဲ ထင္လိုက္တာေပါ့။ ဒီညေန မအားဘူးဆိုေပမယ့္ မၾကာခင္မွာ စကၤာပူကိုသြားေတာ့မယ့္ ကိုယ့္ခ်စ္သူက ေခၚတာဆိုေတာ့ မျငင္းလိုက္ဘူးေလ။ တျခားကိစၥေတြကေနာက္မွ လုပ္လို႔ရပါတယ္။ ေမာင္နဲ႔ေတြ႕ဖို႔က ရက္ေတြသိပ္မက်န္ေတာ့ဘူးေလ။ သြားျပီဆိုရင္ ႏွစ္နဲ႔ခ်ီျပီးခြဲရေတာ့မွာ။

ညေနရံုးဆင္းလို႔ ခ်ိန္းတဲ့ေနရာေရာက္ေတာ့ ၅နာရီခြဲေနျပီ။ နီက်င့္က်င့္ မိုးသားေတြေအာက္မွာ တစ္ရက္တာႏႈတ္ဆက္ေနတဲ့ ေနမင္းၾကီးနဲ႔အတူ ေမာင္ကို ဟိုးခပ္လွမ္းလွမ္းမွာေတြ႕ေနရျပီ။ အင္းယားကန္ေဘာင္ကို ျဖတ္လာတဲ့ တဖ်တ္ဖ်တ္တိုက္ေနတဲ့ေလက ေတာ္ေတာ္ရွည္ေနျပီ ျဖစ္တဲ့ ေမာင့္ဆံပင္ကို ျဖတ္တိုက္သြားလိုက္တဲ့ပံုက ေကသရာဇာျခေသၤ့တစ္ေကာင္က မာန္ဖီဟိန္းေဟာက္လုိက္ တဲ့အတိုင္း။ ဒါေပမယ့္ လိုေနတာက ေမာင့္မ်က္ႏွာ။ ေတာ္ရံု ခံစားခ်က္ တစ္ခုကို မေပၚေအာင္ထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္တဲ့ေမာင္က ဒီတခါက ၾကည့္ရံုနဲ႔ မွန္းလို႔ရတာ ေတာ္ရံုျပႆနာေတာ့ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ စကၤာပူသြားဖို႔ကိစၥပဲ ပ်က္သြားလို႔လား အိမ္နဲ႔ပဲ ျပႆနာတက္လို႔လား ေပါ့။

မ်က္ႏွာမေကာင္းတဲ့ၾကား ေမာင္ေျပာလိုက္တဲ့စကားက “ေမာင္တို႔လက္ထပ္ၾကရေအာင္ေနာ္”တဲ့ က်မသိပ္ေပ်ာ္တာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဘာလို႔မ်က္ႏွာမေကာင္းျဖစ္ေနရတာလဲ။ ေမာင္ ေနာက္ထပ္ စကားထပ္မေျပာဘူး။ လက္ထဲကစာရြက္ေလးကိုပဲ က်မလက္ထဲထည့္ေပးလိုက္တယ္။ က်မ မငိုဘူး။ မ်က္ရည္တခ်ိဳ႕ ဝိုင္းလာတဲ့ၾကားက ေမာင့္ကို ျပံဳးျပလိုက္တယ္။ ကေလးတစ္ေယာက္က သူလုပ္ႏိုင္ျပီ ဆိုတာကို ေပ်ာ္ရႊင္အားရစြာ နဲ႔ ျပံဳးလိုက္တဲ့ အျပံဳးမ်ိဳးေပါ့။ ေမာင္ ဘာလို႔ က်မကို ဒီေလာက္ခ်စ္ရတာလဲလို႔ စဥ္းစားမိတယ္။ ခ်စ္တယ္ဆိုတာကို နက္နက္ရႈိင္းရိႈင္းအဓိပၸာယ္ ဖြင့္လိုက္တာ။ က်မႏွလံုးသားကို သူတကယ္သိတာ။ တကယ္ၾကီးကိုသိတာပါ။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဒီလိုအခ်ိန္မွာ ဘယ္သူမွေျပာမွာမဟုတ္တဲ့ “လက္ထပ္မယ္” ဆိုတဲ့စကားကို ေမာင္ေျပာခဲ့တာေပါ့။ သိပ္ေပ်ာ္တယ္ေမာင္။ ေမာင္ဒီစကားကို ေျပာတာ ရင္ထဲမွာဘယ္ေလာက္ထိ ဆို႔နင့္ေနမယ္ဆိုတာ မေျပာလဲသိေနပါတယ္။ ေသရြာထိလိုက္ဖို႔ ဝန္မေလးတဲ့ ခ်စ္သူကို အတူေသခြင့္ေပးတဲ့ေမာင့္ကို အရမ္းခ်စ္တယ္။

ဘာေတြ၊ ဘယ္လို၊ ဘာ့ေၾကာင့္ ေမးခြန္းေတြ ေမးမေနေတာ့ပါဘူး။ အသံုးမက်ေတာ့တဲ့ အတိတ္ထက္စာရင္ က်န္တဲ့ရက္ေတြကို အဓိပၸာယ္ရွိေအာင္ စီစဥ္တာကအေကာင္းဆံုးပဲေလ။ အစတည္းက မိဘမဲ့ တစ္ေကာင္ၾကြက္ျဖစ္တဲ့ က်မအတြက္ေတာ့ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မယ္မယ္ရရေတာင္းဆို အေၾကာင္းၾကားစရာမလိုတာပဲ ေက်းဇူးတင္ရမယ္။ တခုေတာ့ရွိတာေပါ့။ ေမြးေပးခဲ့တဲ့မိဘႏွစ္ပါးကိုမ်ား ေစာ္ကားသလိုျဖစ္ေနမလား။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ က်မတကိုယ္ေကာင္းဆန္လိုက္မိတယ္။ မိဘေတြအသက္ရွင္တုန္းက တတ္စြမ္းသေလာက္ေတာ့ ေက်းဇူးဆပ္ခဲ့ပါတယ္။ ဘဝဆိုတဲ့အခ်ိန္တိုတိုေလးမွာမွ သိပ္မက်န္ေတာ့တဲ့ အခ်ိန္ေလးအတြင္းကို ခ်စ္သူနဲ႔ အခ်ိန္ေတြကို တန္ဖိုးရွိရိွ အသံုးခ်ခ်င္တယ္ေလ။ အားမရွိေတာ့တဲ့လက္ေတြကို တြဲထားေပးခ်င္တယ္။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မရွိတဲ့ အနာဂတ္ကို ေနဝင္ခ်ိန္ေတြၾကည့္ျပီး ေပ်ာ္ရႊင္ေနခ်င္တယ္။ ေကာင္းကင္မွာပ်ံေနတဲ့ က်ီးကန္းအုပ္ကိုေရတြက္ရင္း အခ်ိန္ကုန္ခ်င္တယ္။ ခ်စ္သူ႔ကိုယ္ေငြ႕ေလးကိုရႈရွိက္ရင္း ညေတြကိုျဖတ္ေက်ာ္ခ်င္တယ္။ နာက်င္မႈေတြကို အနမ္းေတြနဲ႔ေျဖေဖ်ာက္ခ်င္တယ္။ ဒီလိုျဖစ္ခ်င္မယ္ဆိုတာကို သိလို႔ တိတ္တိတ္ေလးထြက္မသြားပဲ လက္ထပ္ခြင့္ေတာင္းခဲ့တဲ့ေမာင္။ သူ႔မ်က္ဝန္းထဲမွာလဲ ခိုးရႈိက္ထားတဲ့မ်က္ရည္တခ်ိဳ႕နဲ႔။ သိပ္မက်န္ေတာ့တဲ့ စကၠန္႔ေတြအတြက္ မနက္ျဖန္မွာရံုးတက္လက္မွက္ထိုးဖို႔ ရဲရဲၾကီး ဆံုးျဖတ္လိုက္ျပီေလ။

အနာဂတ္ စကၤာပူ ရထားလိုင္း


အနာဂတ္မွာျဖစ္လာမယ့္ တည္ေဆာက္ဆဲ ႏွင့္ တည္ေဆာက္မည့္ MRT ရထားလိုင္းေလးတင္ျပလိုက္ပါတယ္။