၀ဋ္
ေဘာပြဲရံႈးလို႔ အေမ့ပိုက္ဆံေတြလည္း ျဖဳန္းခဲ့ဖူးတယ္။
ညအခ်ိန္တန္ အိမ္ျပန္မလာလို႔
အေမ့အိပ္ေရးေတြလည္း ပ်က္ေစခဲ့ျပီးျပီ။
က်ေနာ့စနက္နဲ႔ သိပ္ခ်စ္ၾကတဲ့
အေဖနဲ႔အေမ ခြဲအိပ္ခဲ့တာလည္း အၾကိမ္ေပါင္းမနည္း။
ေဒါသေရွ႕ထား တားမရတဲ့သားေၾကာင့္
ရဲစခန္းသြားခဲ့ရတာလည္း အခါအခါ။
..................
...........................
...........
.......................
ဒီစကားလံုးေတြ
ငါေရးခဲ့တာလည္း ထပ္ေနပါျပီ
အလြမ္းေတြမ်ား ေျပမလားလို႔ေပါ့။
ေရးသမွ် တခဏ
လြမ္းသမွ် တဖြဖြ
တမ္းသမွ် တသသ
ငါ့မ်က္ရည္စေတြလည္း
လူမျမင္ေအာင္ဖြက္ခဲ့ျပီးျပီ
မလြမ္းဘူး...မလြမ္းဘူး...ဆိုျပီး
ႏွလံုးသားကိုလည္း လိမ္ညာခဲ့ျပီးျပီ
အလြမ္းေတြက ေလ်ာ့မသြား..............
ေအာ္ ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ ဒီ၀ဋ္ေတြမွ ကြ်တ္ပါမလဲေနာ္။
ဗီလိန္
ညအခ်ိန္တန္ အိမ္ျပန္မလာလို႔
အေမ့အိပ္ေရးေတြလည္း ပ်က္ေစခဲ့ျပီးျပီ။
က်ေနာ့စနက္နဲ႔ သိပ္ခ်စ္ၾကတဲ့
အေဖနဲ႔အေမ ခြဲအိပ္ခဲ့တာလည္း အၾကိမ္ေပါင္းမနည္း။
ေဒါသေရွ႕ထား တားမရတဲ့သားေၾကာင့္
ရဲစခန္းသြားခဲ့ရတာလည္း အခါအခါ။
..................
...........................
...........
.......................
ဒီစကားလံုးေတြ
ငါေရးခဲ့တာလည္း ထပ္ေနပါျပီ
အလြမ္းေတြမ်ား ေျပမလားလို႔ေပါ့။
ေရးသမွ် တခဏ
လြမ္းသမွ် တဖြဖြ
တမ္းသမွ် တသသ
ငါ့မ်က္ရည္စေတြလည္း
လူမျမင္ေအာင္ဖြက္ခဲ့ျပီးျပီ
မလြမ္းဘူး...မလြမ္းဘူး...ဆိုျပီး
ႏွလံုးသားကိုလည္း လိမ္ညာခဲ့ျပီးျပီ
အလြမ္းေတြက ေလ်ာ့မသြား..............
ေအာ္ ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ ဒီ၀ဋ္ေတြမွ ကြ်တ္ပါမလဲေနာ္။
ဗီလိန္
ေပ်ာက္ဆံုးသြားျခင္း
မေန႔က ငါ........
ေပ်ာက္ဆံုးသြားတယ္။
အိပ္ခန္းထဲမွာလုိက္ရွာတယ္ မေတြ႕
ရံုးသြားသလားဆိုေတာ့ မသြား
ခ်စ္သူဆီကိုဖုန္းဆက္ၾကည့္တယ္ မလာတဲ့
အစ္မက မေလးက ျပန္ေရာက္ကတည္းက မေတြ႕ေတာ့တာတဲ့
သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုးက မျမင္
ဘေလာ့ဂါေတြအားလံုးလည္း မသိ
ဘယ္မွာလဲ ငါဘယ္ေရာက္ေနတာလဲ
ေကာင္းကင္ နဲ႔ ပင္လယ္
ေျမျပင္ နဲ႔ ေရျပင္ ထိစပ္ေနတဲ့
ဟိုးအစြန္းတစ္ေနရာမွာ ရိပ္ကနဲေတြ႕လိုက္ရသလိုပဲ
မ်က္ရည္ေတြကို ေျခရာခံလို႔
လိုက္ၾကည့္မိတယ္
ေအာ္......လက္စသတ္ေတာ့
ဆာေလာင္မြတ္သိပ္ေနတဲ့ အေမ့ရင္ခြင္ကို
ေတြ႕လိုေတြ႕ျငား လိုက္ရွာေနမိတာပါလား။
ဗီလိန္
ေပ်ာက္ဆံုးသြားတယ္။
အိပ္ခန္းထဲမွာလုိက္ရွာတယ္ မေတြ႕
ရံုးသြားသလားဆိုေတာ့ မသြား
ခ်စ္သူဆီကိုဖုန္းဆက္ၾကည့္တယ္ မလာတဲ့
အစ္မက မေလးက ျပန္ေရာက္ကတည္းက မေတြ႕ေတာ့တာတဲ့
သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုးက မျမင္
ဘေလာ့ဂါေတြအားလံုးလည္း မသိ
ဘယ္မွာလဲ ငါဘယ္ေရာက္ေနတာလဲ
ေကာင္းကင္ နဲ႔ ပင္လယ္
ေျမျပင္ နဲ႔ ေရျပင္ ထိစပ္ေနတဲ့
ဟိုးအစြန္းတစ္ေနရာမွာ ရိပ္ကနဲေတြ႕လိုက္ရသလိုပဲ
မ်က္ရည္ေတြကို ေျခရာခံလို႔
လိုက္ၾကည့္မိတယ္
ေအာ္......လက္စသတ္ေတာ့
ဆာေလာင္မြတ္သိပ္ေနတဲ့ အေမ့ရင္ခြင္ကို
ေတြ႕လိုေတြ႕ျငား လိုက္ရွာေနမိတာပါလား။
ဗီလိန္
"ဗုဒၶဘာသာႏွင့္ ေဗဒင္နကၡတ္"
“နကၡတၱံ ပဋိမာေနႏၲံ၊ အေတၳာ ဗာလံ ဥပစၥဂါ။ အေတၳာ အတၳႆ နကၡတၱံ၊ ကိ ံ ကရိႆႏိၲ တာရကာတိ။”နကၡတ္ေကာင္းကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနေသာ လူမိုက္ကို ေကာင္းက်ိဳးခ်မ္းသာမ်ားက လြန္ေျမာက္သြားၾကသည္။ ေကာင္းေသာအလုပ္ကို စလုပ္ေသာေန႔သည္ပင္ ေကာင္းေသာ နကၡတ္ျဖစ္၏။ ေကာင္းကင္မွာ သြားေနေသာ နကၡတ္မ်ားသည္ အဘယ္အက်ိဳးစီးပြားမွ ၿပီးေျမာက္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပးႏိုင္မည္ မဟုတ္။(ဧကနိပါတ္၊ နကၡတၱဇာတက၊ န၀မဇာတက (၁)၊ စာမ်က္ႏွာ(၁၂) )
။က်ေနာ္တုိ႔ေတြသည္ ဘာသာတရားအရေျပာရရင္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ ျဖစ္ၾကပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ဆုိတာ ျမတ္ဗုဒၶ၏ အဆံုးအမေတြကို လိုက္နာက်င့္ၾကံတဲ့သူလို႔ အ႐ိုးရွင္းဆံုး ေျပာလို႔ရပါ တယ္။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ တစ္ေယာက္သည္ အေျခခံအားျဖင့္ ကံႏွင့္ ကံ၏ အက်ိဳးကို ယံုၾကည္ရပါမယ္။ အဲဒီလို ယံုၾကည္လိုက္တာကို ကမၼႆကတ သမာဒိ႒ိဉာဏ္ ရွိတယ္လို႔ ဆုိပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ တစ္ေယာက္ဟာ ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာသည္သာ ကိုးကြယ္အားထားရာ အမွန္လို႔ ရြတ္ဆုိေနၿပီးေတာ့ အျခားေသာ ေလာကီပညာရပ္ေတြ အေပၚမွာ အားထားရာအေနျဖင့္ လုပ္ေဆာင္လာၾကသည္မွာ မသင့္ေတာ္ပါ။ ဘာလို႔ဒီလိုေတြ ျဖစ္လာၾကလဲ စမ္းစစ္ၾကည့္ရင္ ကံ၊ ကံ၏ အက်ိဳးအေပၚမွာ ယံုၾကည္ခ်က္ အားနည္မႈ၊ ေလာကီေရးရာ လတ္တေလာ အဆင္ေျပခ်င္မႈ ေတြကိုေတာင့္တ၊ မက္ေမာတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္လို႔ သံုးသပ္မိပါတယ္။ လူဆိုတာ ကိုယ့္ယံုၾကည္ ခ်က္နဲ႔ ကိုယ္လုပ္ေဆာင္တာျဖစ္လို႔ မိမိတုိ႔ အားထားခ်င္ရာေတြကုိ လုပ္ေဆာင္ၾကတာ အျပစ္ဆုိျခင္း မဟုတ္ပါဘူး။ အမွား၊ အမွန္ေသခ်ာ ခြဲျခား သိေစခ်င္တာပါ။
ေဗဒင္၊ နတ္၊ ဘိုးေတာ္၊ မယ္ေတာ္၊ နကၡတ္ေတြ အေပၚမွာ ယံုၾကည္မႈ၊ အားထားရာတစ္ခုလို႔ ထင္မွတ္ေနျခင္းေတြသည္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ လံုး၀ မသင့္ေတာ္ပါဘူး။ ထုိအရာေတြကို ကိုးကြယ္အားထားလို႔ လက္ရွိအေျခမွာ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး အဆင္ေျပေကာင္း ေျပပါလိမ့္မယ္။ သို႔ေသာ္ အပါယ္သံသရာကို မက်ဘူးလို႔ ဗုဒၶ၊ ဓမၼ၊ သံဃ မွတပါး အျခားေသာ ကိုးကြယ္မႈမ်ားသည္ အာမခံခ်က္ မရွိပါဘူး။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ သာသနာေတာ္ႏွင့္ ေတြ႕ၾကံဳၿပီး တရားေတြနာၾကား က်င့္ၾကံႏိုင္တဲ့ ယခုလို အခ်ိန္အခါမွာမွ တရားေတြ မက်င့္ၾကံ၊ မလိုက္နာၾကဘူးရွိရင္ လူျဖစ္႐ႈံး ရပါမယ္။ သံသရာ တေလ်ာက္လံုးက ပါလာတဲ့ အမွားေတြကို စြန္႔လြတ္ဖုိ႔ အခ်ိန္တန္ပါၿပီ။ ေလာကသတၱ၀ါေတြ ေကာင္းက်ိဳးအတြက္ ပါရမီေတြ ျဖည့္က်င့္ခဲ့ရတဲ့ ဘုရားရွင္၏ ေက်းဇူးတရားေတြ၊ ဘုရားရွင္ ေဖာ္ထုတ္ေဟာခဲ့တဲ့ တရားေတြ၏ ေက်းဇူးေတြ၊ ထုိတရားေတြကုိ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ ေဟာၾကားဆံုးမခဲ့တဲ့ ဆရာေတာ္ၾကီးေတြ၏ ေက်းဇူးတရားေတြကို သိတတ္ၾကရပါမယ္။ အခ်ိဳ႕ေသာသူေတြ လုပ္တတ္တာေလးေတြ ေျပာပါမယ္။ မိမိတုိ႔ ကိုယ္ပိုင္ဉာဏ္ႏွင့္ စဥ္းစားဆံုး ျဖတ္ျဖစ္ၿပီးမွ လက္ခံၾကပါ။
ေဗဒင္ဆရာက ယၾတာေခ်ခိုင္းလို႔ ဘုရားမွာ အေမြးတုိင္၊ ဆီမီးပူေဇာ္ ၾကတယ္။ ဘုရားကို ကိုးကြယ္ပူေဇာ္မႈသည္ သက္ရွိထင္ရွား ရွိသလို ႏွလံုးသြင္းၿပီး ကိုးကြယ္ရတယ္ဆုိတာ သိႏွင့္ၿပီးသားပါ။ ဘုရားေရွ႕မွာ အေမြးတုိင္ေတြ၊ ဖေယာင္း တိုင္ေတြ စုၿပီး ထြန္းညွိပူေဇာ္တာ မသင့္ေတာ္ပါဘူး။ ကုိယ့္ေရွ႕မွာေတာင္ အေမႊးတုိင္ ၅တုိင္ေလာက္ထြန္းၿပီး ေနၾကည့္ႏိုင္ပါ႔မလား။ ဆရာေတာ္အရွင္ဆႏၵာဓိက စာအုပ္မွာေတာ့ ဘုရားကို ေညွာ္တိုက္ေနၾကတာပါ လို႔ေရးထားပါတယ္။ ေဗဒင္ဆရာက သက္ေစ့ ေရသပၸါယ္ရမယ္ ဆုိေတာ့ ဘုရားရွင္ကို ေဆာင္းတြင္းျဖစ္ေနပေစ ေခါင္းကေန ေရေလာင္းတတ္ၾကပါတယ္။ ေပါက္ေျမာက္ေအာင္လို႔ ေပါက္ပန္းလွဴခိုင္းတယ္။ အၾကံအစည္ ေအာင္ဖို႔ ၾကံစည္းလွဴခိုင္းတယ္။ အရာရာေအာင္ဖုိ႔ အေ၀ရာညႊန္႔ လွဴခိုင္းပါတယ္။ ဒီလိုခိုင္းတုိင္း လုပ္ရင္ေတာ့ မသင့္ေတာ္ပါ။
ဘုရားဂုဏ္ေတာ္ ပုတီးစိပ္ရာမွာလည္း မိမိႏွစ္သက္တဲ့ အေခါက္ေရကို စိပ္လို႔ရပါတယ္။ ဘယ္ႏွေခါက္စိပ္ရမယ္၊ ဘယ္ဂုဏ္ေတာ္ပြားရမယ္ ဆုိတာ ေထရ၀ါဒမွာ ကန္႔သတ္ခ်က္မရွိပါ။ လူေတြက က်ဥ္းၾကပ္ေအာင္ ကန္႔သတ္ေနၾကတာပါ။ ရက္ရာဇာေန႔မွာ သူတပါးအသက္ သတ္လည္း အကုသိုလ္ျဖစ္တယ္။ ျပႆဒါးေန႔မွာ ဥပုသ္ေစာင့္လည္း သီလကုသိုလ္ရတာပါပဲ။ ဒီေတာ့ အခ်ိန္ေတြ၊ ေန႔ရက္ေတြက ပဓာန မက်ဘူးဆုိတာ သိသာပါတယ္။ ဘုရားရွင္ေဟာခဲ့တဲ့ ပုဗၺာဏွသုတ္ဟာ ကိုယ္၊ ႏႈတ္၊ စိတ္ (၃)ပါးကို ေကာင္းမြန္ျမင္႔ျမတ္ေအာင္ ၾကိဳးစားေနထိုင္လွ်င္ အခ်ိန္တိုင္းဟာ ေကာင္းေသာနကၡတ္၊ ေကာင္းေသာ နိမိတ္မ်ားသာ ျဖစ္ေနမည္႔အေၾကာင္း ရတနာ (၃)ပါးကို အေျခခံတိုင္တည္ သစၥာ တရားကို ေဖာ္က်ဴးတဲ႔ သုတ္ေတာ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ေဗဒင္ပညာဆုိတာ တုိက္ရိုက္ေတာ့ သာသနာကို မထိခိုက္သလိုပါ။ မည္သည့္ ေဗဒင္ဆရာမွ သူမ်ားအသက္သတ္ရမယ္လို႔ ယၾတာမေပးပါဘူး။ သူတပါး ပစၥည္းခိုးၿပီး စားရမယ္လို႔လည္း မေျပာၾကပါဘူး။ ဘုရားကုိ ဘယ္လိုပူေဇာ္ရမယ္။ ဘာေတြလွဴရမယ္ စသျဖင့္သာ ေျပာၾကတာပါ။ ေဗဒင္နဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီးေတာ့ ကခ်င္ျပည္နယ္၊ နမၼားၿမိဳ႕၊ မဂၤလာရာမေက်ာင္း ဆရာေတာ္ဦးဉာဏ က ယခုလို ေရးသားထားပါတယ္။ “ေဗဒင္က ရက္ရာဇာႏွင့္ ျပႆဒါးကို ပဓာန ထားသကြဲ႔။ ျမတ္စြာဘုရားက ကုသိုလ္ႏွင့္ အကုသိုလ္ကို ပဓာန ထားသကြဲ႔။ ေဗဒင္က မဟာဘုတ္ေလးပါး ပဓာနထား၍ ထူသကြဲ႔။ ျမတ္စြာဘုရားက သမၸတၱိေလးပါးကို အဓိကထား၍ ထူသကြဲ႔။ ျမတ္စြာ ဘုရားနဲ႔ဆန္႔က်င္တာကို ယုံလွ်င္ ဘုရား၊ တရား မယံုရာ က်တာေပါ႔။” အင္မတန္ သတိျပဳ သင့္ပါတယ္။
က်ေနာ္ကိုယ္တုိင္လည္း မဟာဘုတ္ထူတာ၊ နာမည္ေပးနည္း ( ယခင္က ခင္ႀကီးေဖ်ာ္နည္း၊ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ မင္းသိခၤတုိ႔ သံုးၾကတယ္)၊ လက္မွတ္ထုိးတာ၊ လကၡဏာပညာ၊ အိမ္ေထာင္ဖက္ေရြးနည္း၊ ( ဓမၼေသာက အင္း၀ရာဇာ။ ဥႆာစိန္ပန္း ဒန္းလွကိုရွာ စတဲ့ လကၤာ ေလးေတြနဲ႔ပါ) စသျဖင့္ ေလ့လာခဲ့ဖူးပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒီပညာေတြဆုိတာ ေဟာသူက မကြ်မ္းက်င္လို႔ ျဖစ္ေစ၊ က်က္မွတ္ထားတာ၊ တြက္ခ်က္တာေတြ၊ ဆံုးျဖတ္တာေတြ မွားလို႔ျဖစ္ေစ လြဲႏိုင္ပါတယ္။
ေနာက္တစ္ခ်က္က အေဟာခံရသူကိုယ္တိုင္ရဲ႕ ျပဳမူေဆာင္ရြက္ခ်က္ ေတြေၾကာင္႔လဲ လြဲႏိုင္ပါတယ္။ ေဗဒင္ေမးတဲ့သူက ေကာင္းမႈ ေတြလုပ္ျပီး မေကာင္းကံေတြကို တားႏိုင္တာေၾကာင္႔လဲ မွားသြားတတ္ပါတယ္။ ဤေနရာမွာ ဆရာေတာ္အရွင္ဇ၀န ေရးသားေသာ စာအုပ္ထဲမွ ထုတ္ႏႈတ္ တင္ျပပါမယ္။ နာမည္ႀကီး ေဗဒင္ဆရာတစ္ေယာက္က စာခ်ဘုန္းႀကီးတပါး၏ ဇာတာကို ၾကည့္ၿပီး အရွင္ဘုရားမွာ ခႏၶာပ်က္ကိန္းရွိေနပါတယ္။ ယၾတာမေခ်လို႔ မရပါဘူးလို႔ ေလွ်ာက္ထားရာ တပည့္စာသင္သား သံဃာေတြက တုန္လႈပ္ေသာ္လည္း စာခ်ဘုန္းႀကီးကေတာ့ တုန္လႈပ္ေျခာက္ခ်ားျခင္း မရွိပါဘူး။ ေအးျမၾကည္လင္တဲ့ မ်က္ႏွာက တစ္ခ်က္ေလးမွ ပ်က္သြားျခင္းမရွိ၊ ပကတိအတုိင္းပါပဲ။ တပည့္မ်ားေရာ၊ ေဗဒင္ဆရာေရာ ဆရာေတာ္ေျပာမည့္ စကားကို နားေထာင္ေနၾကပါတယ္။ စာခ် ဘုန္းၾကီးထံမွ စကားသံအခ်ိဳ႕ ထြက္လာပါတယ္။ “ဒကာႀကီး အခုလိုေဟာၾကားသတိေပးတာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဦးပဥၥင္းအတြက္ေတာ့ ကိစၥမရွိပါဘူး”။ ထုိစကားကို ေဗဒင္ဆရာ က မၾကိဳက္ပါ။ သူ႔ပညာကို မယံုၾကည္ေသာေၾကာင့္လို႔ ယူဆပါတယ္။ ထုိမေက်နပ္တဲ့စိတ္က မေျပျပစ္တဲ့ စကားေတြေျပာပါတယ္။ “အရွင္ဘုရား.. တပည့္ေတာ္ေျပာတဲ့အတုိင္း ယၾတာမေခ်ဘဲ ေနရဲေနၾကည့္ပါ။ အခုႏွစ္ ၁၃၅၃ ခုႏွစ္၊ တန္ေဆာင္မုန္း၊ နတ္ေတာ္၊ ျပာသို၊ တပိုတြဲေလးလ အတြင္းမွာ ခႏၶာပ်က္ရင္ပ်က္၊ မပ်က္ရင္လည္း ေသေလာက္နီးပါး ေရာဂါကို ခံစားရမယ္၊ အကယ္၍ တပည့္ေတာ္ ေျပာတဲ့အတိုင္း မျဖစ္ဘူးဆုိရင္ တပည့္ေတာ္တုိ႔ ေဗဒင္က်မ္းေတြ အကုန္မီး႐ိႈ႕ပစ္မယ္”။
လူတစ္ေယာက္၏ ေကာင္းက်ိဳးဆုိးက်ိဳးကို ကံတရားထက္ ဂဏန္းသခ်ၤာမ်ားက ပို၍ ဖန္တီးႏိုင္သည္ဟု ယူဆလိုက္လွ်င္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ မပီသႏိုင္ေတာ့ပါ။ ေဗဒင္ဆရာက သူေျပာခ်င္တာ ေျပာၿပီး ျပန္သြားပါတယ္။ ေဗဒင္ဆရာ၏ အတိအက်ေဟာခ်က္ေၾကာင့္ တပည့္မ်ားက စိုးရိမ္သျဖင့္ ယၾတာေခ်ဖုိ႔ အတင္းအၾကပ္ေလွ်ာက္ထားရာ စာခ်ဘုန္းႀကီးက “ငါအၿမဲတမ္း ယၾတာ ေခ်ေနတာ မင္းတုိ႔ မေတြ႕ၾကဖူးလား” ျပန္ေမးေတာ့ တပည့္မ်ားက “ေတြ႕ပါတယ္ဘုရား” ဟု ေလွ်ာက္ကာ ျပန္ခဲ့ၾကပါတယ္။ အခ်ိန္ေတြကုန္လြန္ၿပီး ဆရာေတာ္ကား ဘာေရာဂါ အသက္ေဘးမွ မျဖစ္ပဲ၊ စာခ်ဘုန္းႀကီးဘ၀မွ ေက်ာင္းထုိင္ဘုန္းႀကီး ဘ၀သို႔ပင္ ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ ထုိအခါမွ ေဗဒင္ဆရာ ေဟာခဲ့သလို အဘယ့္ေၾကာင့္ အသက္အႏၲရာယ္ မျဖစ္ရေၾကာင္း ေဟာၾကားပါတယ္။
အတုိခ်ံဳ႕ ေျပာရရင္ ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာ ကုသိုလ္ကံေတြကို ဆရာေတာ္က ယခင္ကတည္းက ေန႔စဥ္ျပဳလုပ္ခဲ့ျခင္း၊ ေကာင္းမႈေတြနဲ႔ ထံုမႊမ္းေနလာခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ ေဗဒင္ပညာရွင္ေတြဆုိတာ ပုထုဇဥ္ေတြပဲ။ အဲဒီေတာ့ အမွားဆုိတာ ဘယ္ကင္းပါ႔မလဲ။ ေဗဒင္၊ နကၡတ္ပညာဆိုတာ ေကာင္းက်ိဳးဆုိးက်ိဳးကုိ ၾကိဳတင္သိႏိုင္စြမ္းရွိတဲ့ ေလာကီပညာ တစ္ခုပါ။ ဒါေပမဲ့ လိမ္းေဆးကို စားေဆးအျဖစ္ သံုးလိုက္ရင္ အသက္အႏၲရာယ္ ျဖစ္ႏိုင္သလို ဒီၿဂိဳလ္ထဲေရာက္ေနလို႔သာ ဒီလိုျဖစ္ရတာ၊ အတိတ္ကံ ပစၥဳပၸန္ကံနဲ႔ ဘာမွမဆုိင္ဘူးလို႔ ယူဆလိုက္ ရင္ေတာ့ ဗုဒၶ၀ါဒကို ဖ်က္ဆီးတဲ့ အဓိကအႏၲရာယ္ႀကီး ျဖစ္သြားႏိုင္တယ္။ ဘုရားေလာင္း ေမြးဖြားစဥ္က ဘုရားျဖစ္မယ္ဆုိၿပီး လက္ညိဳးတစ္ေခ်ာင္းတည္း ေထာင္ခဲ့တဲ့ ေကာ႑ညပုဏၰားေတာင္ ဘုရားေလာင္းက ဒုကၠရစရိယ မက်င္႔ေတာ႔ဘဲ အစားအစာလဲ ျပန္စားေရာ ဘုရားမျဖစ္ေတာ႔ပါဘူးလို႔ ျပန္ျပီး ယံုၾကည္သြားလို႔ ပဥၥ၀ဂၢီ (၅)ပါးလံုး ဘုရားေလာင္းကို စြန္႔ခဲ႔ၾကတာပဲ။ ဘုရားျဖစ္ျပီး ဓမၼစၾကာတရား ျပန္လာေဟာေတာ႔မွ ဘုရားျဖစ္ၿပီဆုိတာ သိၾကတာပါ။ ဒီေတာ့ သာမန္ လကၡဏာ၊ ေဗဒင္ ပညာမွာ မုခ်မွန္ပါမယ္လို႔ ေျပာလို႔မရႏိုင္ပါဘူး။ဤသို႔ျဖင့္ ဒီပညာေတြဟာ ေလးစားစရာ၊ စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ တိတိက်က် ေဟာႏိုင္၊ ေျပာႏိုင္တာေတြ ရွိသလို၊ ကာယကံရွင္ကလဲ ျပန္ျပီးျပဳျပင္ႏိုင္ေၾကာင္း ေသခ်ာေနပါ တယ္။ ဒီေတာ႔ ဆရာေတာ္ အရွင္ဇ၀န ေျပာသလို ေျပာရရင္ လိမ္းေဆးအျဖစ္ပဲ သံုးသင္႔တဲ႔ ေဆး ကို ေသာက္ရင္ ျပႆနာ အၾကီးအက်ယ္တတ္ပါမယ္။ ဒါ႔ေၾကာင္႔ ပညာတစ္ရပ္အေနနဲ႔ သံုးခ်င္သံုးႏိုင္ပါတယ္။ သို႔ေသာ္ ကိုးကြယ္အားထားရာ အစစ္ျဖစ္တဲ့ ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာ တုိ႔ထက္ ပိုၿပီး အေလးျမတ္ျပဳရင္ေတာ့ မသင့္ေတာ္ပါ။ အမွားႏွင့္ အမွန္၊ အတုႏွင့္ အစစ္ ကြဲျပားဟန္ကို ပိုင္းျခားသိျမင္ၿပီး စစ္မွန္ေသာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ား ျဖစ္ၾကပါေစ။
http://dhammaratha.blogspot.com/ ကပို႔စ္ကိုတင္ျပလိုက္တာပါ။ သာသနာေတာ္အစစ္အမွန္ အဓြန္႔ရွည္တည္တံ့ပါေစ။
။က်ေနာ္တုိ႔ေတြသည္ ဘာသာတရားအရေျပာရရင္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ ျဖစ္ၾကပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ဆုိတာ ျမတ္ဗုဒၶ၏ အဆံုးအမေတြကို လိုက္နာက်င့္ၾကံတဲ့သူလို႔ အ႐ိုးရွင္းဆံုး ေျပာလို႔ရပါ တယ္။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ တစ္ေယာက္သည္ အေျခခံအားျဖင့္ ကံႏွင့္ ကံ၏ အက်ိဳးကို ယံုၾကည္ရပါမယ္။ အဲဒီလို ယံုၾကည္လိုက္တာကို ကမၼႆကတ သမာဒိ႒ိဉာဏ္ ရွိတယ္လို႔ ဆုိပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ တစ္ေယာက္ဟာ ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာသည္သာ ကိုးကြယ္အားထားရာ အမွန္လို႔ ရြတ္ဆုိေနၿပီးေတာ့ အျခားေသာ ေလာကီပညာရပ္ေတြ အေပၚမွာ အားထားရာအေနျဖင့္ လုပ္ေဆာင္လာၾကသည္မွာ မသင့္ေတာ္ပါ။ ဘာလို႔ဒီလိုေတြ ျဖစ္လာၾကလဲ စမ္းစစ္ၾကည့္ရင္ ကံ၊ ကံ၏ အက်ိဳးအေပၚမွာ ယံုၾကည္ခ်က္ အားနည္မႈ၊ ေလာကီေရးရာ လတ္တေလာ အဆင္ေျပခ်င္မႈ ေတြကိုေတာင့္တ၊ မက္ေမာတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္လို႔ သံုးသပ္မိပါတယ္။ လူဆိုတာ ကိုယ့္ယံုၾကည္ ခ်က္နဲ႔ ကိုယ္လုပ္ေဆာင္တာျဖစ္လို႔ မိမိတုိ႔ အားထားခ်င္ရာေတြကုိ လုပ္ေဆာင္ၾကတာ အျပစ္ဆုိျခင္း မဟုတ္ပါဘူး။ အမွား၊ အမွန္ေသခ်ာ ခြဲျခား သိေစခ်င္တာပါ။
ေဗဒင္၊ နတ္၊ ဘိုးေတာ္၊ မယ္ေတာ္၊ နကၡတ္ေတြ အေပၚမွာ ယံုၾကည္မႈ၊ အားထားရာတစ္ခုလို႔ ထင္မွတ္ေနျခင္းေတြသည္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ လံုး၀ မသင့္ေတာ္ပါဘူး။ ထုိအရာေတြကို ကိုးကြယ္အားထားလို႔ လက္ရွိအေျခမွာ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး အဆင္ေျပေကာင္း ေျပပါလိမ့္မယ္။ သို႔ေသာ္ အပါယ္သံသရာကို မက်ဘူးလို႔ ဗုဒၶ၊ ဓမၼ၊ သံဃ မွတပါး အျခားေသာ ကိုးကြယ္မႈမ်ားသည္ အာမခံခ်က္ မရွိပါဘူး။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ သာသနာေတာ္ႏွင့္ ေတြ႕ၾကံဳၿပီး တရားေတြနာၾကား က်င့္ၾကံႏိုင္တဲ့ ယခုလို အခ်ိန္အခါမွာမွ တရားေတြ မက်င့္ၾကံ၊ မလိုက္နာၾကဘူးရွိရင္ လူျဖစ္႐ႈံး ရပါမယ္။ သံသရာ တေလ်ာက္လံုးက ပါလာတဲ့ အမွားေတြကို စြန္႔လြတ္ဖုိ႔ အခ်ိန္တန္ပါၿပီ။ ေလာကသတၱ၀ါေတြ ေကာင္းက်ိဳးအတြက္ ပါရမီေတြ ျဖည့္က်င့္ခဲ့ရတဲ့ ဘုရားရွင္၏ ေက်းဇူးတရားေတြ၊ ဘုရားရွင္ ေဖာ္ထုတ္ေဟာခဲ့တဲ့ တရားေတြ၏ ေက်းဇူးေတြ၊ ထုိတရားေတြကုိ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ ေဟာၾကားဆံုးမခဲ့တဲ့ ဆရာေတာ္ၾကီးေတြ၏ ေက်းဇူးတရားေတြကို သိတတ္ၾကရပါမယ္။ အခ်ိဳ႕ေသာသူေတြ လုပ္တတ္တာေလးေတြ ေျပာပါမယ္။ မိမိတုိ႔ ကိုယ္ပိုင္ဉာဏ္ႏွင့္ စဥ္းစားဆံုး ျဖတ္ျဖစ္ၿပီးမွ လက္ခံၾကပါ။
ေဗဒင္ဆရာက ယၾတာေခ်ခိုင္းလို႔ ဘုရားမွာ အေမြးတုိင္၊ ဆီမီးပူေဇာ္ ၾကတယ္။ ဘုရားကို ကိုးကြယ္ပူေဇာ္မႈသည္ သက္ရွိထင္ရွား ရွိသလို ႏွလံုးသြင္းၿပီး ကိုးကြယ္ရတယ္ဆုိတာ သိႏွင့္ၿပီးသားပါ။ ဘုရားေရွ႕မွာ အေမြးတုိင္ေတြ၊ ဖေယာင္း တိုင္ေတြ စုၿပီး ထြန္းညွိပူေဇာ္တာ မသင့္ေတာ္ပါဘူး။ ကုိယ့္ေရွ႕မွာေတာင္ အေမႊးတုိင္ ၅တုိင္ေလာက္ထြန္းၿပီး ေနၾကည့္ႏိုင္ပါ႔မလား။ ဆရာေတာ္အရွင္ဆႏၵာဓိက စာအုပ္မွာေတာ့ ဘုရားကို ေညွာ္တိုက္ေနၾကတာပါ လို႔ေရးထားပါတယ္။ ေဗဒင္ဆရာက သက္ေစ့ ေရသပၸါယ္ရမယ္ ဆုိေတာ့ ဘုရားရွင္ကို ေဆာင္းတြင္းျဖစ္ေနပေစ ေခါင္းကေန ေရေလာင္းတတ္ၾကပါတယ္။ ေပါက္ေျမာက္ေအာင္လို႔ ေပါက္ပန္းလွဴခိုင္းတယ္။ အၾကံအစည္ ေအာင္ဖို႔ ၾကံစည္းလွဴခိုင္းတယ္။ အရာရာေအာင္ဖုိ႔ အေ၀ရာညႊန္႔ လွဴခိုင္းပါတယ္။ ဒီလိုခိုင္းတုိင္း လုပ္ရင္ေတာ့ မသင့္ေတာ္ပါ။
ဘုရားဂုဏ္ေတာ္ ပုတီးစိပ္ရာမွာလည္း မိမိႏွစ္သက္တဲ့ အေခါက္ေရကို စိပ္လို႔ရပါတယ္။ ဘယ္ႏွေခါက္စိပ္ရမယ္၊ ဘယ္ဂုဏ္ေတာ္ပြားရမယ္ ဆုိတာ ေထရ၀ါဒမွာ ကန္႔သတ္ခ်က္မရွိပါ။ လူေတြက က်ဥ္းၾကပ္ေအာင္ ကန္႔သတ္ေနၾကတာပါ။ ရက္ရာဇာေန႔မွာ သူတပါးအသက္ သတ္လည္း အကုသိုလ္ျဖစ္တယ္။ ျပႆဒါးေန႔မွာ ဥပုသ္ေစာင့္လည္း သီလကုသိုလ္ရတာပါပဲ။ ဒီေတာ့ အခ်ိန္ေတြ၊ ေန႔ရက္ေတြက ပဓာန မက်ဘူးဆုိတာ သိသာပါတယ္။ ဘုရားရွင္ေဟာခဲ့တဲ့ ပုဗၺာဏွသုတ္ဟာ ကိုယ္၊ ႏႈတ္၊ စိတ္ (၃)ပါးကို ေကာင္းမြန္ျမင္႔ျမတ္ေအာင္ ၾကိဳးစားေနထိုင္လွ်င္ အခ်ိန္တိုင္းဟာ ေကာင္းေသာနကၡတ္၊ ေကာင္းေသာ နိမိတ္မ်ားသာ ျဖစ္ေနမည္႔အေၾကာင္း ရတနာ (၃)ပါးကို အေျခခံတိုင္တည္ သစၥာ တရားကို ေဖာ္က်ဴးတဲ႔ သုတ္ေတာ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ေဗဒင္ပညာဆုိတာ တုိက္ရိုက္ေတာ့ သာသနာကို မထိခိုက္သလိုပါ။ မည္သည့္ ေဗဒင္ဆရာမွ သူမ်ားအသက္သတ္ရမယ္လို႔ ယၾတာမေပးပါဘူး။ သူတပါး ပစၥည္းခိုးၿပီး စားရမယ္လို႔လည္း မေျပာၾကပါဘူး။ ဘုရားကုိ ဘယ္လိုပူေဇာ္ရမယ္။ ဘာေတြလွဴရမယ္ စသျဖင့္သာ ေျပာၾကတာပါ။ ေဗဒင္နဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီးေတာ့ ကခ်င္ျပည္နယ္၊ နမၼားၿမိဳ႕၊ မဂၤလာရာမေက်ာင္း ဆရာေတာ္ဦးဉာဏ က ယခုလို ေရးသားထားပါတယ္။ “ေဗဒင္က ရက္ရာဇာႏွင့္ ျပႆဒါးကို ပဓာန ထားသကြဲ႔။ ျမတ္စြာဘုရားက ကုသိုလ္ႏွင့္ အကုသိုလ္ကို ပဓာန ထားသကြဲ႔။ ေဗဒင္က မဟာဘုတ္ေလးပါး ပဓာနထား၍ ထူသကြဲ႔။ ျမတ္စြာဘုရားက သမၸတၱိေလးပါးကို အဓိကထား၍ ထူသကြဲ႔။ ျမတ္စြာ ဘုရားနဲ႔ဆန္႔က်င္တာကို ယုံလွ်င္ ဘုရား၊ တရား မယံုရာ က်တာေပါ႔။” အင္မတန္ သတိျပဳ သင့္ပါတယ္။
က်ေနာ္ကိုယ္တုိင္လည္း မဟာဘုတ္ထူတာ၊ နာမည္ေပးနည္း ( ယခင္က ခင္ႀကီးေဖ်ာ္နည္း၊ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ မင္းသိခၤတုိ႔ သံုးၾကတယ္)၊ လက္မွတ္ထုိးတာ၊ လကၡဏာပညာ၊ အိမ္ေထာင္ဖက္ေရြးနည္း၊ ( ဓမၼေသာက အင္း၀ရာဇာ။ ဥႆာစိန္ပန္း ဒန္းလွကိုရွာ စတဲ့ လကၤာ ေလးေတြနဲ႔ပါ) စသျဖင့္ ေလ့လာခဲ့ဖူးပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒီပညာေတြဆုိတာ ေဟာသူက မကြ်မ္းက်င္လို႔ ျဖစ္ေစ၊ က်က္မွတ္ထားတာ၊ တြက္ခ်က္တာေတြ၊ ဆံုးျဖတ္တာေတြ မွားလို႔ျဖစ္ေစ လြဲႏိုင္ပါတယ္။
ေနာက္တစ္ခ်က္က အေဟာခံရသူကိုယ္တိုင္ရဲ႕ ျပဳမူေဆာင္ရြက္ခ်က္ ေတြေၾကာင္႔လဲ လြဲႏိုင္ပါတယ္။ ေဗဒင္ေမးတဲ့သူက ေကာင္းမႈ ေတြလုပ္ျပီး မေကာင္းကံေတြကို တားႏိုင္တာေၾကာင္႔လဲ မွားသြားတတ္ပါတယ္။ ဤေနရာမွာ ဆရာေတာ္အရွင္ဇ၀န ေရးသားေသာ စာအုပ္ထဲမွ ထုတ္ႏႈတ္ တင္ျပပါမယ္။ နာမည္ႀကီး ေဗဒင္ဆရာတစ္ေယာက္က စာခ်ဘုန္းႀကီးတပါး၏ ဇာတာကို ၾကည့္ၿပီး အရွင္ဘုရားမွာ ခႏၶာပ်က္ကိန္းရွိေနပါတယ္။ ယၾတာမေခ်လို႔ မရပါဘူးလို႔ ေလွ်ာက္ထားရာ တပည့္စာသင္သား သံဃာေတြက တုန္လႈပ္ေသာ္လည္း စာခ်ဘုန္းႀကီးကေတာ့ တုန္လႈပ္ေျခာက္ခ်ားျခင္း မရွိပါဘူး။ ေအးျမၾကည္လင္တဲ့ မ်က္ႏွာက တစ္ခ်က္ေလးမွ ပ်က္သြားျခင္းမရွိ၊ ပကတိအတုိင္းပါပဲ။ တပည့္မ်ားေရာ၊ ေဗဒင္ဆရာေရာ ဆရာေတာ္ေျပာမည့္ စကားကို နားေထာင္ေနၾကပါတယ္။ စာခ် ဘုန္းၾကီးထံမွ စကားသံအခ်ိဳ႕ ထြက္လာပါတယ္။ “ဒကာႀကီး အခုလိုေဟာၾကားသတိေပးတာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဦးပဥၥင္းအတြက္ေတာ့ ကိစၥမရွိပါဘူး”။ ထုိစကားကို ေဗဒင္ဆရာ က မၾကိဳက္ပါ။ သူ႔ပညာကို မယံုၾကည္ေသာေၾကာင့္လို႔ ယူဆပါတယ္။ ထုိမေက်နပ္တဲ့စိတ္က မေျပျပစ္တဲ့ စကားေတြေျပာပါတယ္။ “အရွင္ဘုရား.. တပည့္ေတာ္ေျပာတဲ့အတုိင္း ယၾတာမေခ်ဘဲ ေနရဲေနၾကည့္ပါ။ အခုႏွစ္ ၁၃၅၃ ခုႏွစ္၊ တန္ေဆာင္မုန္း၊ နတ္ေတာ္၊ ျပာသို၊ တပိုတြဲေလးလ အတြင္းမွာ ခႏၶာပ်က္ရင္ပ်က္၊ မပ်က္ရင္လည္း ေသေလာက္နီးပါး ေရာဂါကို ခံစားရမယ္၊ အကယ္၍ တပည့္ေတာ္ ေျပာတဲ့အတိုင္း မျဖစ္ဘူးဆုိရင္ တပည့္ေတာ္တုိ႔ ေဗဒင္က်မ္းေတြ အကုန္မီး႐ိႈ႕ပစ္မယ္”။
လူတစ္ေယာက္၏ ေကာင္းက်ိဳးဆုိးက်ိဳးကို ကံတရားထက္ ဂဏန္းသခ်ၤာမ်ားက ပို၍ ဖန္တီးႏိုင္သည္ဟု ယူဆလိုက္လွ်င္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ မပီသႏိုင္ေတာ့ပါ။ ေဗဒင္ဆရာက သူေျပာခ်င္တာ ေျပာၿပီး ျပန္သြားပါတယ္။ ေဗဒင္ဆရာ၏ အတိအက်ေဟာခ်က္ေၾကာင့္ တပည့္မ်ားက စိုးရိမ္သျဖင့္ ယၾတာေခ်ဖုိ႔ အတင္းအၾကပ္ေလွ်ာက္ထားရာ စာခ်ဘုန္းႀကီးက “ငါအၿမဲတမ္း ယၾတာ ေခ်ေနတာ မင္းတုိ႔ မေတြ႕ၾကဖူးလား” ျပန္ေမးေတာ့ တပည့္မ်ားက “ေတြ႕ပါတယ္ဘုရား” ဟု ေလွ်ာက္ကာ ျပန္ခဲ့ၾကပါတယ္။ အခ်ိန္ေတြကုန္လြန္ၿပီး ဆရာေတာ္ကား ဘာေရာဂါ အသက္ေဘးမွ မျဖစ္ပဲ၊ စာခ်ဘုန္းႀကီးဘ၀မွ ေက်ာင္းထုိင္ဘုန္းႀကီး ဘ၀သို႔ပင္ ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ ထုိအခါမွ ေဗဒင္ဆရာ ေဟာခဲ့သလို အဘယ့္ေၾကာင့္ အသက္အႏၲရာယ္ မျဖစ္ရေၾကာင္း ေဟာၾကားပါတယ္။
အတုိခ်ံဳ႕ ေျပာရရင္ ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာ ကုသိုလ္ကံေတြကို ဆရာေတာ္က ယခင္ကတည္းက ေန႔စဥ္ျပဳလုပ္ခဲ့ျခင္း၊ ေကာင္းမႈေတြနဲ႔ ထံုမႊမ္းေနလာခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ ေဗဒင္ပညာရွင္ေတြဆုိတာ ပုထုဇဥ္ေတြပဲ။ အဲဒီေတာ့ အမွားဆုိတာ ဘယ္ကင္းပါ႔မလဲ။ ေဗဒင္၊ နကၡတ္ပညာဆိုတာ ေကာင္းက်ိဳးဆုိးက်ိဳးကုိ ၾကိဳတင္သိႏိုင္စြမ္းရွိတဲ့ ေလာကီပညာ တစ္ခုပါ။ ဒါေပမဲ့ လိမ္းေဆးကို စားေဆးအျဖစ္ သံုးလိုက္ရင္ အသက္အႏၲရာယ္ ျဖစ္ႏိုင္သလို ဒီၿဂိဳလ္ထဲေရာက္ေနလို႔သာ ဒီလိုျဖစ္ရတာ၊ အတိတ္ကံ ပစၥဳပၸန္ကံနဲ႔ ဘာမွမဆုိင္ဘူးလို႔ ယူဆလိုက္ ရင္ေတာ့ ဗုဒၶ၀ါဒကို ဖ်က္ဆီးတဲ့ အဓိကအႏၲရာယ္ႀကီး ျဖစ္သြားႏိုင္တယ္။ ဘုရားေလာင္း ေမြးဖြားစဥ္က ဘုရားျဖစ္မယ္ဆုိၿပီး လက္ညိဳးတစ္ေခ်ာင္းတည္း ေထာင္ခဲ့တဲ့ ေကာ႑ညပုဏၰားေတာင္ ဘုရားေလာင္းက ဒုကၠရစရိယ မက်င္႔ေတာ႔ဘဲ အစားအစာလဲ ျပန္စားေရာ ဘုရားမျဖစ္ေတာ႔ပါဘူးလို႔ ျပန္ျပီး ယံုၾကည္သြားလို႔ ပဥၥ၀ဂၢီ (၅)ပါးလံုး ဘုရားေလာင္းကို စြန္႔ခဲ႔ၾကတာပဲ။ ဘုရားျဖစ္ျပီး ဓမၼစၾကာတရား ျပန္လာေဟာေတာ႔မွ ဘုရားျဖစ္ၿပီဆုိတာ သိၾကတာပါ။ ဒီေတာ့ သာမန္ လကၡဏာ၊ ေဗဒင္ ပညာမွာ မုခ်မွန္ပါမယ္လို႔ ေျပာလို႔မရႏိုင္ပါဘူး။ဤသို႔ျဖင့္ ဒီပညာေတြဟာ ေလးစားစရာ၊ စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ တိတိက်က် ေဟာႏိုင္၊ ေျပာႏိုင္တာေတြ ရွိသလို၊ ကာယကံရွင္ကလဲ ျပန္ျပီးျပဳျပင္ႏိုင္ေၾကာင္း ေသခ်ာေနပါ တယ္။ ဒီေတာ႔ ဆရာေတာ္ အရွင္ဇ၀န ေျပာသလို ေျပာရရင္ လိမ္းေဆးအျဖစ္ပဲ သံုးသင္႔တဲ႔ ေဆး ကို ေသာက္ရင္ ျပႆနာ အၾကီးအက်ယ္တတ္ပါမယ္။ ဒါ႔ေၾကာင္႔ ပညာတစ္ရပ္အေနနဲ႔ သံုးခ်င္သံုးႏိုင္ပါတယ္။ သို႔ေသာ္ ကိုးကြယ္အားထားရာ အစစ္ျဖစ္တဲ့ ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာ တုိ႔ထက္ ပိုၿပီး အေလးျမတ္ျပဳရင္ေတာ့ မသင့္ေတာ္ပါ။ အမွားႏွင့္ အမွန္၊ အတုႏွင့္ အစစ္ ကြဲျပားဟန္ကို ပိုင္းျခားသိျမင္ၿပီး စစ္မွန္ေသာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ား ျဖစ္ၾကပါေစ။
http://dhammaratha.blogspot.com/ ကပို႔စ္ကိုတင္ျပလိုက္တာပါ။ သာသနာေတာ္အစစ္အမွန္ အဓြန္႔ရွည္တည္တံ့ပါေစ။
တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (၅)
(၁)
"သားသမီးကို ခ်စ္ရင္ အိပ္ေပ်ာ္ေနမွ နမ္းပါ" တဲ့။
ဘယ္ေသာကာလတုန္းက စတင္ေပၚေပါက္ခဲ့တဲ့ အဆိုအမိန္႔လည္း မသိပါဘူး။ ၾကည့္ရတာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ေရွးေဟာင္း လူ႔အဖြဲ႕အစည္းအေပၚ ၾသဇာၾကီးခဲ့ပံု ေပၚတဲ့ ေရွးျမန္မာၾကီးတစ္ေယာက္ေယာက္ရဲ႕ အယူအဆျဖစ္မွာပါပဲ။ ဒီစကားကို ကြ်န္ေတာ္ ငယ္ငယ္တုန္းက အဘိုးအဘြားေတြ ေျပာၾက ဆိုၾကတာ ၾကားခဲ့ဖူးပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္ ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ့ သေဘာထားပါ။ ကေလးေတြဟာ သူတို႔ကို မိဘေတြက ခ်စ္မွန္းသိရင္ ကဲတတ္တယ္၊ ေရာင့္တက္တတ္တယ္၊ ဆိုဆံုးမဖို႔ မလြယ္ေတာ့ဘူး။ ၾကာရင္ ပ်က္စီးသြားမွာပဲလို႔ ထင္ခဲ့ၾကတာကိုး။ ဒါေၾကာင့္လည္း။ ကေလးဆိုတာ ႏွိမ္ထားမွ၊ ေၾကာက္ေအာင္လုပ္ထားမွ တန္ကာက်မယ္၊ ႏို႔မဟုတ္ရင္ "ငယ္ေသာ္ကားသား၊ ၾကီးေသာ္က်ားတည့္၊ ငယ္ေသာ္ သမီး ၾကီးေသာ္မီးတည့္" ျဖစ္သြားလိမ့္မယ္လို႔ ယူဆလိုက္ၾကတာပါ။ ဒဲဒီေ၇ွးေဟာင္း အယူဟာ အခုခ်ိန္ထိ အရွိန္မကုန္းေသးပါဘူး။
"အိမ္က သားက သံုးႏွစ္ရွိျပီ။ သိပ္ဆိုးတာပဲ၊ အေဖလည္း မေၾကာက္၊ အေမလည္း မေၾကာက္ဘူး။ အိမ္ေဘးက ဦးရာဂ်ဴး ဆိုတဲ့ ကုလားၾကီးကိုေတာ့ ေၾကာက္တယ္၊ သူဆိုးျပီးငိုျပီဆိုရင္ 'ဦးရာဂ်ဴးေရ' လို႔သာ ေအာ္ေခၚလိုက္ တစ္ခါတည္း ျငိမ္ျပီးတိတ္သြားေတာ့တာပဲ။ ကေလးဆိုတာ သူေၾကာက္ရမယ့္ လူတစ္ေယာက္ေတာ့ ရွိမွရွင့္" လို႔ မိခင္တစ္ေယာက္က ေျပာပါတယ္။ သူ႔ခမ်ာ သူ႔သားကေလးမွာ အေၾကာက္တရားရွိတာကို ဂုဏ္ယူေနပံုပါပဲ။ သူ႔စကား ၾကားလိုက္ရတဲ့အခါ ကြ်န္ေတာ္ ငယ္ငယ္တုန္းက ေၾကာက္ေအာင္ အလုပ္ခံရပံုကို သတိရမိေသးေတာ့။ ကြန္ေတာ္ ငိုေၾကာရွည္ေနတဲ့အခါ ကြ်န္ေတာ့္ကို ထိန္တဲ့ အေဒၚက "ဟာလ၀ါၾကီးလာေနျပီ၊ လာေနျပီ" ဆိုလိုက္ရင္ ခ်က္ခ်င္း အငိုတိတ္ရေတာ့တာ၊ ဟာလ၀ါ ဆိုတာ ဘာမွန္းမသိဘဲနဲ႔ ေၾကာက္လိုက္ရတာေလ။ ေနာင္ၾကီးလာမွ ဟာလ၀ါဆိုတာ အေတာ္စားလို႔ေကာင္းတဲ့ မုန္႔တစ္မ်ိဳးမွန္း သိရေတာ့တာ။
သားသမီးကို အိပ္ေပ်ာ္ေနမွ နမ္းရဲၾကရွာတဲ့ မိဘမ်ိဳးကို ငယ္ငယ္တုန္းက ေတြ႕ျမင္ဖူးပါတယ္။ သူတို႔ခမ်ာ သားသမ္ီးေတြေရွ႕မွာ မ်က္ႏွာကို တည္တည္ၾကီး လုပ္ထားၾကရရွာပါတယ္။ ေလသံကိုလည္း တင္းတင္းမာမာ ျဖစ္ေအာင္ အားစိုက္ျပီး ေျပာၾကရရွာပါတယ္။ ရိုက္ႏွက္ အျပစ္ေပးဖို႔ လိုလာျပီ ထင္ရင္လည္း လက္မေႏွးေအာင္ ၾကိဳးစားၾကရရွာပါတယ္။ ရင္ထဲက တကယ္ျဖစ္ေနတဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာရဲ႕ လကၡဏာပံုရိပ္ေတြ မေပၚေအာင္ ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္တည္းထားရတာ၊ အတြင္းစိတ္ ခံစားမႈကို ဆန္႔က်င္ျပီး သရုပ္ေဆာင္ျပေနရတာေတြဟာ အေတာ္ေတာ့ ပင္ပန္းၾကရွာမွာပါ။ ဘာျဖစ္လို႔ သူတို႔ အဲဒီလို ျဖစ္ေနၾကရတာလဲ။
“မွားယြင္းတဲ့ အယူအဆကို လက္ခံယံုၾကည္ထားလို႔ပါ။ ျပီးေတာ့ ကေလးရဲ႕ သဘာဝကို နားမလည္ၾကလို႔ပါ။ ျပီးေတာ့ တန္ဖိုးထားမႈေတြ လြဲေနလို႔ပါ။” လို႔ စိတ္ပညာ ဆရာတစ္ဦးက ဆိုပါတယ္။
"သားသမီးကို ခ်စ္ရင္ အိပ္ေပ်ာ္ေနမွ နမ္းပါ" တဲ့။
ဘယ္ေသာကာလတုန္းက စတင္ေပၚေပါက္ခဲ့တဲ့ အဆိုအမိန္႔လည္း မသိပါဘူး။ ၾကည့္ရတာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ေရွးေဟာင္း လူ႔အဖြဲ႕အစည္းအေပၚ ၾသဇာၾကီးခဲ့ပံု ေပၚတဲ့ ေရွးျမန္မာၾကီးတစ္ေယာက္ေယာက္ရဲ႕ အယူအဆျဖစ္မွာပါပဲ။ ဒီစကားကို ကြ်န္ေတာ္ ငယ္ငယ္တုန္းက အဘိုးအဘြားေတြ ေျပာၾက ဆိုၾကတာ ၾကားခဲ့ဖူးပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္ ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ့ သေဘာထားပါ။ ကေလးေတြဟာ သူတို႔ကို မိဘေတြက ခ်စ္မွန္းသိရင္ ကဲတတ္တယ္၊ ေရာင့္တက္တတ္တယ္၊ ဆိုဆံုးမဖို႔ မလြယ္ေတာ့ဘူး။ ၾကာရင္ ပ်က္စီးသြားမွာပဲလို႔ ထင္ခဲ့ၾကတာကိုး။ ဒါေၾကာင့္လည္း။ ကေလးဆိုတာ ႏွိမ္ထားမွ၊ ေၾကာက္ေအာင္လုပ္ထားမွ တန္ကာက်မယ္၊ ႏို႔မဟုတ္ရင္ "ငယ္ေသာ္ကားသား၊ ၾကီးေသာ္က်ားတည့္၊ ငယ္ေသာ္ သမီး ၾကီးေသာ္မီးတည့္" ျဖစ္သြားလိမ့္မယ္လို႔ ယူဆလိုက္ၾကတာပါ။ ဒဲဒီေ၇ွးေဟာင္း အယူဟာ အခုခ်ိန္ထိ အရွိန္မကုန္းေသးပါဘူး။
"အိမ္က သားက သံုးႏွစ္ရွိျပီ။ သိပ္ဆိုးတာပဲ၊ အေဖလည္း မေၾကာက္၊ အေမလည္း မေၾကာက္ဘူး။ အိမ္ေဘးက ဦးရာဂ်ဴး ဆိုတဲ့ ကုလားၾကီးကိုေတာ့ ေၾကာက္တယ္၊ သူဆိုးျပီးငိုျပီဆိုရင္ 'ဦးရာဂ်ဴးေရ' လို႔သာ ေအာ္ေခၚလိုက္ တစ္ခါတည္း ျငိမ္ျပီးတိတ္သြားေတာ့တာပဲ။ ကေလးဆိုတာ သူေၾကာက္ရမယ့္ လူတစ္ေယာက္ေတာ့ ရွိမွရွင့္" လို႔ မိခင္တစ္ေယာက္က ေျပာပါတယ္။ သူ႔ခမ်ာ သူ႔သားကေလးမွာ အေၾကာက္တရားရွိတာကို ဂုဏ္ယူေနပံုပါပဲ။ သူ႔စကား ၾကားလိုက္ရတဲ့အခါ ကြ်န္ေတာ္ ငယ္ငယ္တုန္းက ေၾကာက္ေအာင္ အလုပ္ခံရပံုကို သတိရမိေသးေတာ့။ ကြန္ေတာ္ ငိုေၾကာရွည္ေနတဲ့အခါ ကြ်န္ေတာ့္ကို ထိန္တဲ့ အေဒၚက "ဟာလ၀ါၾကီးလာေနျပီ၊ လာေနျပီ" ဆိုလိုက္ရင္ ခ်က္ခ်င္း အငိုတိတ္ရေတာ့တာ၊ ဟာလ၀ါ ဆိုတာ ဘာမွန္းမသိဘဲနဲ႔ ေၾကာက္လိုက္ရတာေလ။ ေနာင္ၾကီးလာမွ ဟာလ၀ါဆိုတာ အေတာ္စားလို႔ေကာင္းတဲ့ မုန္႔တစ္မ်ိဳးမွန္း သိရေတာ့တာ။
သားသမီးကို အိပ္ေပ်ာ္ေနမွ နမ္းရဲၾကရွာတဲ့ မိဘမ်ိဳးကို ငယ္ငယ္တုန္းက ေတြ႕ျမင္ဖူးပါတယ္။ သူတို႔ခမ်ာ သားသမ္ီးေတြေရွ႕မွာ မ်က္ႏွာကို တည္တည္ၾကီး လုပ္ထားၾကရရွာပါတယ္။ ေလသံကိုလည္း တင္းတင္းမာမာ ျဖစ္ေအာင္ အားစိုက္ျပီး ေျပာၾကရရွာပါတယ္။ ရိုက္ႏွက္ အျပစ္ေပးဖို႔ လိုလာျပီ ထင္ရင္လည္း လက္မေႏွးေအာင္ ၾကိဳးစားၾကရရွာပါတယ္။ ရင္ထဲက တကယ္ျဖစ္ေနတဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာရဲ႕ လကၡဏာပံုရိပ္ေတြ မေပၚေအာင္ ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္တည္းထားရတာ၊ အတြင္းစိတ္ ခံစားမႈကို ဆန္႔က်င္ျပီး သရုပ္ေဆာင္ျပေနရတာေတြဟာ အေတာ္ေတာ့ ပင္ပန္းၾကရွာမွာပါ။ ဘာျဖစ္လို႔ သူတို႔ အဲဒီလို ျဖစ္ေနၾကရတာလဲ။
“မွားယြင္းတဲ့ အယူအဆကို လက္ခံယံုၾကည္ထားလို႔ပါ။ ျပီးေတာ့ ကေလးရဲ႕ သဘာဝကို နားမလည္ၾကလို႔ပါ။ ျပီးေတာ့ တန္ဖိုးထားမႈေတြ လြဲေနလို႔ပါ။” လို႔ စိတ္ပညာ ဆရာတစ္ဦးက ဆိုပါတယ္။
=====================================================================
မွတ္ခ်က္။ ။ ေမာင္သစ္ဆင္း၏ ေၾကာက္စိတ္ႏွင့္ သင့္ဘဝ မ်က္ႏွာဖံုးေဆာင္းပါးမ်ား မွ မူရင္းမပ်က္ တင္ျပျခင္းသာျဖစ္ပါသည္။
တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (၁)
တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (၂)
တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (၃)
တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (၄)
တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (၅)
တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (၆)
မေမ့ႏိုင္တဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခု
က်ေနာ္ တခ်ိန္ ေက်ာက္ေလာကမွာ က်င္လည္ခဲ့တုန္းက အေၾကာင္းေလး ေျပာျပခ်င္တယ္ဗ်ာ။ ေက်ာက္ေလာက ဆိုတာကလည္း ေျပာရခက္သား။ လူေတြသိေနတဲ့ပြဲစား ဆိုတာထက္ ပိုျပီးေျခလိမ္တဲ့သူေတြေပါ့။ ေက်ာက္ေလာကရဲ႕ စည္းကမ္းေတြအရ ေျပာျပီးစလစ္၊ ကိုယ္ျဖစ္ကိုယ္ခံ၊ အၾကံတူရင္ ဦးသူစား ဆိုေတာ့ကား ေတာ္ေတာ္ေလးကို မလြယ္တဲ့ ထံုးစံၾကီးပါ။ ဂတံုးေပါထိပ္ကြက္ဖို႔ ေခ်ာင္းေနၾကတာဆိုေတာ့ ေျမြေျမြခ်င္းေျချမင္ ဖို႔ကလည္း အေရးၾကီးတာေပါ့။
ေက်ာက္သမားေတြ အေခၚအေဝၚေတြအရ ဘုရားစူးစိန္ဆိုတာ စိန္စစ္စစ္ကိုေျပာတာပါ။ “ဘုရားစူးရပါေစဗ်ာ။ စိန္အစစ္ပါ” လို႔ဆိုတဲ႔ သေဘာေပါ့ေလ။ အဲဒါကို လုပ္ခ်င္တဲ့သူက ဘာေျပာတယ္မွတ္လဲ ဘုရားဖူးစိန္ တဲ့ေလ။ သိပ္ျပီးမႏူးမနပ္ဆို ခံေပါ့။ ဘုရားဖူးစိန္ ဆိုမွေတာ့ ဘုရားဖူးရံုပဲေလ။ စစ္တယ္မစစ္ဘူးမွ မေျပာတာ။ ေျပာင္ေခါင္းစိမ္းဆိုတဲ့ ေက်ာက္ကိုလည္း ဖန္ေခါင္းစိမ္း၊ ေကာ္နဲ႔ကပ္ထားတဲ့ ပတၱျမားကိုလည္း ကပ္ထည္ဆို ကပ္တယ္ေပါ့။ အဲလိုမေျပာဘူး။ ႏွစ္လႊာပတၱျမား တဲ့ေလ။ မသိရင္ပဲ မင္းတုန္းမင္းၾကီး နားမွာပန္တဲ့ ပတၱျမားလိုလိုနဲ႔။ အမ်ားၾကီးေပါ့ဗ်ာ။ က်ေနာ္လည္း ေမ့တဲ့ဟာေမ့ကုန္ျပီ။ ေတာ္ေတာ္ေလး စကားၾကြယ္ၾကတဲ့ လူေတြ။ အဲလိုမ်ိဳး ခံလိုက္ရတဲ့သူဆိုရင္လည္း ေရာင္းသူမွာ အျပစ္မရွိ။ ဝယ္သူက အသံုးမက်မႈပဲေလ။
က်ေနာ့ အသိထဲက မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္က အရင္က ေရွ႕ေန၊ အခု(အဲဒီ အခ်ိန္တုန္းက) ေက်ာက္သမား၊ ေက်ာက္ပြဲစား။ သူ႔ကိုက်ေနာ္ၾကားဖူးတဲ့ စကားေလးတစ္ခြန္း ေျပာျပဖူးတယ္။ ေလာကၾကီးမွာ လူသံုးမ်ိဳးရဲ႕စကားဆို သတိထားတဲ့။ အဲ့ဒီ သံုးမ်ိဳးက ေက်ာက္သမား၊ ေရွ႕ေန၊ ပြဲစား တဲ့။ ေတြးၾကည့္တိုင္းကို ရယ္ခ်င္ပက္က်ိ။ ေရွ႕ေနလုပ္တဲ့သူက အနားယူျပီး ေက်ာက္သမား၊ ပြဲစားလာလုပ္ေနတယ္ ဆိုေတာ့ဗ်ာ။ ခႏၶာကိုယ္ရဲ႕ အရိုးမရွိတဲ့ တစ္ေနရာကေတာ့ အနားကိုမယူရေတာ့ဘူး။ သူ႔စကားဆိုလည္း ခ်င့္ယံုေပါ့။
မေကာင္းတာေတြ ေျပာေနေပမယ့္ ေကာင္းတာေလးေတြေတာ့ရွိသား။ ေက်ာက္သမား အမ်ားစု (တခ်ိဳ႕တေလေတာ့ မပါဘူးေပါ့ေလ။) အထူးသျဖင့္ တကယ္တမ္း ေက်ာက္ေလာကမွာ က်င္လည္ေနၾကသူေတြက ကိုယ့္စကားကိုေတာ့ တန္ဖိုးထားၾကပါတယ္။ ေျပာျပီးစလစ္ ဆိုတာမ်ိဳးေပါ့။ ကိုယ္ေျပာျပီးသားျဖစ္ေနရင္ ေငြဘယ္ေလာက္ကြာကြာ ဂရုမစိုက္ေတာ့ဘူး။ စကားတည္ဖို႔ပဲစဥ္းစားေတာ့တယ္။ ဟုတ္ေတာ့လည္းဟုတ္ပါတယ္။ တစ္ခ်က္ေလာက္ျငိရင္ အိကနဲရတဲ့ အေျခအေနမ်ိဳးေတြ ဖန္တီးႏိုင္စြမ္းရွိသကိုး။
ေက်ာက္ေလာကမွာ ေက်ာက္ၾကီးသမားနဲ႔ ေက်ာက္ေသးသမားဆိုျပီး ၂-မ်ိဳးရွိတယ္ဗ်။ ၁-ရတီမွာ ၅-လံုး၊ ၁၀-လံုး၊ အလံုး-၂၀ စသျဖင့္ပါတဲ့ ၁၀-လံုးစီး၊ ၂၀-စီးလို႔ေခၚတဲ့ ေက်ာက္ေသးကိုင္တဲ့ ေက်ာက္ေသးသမား နဲ႔ တစ္လံုးထဲကို ၀.၅-ရတီ(ငါးမူးကိုက္)၊ ၁-ရတီ၊ ၂-ရတီကေန ဒီထက္ၾကီးတဲ့ ရွိတဲ့ ေက်ာက္ေတြကိုင္တဲ့ ေက်ာက္ၾကီးသမားေပါ့။
ေက်ာက္ေသးသမားေတ ြကေတာ့ စံဆိုတာရွိတယ္။ သတ္မွတ္္ထားတဲ့ စံခ်ိန္ေတြနဲ႔ကိုက္တဲ့ ပံုမွန္ေစ်းနဲ႔ အလုပ္လုပ္ၾကတာေလ။ ေစ်းနည္းရင္နည္းတယ္။ မ်ားရင္မ်ားတယ္ ရွင္းတယ္။ ကားေစ်းကြက္ အိမ္ေစ်းကြက္လိုမ်ိဳးပဲေပါ့။
ေက်ာက္ၾကီးသမားေတြ အတြက္ကေတာ့ ေစ်းမ်ားသြားလည္း ငါ့ကို ေစ်းမွန္နဲ႔မေရာင္းဘူး ဆိုတာမ်ိဳးမရွိသလို။ ေစ်းနည္းသြားလည္း အေခ်ာင္ရလိုက္တယ္ ဆိုတာမ်ိဳး သေဘာမထား။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ေစ်းကြက္က ပါးစပ္ထဲက ေစ်းကြက္ေလ။ စံခ်ိန္ေတြနဲ႔ကိုက္ထားတဲ့ ေစ်းၾကမ္းက လြဲရင္ ၾကိဳက္ေစ်းနဲ႔ပဲ အလုပ္လုပ္ၾကတာကိုး။ ၾကိဳက္ေစ်းဆိုတာကို တိတိက်က် ထပ္ခြဲေျပာရရင္
၁) ေရာင္းသူ၏ ၾကိဳက္ေစ်း = ေစ်းၾကမ္း + ဝယ္မည့္သူ၏ တန္ဖိုးထားမႈ + ဝယ္မည့္သူ၏ ဝယ္ႏိုင္မည့္ အျမင့္ဆံုးေစ်း
ဝယ္သူ၏ တန္ဖိုးထားမႈ ဆိုတာ ဘာအတြက္ဝယ္မွာလဲ၊ ဘယ္သူ႔အတြက္ဝယ္မွာလဲ၊ ဘာလုပ္ဖို႔ဝယ္မွာလဲ နဲ႔ အျခားအေၾကာင္းေတြကို ဆိုလိုပါတယ္။ ဝယ္မယ့္သူက အေမ့အတြက္ လက္ေဆာင္ဝယ္ေပးမွာလား။ ခ်စ္ခ်စ္အတြက္လား။ ေပးကမ္းဂါရဝျပဳရမယ့္သူအတြက္လား။ ဒါမ်ိဳးဆို ထိထိမိမိေလးႏွပ္ေပေတာ့။ ေက်ာက္သမားခ်င္း ဝယ္ေရာင္းဆိုရင္ေတာ့ သိပ္ႏွပ္လို႔မရ။
၂) ဝယ္သူ၏ ၾကိဳက္ေစ်း = ေစ်းၾကမ္း + ေရာင္းမည့္သူ၏ အေနအထား + ေရာင္းမည့္သူ၏ ေရာင္းႏိုင္မည့္ အနိမ့္ဆံုးေစ်း
ေရာင္းသူ၏ အေနအထားဆိုတာက ဘာအတြက္ေရာင္းတာလဲ၊ ဘာေၾကာင့္ေရာင္းတာလဲ နဲ႔ အျခားအေၾကာင္းေတြကို ဆိုလိုပါတယ္။ ေရာင္းမယ္ သူက စေမာေလးကို အိမ္ခန္းငွားထားေပးဖို႔လား။ ဗိုက္နာလို႔ ေရာင္းတာလား။ မိန္းမကေလးေမြးဖို႔ ေရာင္းတာလား။ စသျဖင့္ေပါ့ေလ။
ဥပမာေျပာရရင္ က်ေနာ္ၾကားဖူးတာ ဂ်ဴးလူမ်ိဳးတစ္ေယာက္ဆီက သိန္း-၁၀၀နဲ႔ ေခၚထားတဲ့ စိန္တစ္လံုးကို အဂၤလန္က ေတာ္ဝင္မိသားစုထဲက တစ္ေယာက္က သူ႔ဇနီးေလာင္းကိုဝယ္ေပးဖို႔ လိုခ်င္ေတာ့ ေစ်းေမးလိုက္တာ အဲ့ဒီဂ်ဴးက ခ်က္ခ်င္းပဲ သိန္း-၂၀၀ ျဖစ္သြားသတဲ့။ သိန္း-၂၀၀လည္း ဝယ္သြားပါတဲ့အျပင္ သူက ဂ်ဴးကိုေက်းဇူးေတာင္ တင္သြားပါေသးတယ္။ ဒါဘာေၾကာင့္ပါလဲ။ အရင္ေစ်းသိန္း-၁၀၀နဲ႔ ဝယ္ရင္ သူ႔ဇနီးေလာင္းအတြက္ သိန္း-၁၀၀တန္ စိန္ကိုဝယ္ေပးရာေရာက္ျပီး။ အခုေစ်း သိန္း-၂၀၀နဲ႔ ဝယ္ေတာ့ သိန္း-၂၀၀တန္ ဝယ္ေပးတယ္ရယ္လို႔ ျဖစ္သြားျပီေလ။ အဲဒါကို ေက်ာက္ေလာကလို႔ေခၚသဗ်။
ဒါတင္မဟုတ္ေသးပါဘူး ေနာက္တစ္မ်ိဳးက ကိုယ္ေတြ႕ေလးပါ။ က်ေနာ့ဆရာနဲ႔ ေတာင္ၾကီးကို ေရာက္တုန္းကေပါ့။ ဆရာ့ဆီက ပညာေတြ ေတာ္ေတာ္ရလိုက္သလို ေက်ာက္သမားဆိုတာ ဒါပါလားလို႔ ေတာ္ေတာ္နားလည္သြားတယ္။ ဒီလိုဗ် ေတာင္ၾကီးသြားတာကလည္း ေက်ာက္အေရာင္းအဝယ္ကိစၥပဲ။ ဟိုေရာက္လို႔ ၂ရက္ေလာက္ေနေတာ့ တျခားေက်ာက္သမား တစ္ေယာက္က ေက်ာက္ေလးတစ္လံုး ျပခ်င္လို႔တဲ့ေလ။ ဆရာကလည္း လက္ခံျပီး ခ်ိန္းလိုက္တာေပါ့။ ဟုိတယ္မွာ ေန႔လည္ပိုင္း ေကာ္ဖီေသာက္ရင္းေပါ့။
လူေရာက္လာေတာ့ စတိုင္ပန္နဲ႔ အကၤ် ီလက္ရွည္နဲ႔ ေသေသခ်ာခ်ာ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ဝတ္ထားတဲ့ အိႏၵိယကျပား တစ္ေယာက္ပါ။ အသားကျဖဴျဖဴ ရုပ္ကေျဖာင့္ေျဖာင့္နဲ႔ပါ။ အခ်င္းခ်င္းမိတ္ဆက္ ေကာ္ဖီေသာက္ရင္း ေက်ာက္ထုတ္ျပေတာ့။ အရည္ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတဲ့ ပတၱျမားလို႔ထင္ရတဲ့ Gernet ေက်ာက္နီေလးတစ္လံုးပါ။ ျမန္မာေငြ ၅၀၀-က်ပ္ ေလာက္ပဲတန္ပါတယ္ သဘာရင့္ ဆရာအတြက္က ခြဲႏိုင္ေပမယ့္ ေတာ္ရံုလုပ္သက္နဲ႔ ခြဲလို႔မရႏိုင္တဲ့ ေက်ာက္တစ္လံုးျဖစ္လို႔ မသိရင္ခံသြားရႏိုင္ပါတယ္။ ဒါကိုဆရာကသိေပမယ့္ ငါ့ကိုလုပ္ရေကာင္းလားလို႔ ေဒါသလံုးဝထြက္မလာပါဘူး။ ဘယ္ေစ်းလဲလို႔ေမးပါတယ္။ သူက ဆရာပဲသတ္မွတ္ပါတဲ့။ ဆရာကလည္း မသတ္မွတ္ပဲ သူ႔ကိုထပ္ေျပာခိုင္းပါတယ္။ သူကေျပာပါတယ္။ “၈သိန္းခြဲပဲေပးပါ” တဲ့ေလ။ ဒီေနရာမွာ ေတာ္ရံုပံုမွန္သူဆို ထရိုက္ဖို႔ပဲရွိပါတယ္။ ဆရာက ဒီမွာလည္း ဘာမွမျဖစ္ေသးပါဘူး။ “က်ေနာ္အဲေလာက္မေပးႏိုင္ဘူးဗ်ာ” တဲ့။ အဲဒီေတာ့သူက “ဒါဆိုလည္း ဆရာေပးႏိုင္မယ့္ ေစ်းကိုေျပာပါ က်ေနာ္ေလွ်ာ့ေပးႏိုင္ရင္ ေလွ်ာ့ေပးရမွာေပါ့” လို႔ျပန္ေျပာပါတယ္။ ဆရာကလည္း ခပ္တည္တည္နဲ႔ပဲ “က်ေနာ္ ၃၀၀ ေပးမယ္ဗ်ာ”။ အဲဒီေတာ့သူကလည္း ခပ္တည္တည္ပဲ “၅၀၀ေတာ့ေပးပါဗ်ာ။ က်ေနာ့အတြက္ လက္ဘက္ရည္ဖိုးေလးေပါ့” တဲ့ေလ။ အဲလိုနဲ႔ အဲ့ဒီေက်ာက္က အေရာင္းအဝယ္ ျဖစ္သြားတဲ့အျပင္ သူတို႔ ၂ေယာက္က ေနာက္ပိုင္းမွာ အေတာ္ေလးရင္းႏွီးတဲ့ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဘက္မိတ္ေဆြေတြ ျဖစ္သြားၾကေလေရာဗ်ာ။ နားကိုမလည္ႏိုင္ေအာင္ပါပဲ။ မိတ္ေဆြဆိုတာကို ကြ်မ္းက်င္မႈဘယ္ေလာက္ရွိပါတယ္ ဆိုတာနဲ႔ပါ အေရာင္းအဝယ္ထည့္ လုပ္လိုက္သလိုပဲ။
ကဲစဥ္းစားသာ ၾကည့္ပါေတာ့ဗ်ာ ေက်ာက္ေလာကဆိုတဲ့ အသိုင္းအဝိုင္းကို။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ လူဆိုတဲ အတၱသမားေတြဆိုေပမယ့္ တျခားေလာကနဲ႔မတူတဲ့ ဟန္ခ်က္ေလးေတြနဲ႔ ရွင္သန္ေနတဲ့ အဲဒီေလာကကို က်ေနာ္ႏွစ္သက္ေနဆဲပါဗ်ာ……..။
ဗီလိန္
ေက်ာက္သမားေတြ အေခၚအေဝၚေတြအရ ဘုရားစူးစိန္ဆိုတာ စိန္စစ္စစ္ကိုေျပာတာပါ။ “ဘုရားစူးရပါေစဗ်ာ။ စိန္အစစ္ပါ” လို႔ဆိုတဲ႔ သေဘာေပါ့ေလ။ အဲဒါကို လုပ္ခ်င္တဲ့သူက ဘာေျပာတယ္မွတ္လဲ ဘုရားဖူးစိန္ တဲ့ေလ။ သိပ္ျပီးမႏူးမနပ္ဆို ခံေပါ့။ ဘုရားဖူးစိန္ ဆိုမွေတာ့ ဘုရားဖူးရံုပဲေလ။ စစ္တယ္မစစ္ဘူးမွ မေျပာတာ။ ေျပာင္ေခါင္းစိမ္းဆိုတဲ့ ေက်ာက္ကိုလည္း ဖန္ေခါင္းစိမ္း၊ ေကာ္နဲ႔ကပ္ထားတဲ့ ပတၱျမားကိုလည္း ကပ္ထည္ဆို ကပ္တယ္ေပါ့။ အဲလိုမေျပာဘူး။ ႏွစ္လႊာပတၱျမား တဲ့ေလ။ မသိရင္ပဲ မင္းတုန္းမင္းၾကီး နားမွာပန္တဲ့ ပတၱျမားလိုလိုနဲ႔။ အမ်ားၾကီးေပါ့ဗ်ာ။ က်ေနာ္လည္း ေမ့တဲ့ဟာေမ့ကုန္ျပီ။ ေတာ္ေတာ္ေလး စကားၾကြယ္ၾကတဲ့ လူေတြ။ အဲလိုမ်ိဳး ခံလိုက္ရတဲ့သူဆိုရင္လည္း ေရာင္းသူမွာ အျပစ္မရွိ။ ဝယ္သူက အသံုးမက်မႈပဲေလ။
က်ေနာ့ အသိထဲက မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္က အရင္က ေရွ႕ေန၊ အခု(အဲဒီ အခ်ိန္တုန္းက) ေက်ာက္သမား၊ ေက်ာက္ပြဲစား။ သူ႔ကိုက်ေနာ္ၾကားဖူးတဲ့ စကားေလးတစ္ခြန္း ေျပာျပဖူးတယ္။ ေလာကၾကီးမွာ လူသံုးမ်ိဳးရဲ႕စကားဆို သတိထားတဲ့။ အဲ့ဒီ သံုးမ်ိဳးက ေက်ာက္သမား၊ ေရွ႕ေန၊ ပြဲစား တဲ့။ ေတြးၾကည့္တိုင္းကို ရယ္ခ်င္ပက္က်ိ။ ေရွ႕ေနလုပ္တဲ့သူက အနားယူျပီး ေက်ာက္သမား၊ ပြဲစားလာလုပ္ေနတယ္ ဆိုေတာ့ဗ်ာ။ ခႏၶာကိုယ္ရဲ႕ အရိုးမရွိတဲ့ တစ္ေနရာကေတာ့ အနားကိုမယူရေတာ့ဘူး။ သူ႔စကားဆိုလည္း ခ်င့္ယံုေပါ့။
မေကာင္းတာေတြ ေျပာေနေပမယ့္ ေကာင္းတာေလးေတြေတာ့ရွိသား။ ေက်ာက္သမား အမ်ားစု (တခ်ိဳ႕တေလေတာ့ မပါဘူးေပါ့ေလ။) အထူးသျဖင့္ တကယ္တမ္း ေက်ာက္ေလာကမွာ က်င္လည္ေနၾကသူေတြက ကိုယ့္စကားကိုေတာ့ တန္ဖိုးထားၾကပါတယ္။ ေျပာျပီးစလစ္ ဆိုတာမ်ိဳးေပါ့။ ကိုယ္ေျပာျပီးသားျဖစ္ေနရင္ ေငြဘယ္ေလာက္ကြာကြာ ဂရုမစိုက္ေတာ့ဘူး။ စကားတည္ဖို႔ပဲစဥ္းစားေတာ့တယ္။ ဟုတ္ေတာ့လည္းဟုတ္ပါတယ္။ တစ္ခ်က္ေလာက္ျငိရင္ အိကနဲရတဲ့ အေျခအေနမ်ိဳးေတြ ဖန္တီးႏိုင္စြမ္းရွိသကိုး။
ေက်ာက္ေလာကမွာ ေက်ာက္ၾကီးသမားနဲ႔ ေက်ာက္ေသးသမားဆိုျပီး ၂-မ်ိဳးရွိတယ္ဗ်။ ၁-ရတီမွာ ၅-လံုး၊ ၁၀-လံုး၊ အလံုး-၂၀ စသျဖင့္ပါတဲ့ ၁၀-လံုးစီး၊ ၂၀-စီးလို႔ေခၚတဲ့ ေက်ာက္ေသးကိုင္တဲ့ ေက်ာက္ေသးသမား နဲ႔ တစ္လံုးထဲကို ၀.၅-ရတီ(ငါးမူးကိုက္)၊ ၁-ရတီ၊ ၂-ရတီကေန ဒီထက္ၾကီးတဲ့ ရွိတဲ့ ေက်ာက္ေတြကိုင္တဲ့ ေက်ာက္ၾကီးသမားေပါ့။
ေက်ာက္ေသးသမားေတ ြကေတာ့ စံဆိုတာရွိတယ္။ သတ္မွတ္္ထားတဲ့ စံခ်ိန္ေတြနဲ႔ကိုက္တဲ့ ပံုမွန္ေစ်းနဲ႔ အလုပ္လုပ္ၾကတာေလ။ ေစ်းနည္းရင္နည္းတယ္။ မ်ားရင္မ်ားတယ္ ရွင္းတယ္။ ကားေစ်းကြက္ အိမ္ေစ်းကြက္လိုမ်ိဳးပဲေပါ့။
ေက်ာက္ၾကီးသမားေတြ အတြက္ကေတာ့ ေစ်းမ်ားသြားလည္း ငါ့ကို ေစ်းမွန္နဲ႔မေရာင္းဘူး ဆိုတာမ်ိဳးမရွိသလို။ ေစ်းနည္းသြားလည္း အေခ်ာင္ရလိုက္တယ္ ဆိုတာမ်ိဳး သေဘာမထား။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ေစ်းကြက္က ပါးစပ္ထဲက ေစ်းကြက္ေလ။ စံခ်ိန္ေတြနဲ႔ကိုက္ထားတဲ့ ေစ်းၾကမ္းက လြဲရင္ ၾကိဳက္ေစ်းနဲ႔ပဲ အလုပ္လုပ္ၾကတာကိုး။ ၾကိဳက္ေစ်းဆိုတာကို တိတိက်က် ထပ္ခြဲေျပာရရင္
၁) ေရာင္းသူ၏ ၾကိဳက္ေစ်း = ေစ်းၾကမ္း + ဝယ္မည့္သူ၏ တန္ဖိုးထားမႈ + ဝယ္မည့္သူ၏ ဝယ္ႏိုင္မည့္ အျမင့္ဆံုးေစ်း
ဝယ္သူ၏ တန္ဖိုးထားမႈ ဆိုတာ ဘာအတြက္ဝယ္မွာလဲ၊ ဘယ္သူ႔အတြက္ဝယ္မွာလဲ၊ ဘာလုပ္ဖို႔ဝယ္မွာလဲ နဲ႔ အျခားအေၾကာင္းေတြကို ဆိုလိုပါတယ္။ ဝယ္မယ့္သူက အေမ့အတြက္ လက္ေဆာင္ဝယ္ေပးမွာလား။ ခ်စ္ခ်စ္အတြက္လား။ ေပးကမ္းဂါရဝျပဳရမယ့္သူအတြက္လား။ ဒါမ်ိဳးဆို ထိထိမိမိေလးႏွပ္ေပေတာ့။ ေက်ာက္သမားခ်င္း ဝယ္ေရာင္းဆိုရင္ေတာ့ သိပ္ႏွပ္လို႔မရ။
၂) ဝယ္သူ၏ ၾကိဳက္ေစ်း = ေစ်းၾကမ္း + ေရာင္းမည့္သူ၏ အေနအထား + ေရာင္းမည့္သူ၏ ေရာင္းႏိုင္မည့္ အနိမ့္ဆံုးေစ်း
ေရာင္းသူ၏ အေနအထားဆိုတာက ဘာအတြက္ေရာင္းတာလဲ၊ ဘာေၾကာင့္ေရာင္းတာလဲ နဲ႔ အျခားအေၾကာင္းေတြကို ဆိုလိုပါတယ္။ ေရာင္းမယ္ သူက စေမာေလးကို အိမ္ခန္းငွားထားေပးဖို႔လား။ ဗိုက္နာလို႔ ေရာင္းတာလား။ မိန္းမကေလးေမြးဖို႔ ေရာင္းတာလား။ စသျဖင့္ေပါ့ေလ။
ဥပမာေျပာရရင္ က်ေနာ္ၾကားဖူးတာ ဂ်ဴးလူမ်ိဳးတစ္ေယာက္ဆီက သိန္း-၁၀၀နဲ႔ ေခၚထားတဲ့ စိန္တစ္လံုးကို အဂၤလန္က ေတာ္ဝင္မိသားစုထဲက တစ္ေယာက္က သူ႔ဇနီးေလာင္းကိုဝယ္ေပးဖို႔ လိုခ်င္ေတာ့ ေစ်းေမးလိုက္တာ အဲ့ဒီဂ်ဴးက ခ်က္ခ်င္းပဲ သိန္း-၂၀၀ ျဖစ္သြားသတဲ့။ သိန္း-၂၀၀လည္း ဝယ္သြားပါတဲ့အျပင္ သူက ဂ်ဴးကိုေက်းဇူးေတာင္ တင္သြားပါေသးတယ္။ ဒါဘာေၾကာင့္ပါလဲ။ အရင္ေစ်းသိန္း-၁၀၀နဲ႔ ဝယ္ရင္ သူ႔ဇနီးေလာင္းအတြက္ သိန္း-၁၀၀တန္ စိန္ကိုဝယ္ေပးရာေရာက္ျပီး။ အခုေစ်း သိန္း-၂၀၀နဲ႔ ဝယ္ေတာ့ သိန္း-၂၀၀တန္ ဝယ္ေပးတယ္ရယ္လို႔ ျဖစ္သြားျပီေလ။ အဲဒါကို ေက်ာက္ေလာကလို႔ေခၚသဗ်။
ဒါတင္မဟုတ္ေသးပါဘူး ေနာက္တစ္မ်ိဳးက ကိုယ္ေတြ႕ေလးပါ။ က်ေနာ့ဆရာနဲ႔ ေတာင္ၾကီးကို ေရာက္တုန္းကေပါ့။ ဆရာ့ဆီက ပညာေတြ ေတာ္ေတာ္ရလိုက္သလို ေက်ာက္သမားဆိုတာ ဒါပါလားလို႔ ေတာ္ေတာ္နားလည္သြားတယ္။ ဒီလိုဗ် ေတာင္ၾကီးသြားတာကလည္း ေက်ာက္အေရာင္းအဝယ္ကိစၥပဲ။ ဟိုေရာက္လို႔ ၂ရက္ေလာက္ေနေတာ့ တျခားေက်ာက္သမား တစ္ေယာက္က ေက်ာက္ေလးတစ္လံုး ျပခ်င္လို႔တဲ့ေလ။ ဆရာကလည္း လက္ခံျပီး ခ်ိန္းလိုက္တာေပါ့။ ဟုိတယ္မွာ ေန႔လည္ပိုင္း ေကာ္ဖီေသာက္ရင္းေပါ့။
လူေရာက္လာေတာ့ စတိုင္ပန္နဲ႔ အကၤ် ီလက္ရွည္နဲ႔ ေသေသခ်ာခ်ာ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ဝတ္ထားတဲ့ အိႏၵိယကျပား တစ္ေယာက္ပါ။ အသားကျဖဴျဖဴ ရုပ္ကေျဖာင့္ေျဖာင့္နဲ႔ပါ။ အခ်င္းခ်င္းမိတ္ဆက္ ေကာ္ဖီေသာက္ရင္း ေက်ာက္ထုတ္ျပေတာ့။ အရည္ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတဲ့ ပတၱျမားလို႔ထင္ရတဲ့ Gernet ေက်ာက္နီေလးတစ္လံုးပါ။ ျမန္မာေငြ ၅၀၀-က်ပ္ ေလာက္ပဲတန္ပါတယ္ သဘာရင့္ ဆရာအတြက္က ခြဲႏိုင္ေပမယ့္ ေတာ္ရံုလုပ္သက္နဲ႔ ခြဲလို႔မရႏိုင္တဲ့ ေက်ာက္တစ္လံုးျဖစ္လို႔ မသိရင္ခံသြားရႏိုင္ပါတယ္။ ဒါကိုဆရာကသိေပမယ့္ ငါ့ကိုလုပ္ရေကာင္းလားလို႔ ေဒါသလံုးဝထြက္မလာပါဘူး။ ဘယ္ေစ်းလဲလို႔ေမးပါတယ္။ သူက ဆရာပဲသတ္မွတ္ပါတဲ့။ ဆရာကလည္း မသတ္မွတ္ပဲ သူ႔ကိုထပ္ေျပာခိုင္းပါတယ္။ သူကေျပာပါတယ္။ “၈သိန္းခြဲပဲေပးပါ” တဲ့ေလ။ ဒီေနရာမွာ ေတာ္ရံုပံုမွန္သူဆို ထရိုက္ဖို႔ပဲရွိပါတယ္။ ဆရာက ဒီမွာလည္း ဘာမွမျဖစ္ေသးပါဘူး။ “က်ေနာ္အဲေလာက္မေပးႏိုင္ဘူးဗ်ာ” တဲ့။ အဲဒီေတာ့သူက “ဒါဆိုလည္း ဆရာေပးႏိုင္မယ့္ ေစ်းကိုေျပာပါ က်ေနာ္ေလွ်ာ့ေပးႏိုင္ရင္ ေလွ်ာ့ေပးရမွာေပါ့” လို႔ျပန္ေျပာပါတယ္။ ဆရာကလည္း ခပ္တည္တည္နဲ႔ပဲ “က်ေနာ္ ၃၀၀ ေပးမယ္ဗ်ာ”။ အဲဒီေတာ့သူကလည္း ခပ္တည္တည္ပဲ “၅၀၀ေတာ့ေပးပါဗ်ာ။ က်ေနာ့အတြက္ လက္ဘက္ရည္ဖိုးေလးေပါ့” တဲ့ေလ။ အဲလိုနဲ႔ အဲ့ဒီေက်ာက္က အေရာင္းအဝယ္ ျဖစ္သြားတဲ့အျပင္ သူတို႔ ၂ေယာက္က ေနာက္ပိုင္းမွာ အေတာ္ေလးရင္းႏွီးတဲ့ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဘက္မိတ္ေဆြေတြ ျဖစ္သြားၾကေလေရာဗ်ာ။ နားကိုမလည္ႏိုင္ေအာင္ပါပဲ။ မိတ္ေဆြဆိုတာကို ကြ်မ္းက်င္မႈဘယ္ေလာက္ရွိပါတယ္ ဆိုတာနဲ႔ပါ အေရာင္းအဝယ္ထည့္ လုပ္လိုက္သလိုပဲ။
ကဲစဥ္းစားသာ ၾကည့္ပါေတာ့ဗ်ာ ေက်ာက္ေလာကဆိုတဲ့ အသိုင္းအဝိုင္းကို။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ လူဆိုတဲ အတၱသမားေတြဆိုေပမယ့္ တျခားေလာကနဲ႔မတူတဲ့ ဟန္ခ်က္ေလးေတြနဲ႔ ရွင္သန္ေနတဲ့ အဲဒီေလာကကို က်ေနာ္ႏွစ္သက္ေနဆဲပါဗ်ာ……..။
ဗီလိန္
Subscribe to:
Posts (Atom)
