ရင္ခြင္ေႏြး၌ ခိုလံုျခင္း (၂)

ရင္ခြင္ေႏြး၌ ခိုလံုျခင္း (၁) မွ....

ေဖေဖာ္ဝါရီ ၆ ရက္၊ က်ေနာ္ဆိုတဲ့ ခပ္ဆိုးဆိုး သားတစ္ေယာက္ကို အသက္နဲ႔ရင္းျပီးေမြး၊ ဒုကၡနဲ႔ရင္းျပီးေကြ်း၊ ႏွလံုးသားနဲ႔ရင္းျပီးခ်စ္၊ ဘဝအေတြ႕အၾကံဳေတြရင္းျပီး သြန္သင္ခဲ့တဲ့ အေမ့ေမြးေန႔။ ဘယ္သူမွေတာ့ ေထြေထြထူးထူးမပါပါဘူး။ မိသားစုဝင္ ေလးေယာက္ရယ္၊ က်ေနာ့ခ်စ္သူရယ္ ေပါ့။ အေမ့ေမြးေန႔အမီျပန္မလာႏိုင္တဲ့ အစ္ကို႔ကိုေတာ့ ဖုန္းေခၚျပီး တစ္ေယာက္တစ္လွည့္ ေျပာျဖစ္ၾကတာေပါ့။ ဆံပင္ေတြျဖဴ၊ အေရျပားေတြတြန္႔လို႔ အျပံဳးကေတာ့ လွပေနဆဲ၊ အားအင္ေတြေပးေနဆဲ။ ည ၇ နာရီ ကိုးရီးယားကားလာေတာ့ အေမ့ေပါင္ေလး ေခါင္းအုန္းျပီး ၾကည့္ျဖစ္ေသးတယ္။ မနက္ျဖန္ဟင္းခ်က္ဖို႔ ၾကက္သြန္ျဖဴလည္း ကူခြာေပးေသးတယ္။ ဟိုတစ္ခ်ိန္က ဓားရွခဲ့ဖူးေပမယ့္ အခုေတာ့ ေတာ္ေတာ့ကို ကြ်မ္းက်င္ေနျပီေလ။ တေျမတျခားမွာ အေမသင္ေပးထားတဲ့ ပညာေလးေတြနဲ႔ ဘဝကို စိန္ေခၚေနခဲ့တာကိုး။

ေနာက္သံုးရက္ကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ေတြ႔ရ လူၾကံဳပစၥည္းေပးရနဲ႔ ကုန္ဆံုးသြားပါတယ္။ ၾကားထဲမွာ ခ်စ္သူနဲ႔ အင္းယားကန္ေဘာင္မွာ ေလညႇင္းသြားခံတာ၊ DotA ေလးေျပးေဆာ့၊ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေလး ေျပးထိုင္တာေတာ့ ပါတာေပါ့ေလ။ လမ္းထိပ္လက္ဘက္ရည္ဆိုင္က က်ဆိမ့္ကေတာ့ အရသာမေျပာင္းေသး တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ မေဆာ့ျဖစ္တဲ့ DotAကေတာ့ အလြဲလြဲအေခ်ာ္ေခ်ာ္။ လိုင္ကားေတြကေတာ့ ၾကပ္ေနျမဲ။ Air-Con Bus ေတြမ်ားလာတာကလြဲရင္ သိပ္မထူးျခား။ တခ်ိန္က အုန္နာစပယ္ယာလုပ္္ခဲ့ဖူးတဲ့ လႈိင္သာယာ-သီရိမဂၤလာေစ်းကားလမ္းက ခ်ိဳင္ေတြ ရွိေနဆဲ။ ေျခရာေတြထပ္ခဲ့တဲ့ ကားပြဲစားတန္းကလည္း လူေတြတိုးေဝွ႔ေနဆဲ။ ညဘက္ ဘီယာဆိုင္ေတြလည္း စည္ကားေနဆဲ။ အားလံုးဟာ ဟန္ခ်က္ညီညီ မေျပာင္းလဲသေလာက္ လႈပ္ရွားေနၾကဆဲပါ။

၁၀ ရက္ေန႔က တရုတ္ႏွစ္သစ္ကူးေန႔ေလ။ ရိုးရာမပ်က္ေလးေတာ့ လုပ္ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္တန္းေျပာရရင္ က်ေနာ္တို႔ မိသားစုကိုးကြယ္ရာ ေထရဝါဒ သာသနာေတာ္နဲ႔ဆိုရင္ေတာ့ လမ္းေၾကာင္းနည္းနည္း လြဲေနတာေပါ့ေလ။ တရုတ္ရိုးရာနဲ႔ပတ္သတ္လို႔ ႏွစ္ကူးတစ္ခါပဲ လုပ္ျဖစ္တာပါ။ တစ္ႏွစ္မွာတစ္ခါတည္းပါ။ အျခားတရုတ္ရိုးရာပြဲေတာ္ေတြ ေတာ့မလုပ္ျဖစ္ဖူးေလ။ ႏွစ္ကူးေတာင္ အမ်ိဳးေတြၾကားထဲ မေကာင္းတတ္လို႔လုပ္ရတာေလ။ တစ္ေနလံုး စားၾကေသာက္ၾက၊ အမ်ိဳးေတြလာၾက သြားၾကနဲ႔ေပါ့။

ေနာက္တစ္ရက္ ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန႔ ၾကေတာ့ မႏၱေလးကေရာက္ေနတဲ့ ၾကီးေဒၚနဲ႔ သူ႔ေျမးေတြနဲ႔အတူ ကစားကြင္းေတြ တိရိစၦာန္ရံုေတြ သြားျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ တူေလးေတြ တူမေလးေတြၾကည့္ရတာ ေပ်ာ္လို႔။ ကေလးသဘာဝ ဘာမွမသိ ရွင္းလင္းေနၾကတ ဲ့စိတ္ကေလးေတြနဲ႔ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ကစားေနလိုက္ၾကတာ။ အဲဒီဘဝေလး ျပန္ေတာင္ေရာက္ခ်င္တယ္။ ေငြေနာက္တေကာက္ေကာက္၊ ရည္မွန္းခ်က္ေတြေနာက္ တေကာက္ေကာက္ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ကိုအငဲေျပာသလို လိုက္ရင္းေျပးရင္း ဖိနပ္လည္း ပါးလုျပီေလ။

ညေနကစားကြင္းကျပန္ေတာ့ ဘဝဆိုတာၾကီးကို ေလးေလးနက္နက္ၾကီး စဥ္းစားမိခဲ့တယ္။ အေျဖဆိုတာေတာ့မရခဲ့ပါဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ေန႔တစ္ေန႔ကုန္ဆံုးခဲ့ျပန္ျပီေလ။ ျပန္ေရာက္လို႔ တစ္ပတ္ျပည့္သြားခဲ့ျပီေပါ့။

ဆက္လက္ဖတ္ရႈေပးပါေနာ္......။

ရင္ခြင္ေႏြး၌ ခိုလံုျခင္း (၁)
ရင္ခြင္ေႏြး၌ ခိုလံုျခင္း (၂)
ရင္ခြင္ေႏြး၌ ခိုလံုျခင္း (၃)
ရင္ခြင္ေႏြး၌ ခိုလံုျခင္း (၄)

ရင္ခြင္ေႏြး၌ ခိုလံုျခင္း (၁)

ရန္ကုန္ေလဆိပ္ Immigration ကို ျဖတ္ခဲ့ျပီ။ ခြင့္ေလး ၂ ပတ္ေလာက္ရတုန္း အျပးအလႊား ျပန္လာရတာ။ တရုတ္ႏွစ္ကူးနဲ႔ weekends နဲ႔ေပါင္းရင္ေတာ့ ရက္ ၂၀ ေလာက္ရတာေပါ့ေလ။ က်ေနာ္ ခ်စ္တဲ့ အမိေျမကိုေျခခ်ျပီး ပထမဆံုးေတာင့္တမိတာက တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ ေဝးကြာေနတဲ့ အေမ့မ်က္ႏွာ၊ အေမ့လက္ရာ။ ေဟာ… ေတြ႕ျပီ လည္တဆန္႔ဆန္႔နဲ႔ ေမွ်ာ္ေနေလရဲ႕။ က်ေနာ့ကို ျမင္ေတာ့ အျပံဳးေတြေဝလို႔။ ေလာကမွာ က်ေနာ္ တန္ဖိုးအထားဆံုးျဖစ္တဲ့ အေမ့အျပံဳးနဲ႔ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ကို ေျခခ်လိုက္ပါျပီ။ ေလယာဥ္ကြင္းကအထြက္ ညီေလးေမာင္းတဲ့ Mart-II ကို Air-Con မဖြင့္လို႔ ေျပာရေသးတယ္။ မေနတတ္ေတာ့တာေလ။ အိမ္တန္းမျပန္ေသးပဲ ဆိုင္မွာ အလုပ္ရႈပ္ေနတဲ့ အေဖနဲ႔အတူ လြမ္းလွျပီျဖစ္တဲ့ အေမ့ ေန႔လည္စာေႏြးေႏြးကို စားျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

ဟင္းေတြကလည္း စံုလို႔။ က်ေနာ္ အၾကိဳက္ဆံုး ငါးၾကီးဆီျပန္ (ဟိုက ပင္လယ္ငါးေတြနဲ႔မ်ား ကြာပါ့)၊ သံုးထပ္သားႏွပ္၊ အလယ္မွာက မုန္လာဥနဲ႔ ကန္စြန္းရြက္ညိဳ ခ်ဥ္ရည္ဟင္း၊ ပန္းကန္ေသးေသးေလးထဲမွာက ငရုတ္သီးမႈန္႔ေဝ့ေနတဲ့ ငါးပိရည္၊ အရြက္စိမ္းစိမ္းစံုစံုနဲ႔ သခြားသီးပါတဲ့ ပန္းကန္ျပားက သူ႔ေဘးမွာ၊ ကန္စြန္းရြက္ကို ငရုတ္သီးစိမ္း ဓားျပားရိုက္နဲ႔ ခပ္စပ္စပ္လည္း ေၾကာ္ထားေသးတယ္။ ေန႔လည္စာစားျပီး ခဏေနေတာ့ အိမ္ျပန္ပါတယ္။ လမ္းမွာ ေရႊတိဂံုဘုရားကုိ ျပည္လမ္းကေန လွမ္းျပီးဖူးခဲ့ေသးတယ္။

ညေနေစာင္းေတာ့ အေမနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္သား ဘုရားကို က်က်နနတက္ဖူး ျဖစ္တယ္။ ေရႊပိႆာခ်ိန္ေပါင္း ေျမာက္ျမားစြာကို ျဖတ္တုိက္လာတဲ့ေလဟာ အသက္ရွဴလမ္းေၾကာင္းကတဆင့္ ႏွလံုးသားထဲကို ျငိမ့္ခနဲ စီးဆင္းသြားပါတယ္။ အဲဒီေလနဲ႔အတူ အသိတစ္ခုေပၚလာေလရဲ႕ “သံုးေလာကထြက္ထား ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားရဲ႕ အဆံုးအမေတြကို ႏွစ္ေပါင္းတစ္ေထာင့္ ငါးရာေက်ာ္ မပ်က္မစီး ထိန္္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ခဲ့တဲ့ ေဒသတစ္ခု”၊ “အေမနဲ႔ ငါ ႏွစ္ေယာက္ပိုင္တဲ့ ခ်က္ၾကိဳးကို ‘ဒါငါ့ႏိုင္ငံ၊ ငါ့တိုင္းျပည္ ေဟ့’ လို႔ ဂုဏ္ယူဝ့ံၾကြားစြာေျပာႏိုင္ဖို႔ မဟာပထဝီေျမၾကီးမွာ သက္ေသျပဳျမႇဳပ္ႏွံခဲ့ရာ ေဒသ”။ ဒီေျမမွာေမြး၊ ဒီေရေသာက္ျပီး ၾကီးလာတဲ့က်ေနာ့အတြက္ ဘယ္တိုင္းျပည္၊ ဘယ္ႏိုင္ငံေတြ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းေကာင္းပါ။ သာသနာေတာ္တြင္း၊ တစ္မ်ိဳးေျပာရရင္ ရပ္ျပစ္(၈)ပါးလြတ္ရာ ဒီႏိုင္ငံမွာ လူလာျဖစ္ရတာကိုးက အားရေက်နပ္ဖို႔ ေကာင္းေနျပီ။

တစ္ညေနလံုး ဘုရားအရိပ္ မွာခိုလံုလို႔ ညေန ၉နာရီခြဲလို႔ ဘုရားပိတ္မွပဲ ျပန္ျဖစ္ခဲ့တယ္ေလ။ အဲဒီေန႔က ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၅ ရက္ေန႔ မနက္ျဖန္ဆို အေမ့အသက္ ၆၀ ျပည့္ျပီ။ မနက္ျဖန္ အေမ့ေမြးေန႔ ထပ္လာဦးမယ္။ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ ေဝးကြာခဲ့ရတဲ့ ေရႊတိဂံုရင္ျပင္ေတာ္ၾကီးက မေျပာင္းမလဲ ျငိမ္းခ်မ္းေနဆဲေလ။

ဆက္လက္ဖတ္ရႈေပးပါေနာ္......။

ရင္ခြင္ေႏြး၌ ခိုလံုျခင္း (၁)
ရင္ခြင္ေႏြး၌ ခိုလံုျခင္း (၂)
ရင္ခြင္ေႏြး၌ ခိုလံုျခင္း (၃)
ရင္ခြင္ေႏြး၌ ခိုလံုျခင္း (၄)

တခါတခါ

တခါတခါ လိမ္ေနမွန္းသိရက္နဲ႔ မသိပါဘူးဆိုျပီး ျပန္လိမ္ေပးခဲ့ဖူးတယ္။
တခါတခါ မခ်စ္မွန္းသိရက္နဲ႔ အားနာပါးနား ခ်စ္ျပခဲ့ဖူးတယ္။
တခါတခါ မခ်မ္းေပမယ့္ ခပ္ႏြမ္းႏြမ္းေလး ဖက္ေပးခဲ့ဖူးတယ္။
တခါတခါ ဇာတ္လမ္းထြင္ျပီး ပံုေျပာခဲ့ဖူးတယ္။
တခါတခါ စိတ္ဆိုးသလိုနဲ႔ တိတ္တခိုးရယ္ခဲ့ဖူးတယ္။
တခါတခါ Busy ဆိုျပီး Chatting ထိုင္ခဲ့ဖူးတယ္။
တခါတခါ အိပ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ျပီး Post ေရးေနခဲ့ဖူးတယ္။
တခါတခါ မႏိုးဘူးဆိုျပီး ဂိမ္းေဆာ့ေနဖူးတယ္။
တခါတခါ ဘတၳရီမရွိဘူးဆိုျပီး ဖုန္းပိတ္ခဲ့ဖူးတယ္။
တခါတခါ …….. ဆိုျပီး………………..။

ဗီလိန္

ေသမင္းႏွင့္ စီးခ်င္းထိုးျခင္း (၃)

ဒီတစ္ခါ အသံတိတ္ တိုက္ပြဲဗ်။ သူကလည္း က်ေနာ့ကို အသံတိတ္၊ က်ေနာ္ကလည္း သူ႔ကိုအသံတိတ္ အေသအေၾကကို ဖိုက္ခဲ့ရတာ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ က်ေနာ္ပဲႏိုင္သြားတယ္ ဆိုပါေတာ့။ ဟဲဟဲ ဘယ္ရမလဲ မင္းသားပဲ။ အဲေလ…မွားလို႔ ဗီလိန္ပဲ။ အန္..ရႈပ္ကုန္ျပီ။ ကဲပါေလ။ ဗီလိန္႔ဇာတ္မွာ ဗီလိန္က မင္းသားပဲဆိုပါေတာ့။ ဟုတ္တယ္မလား။

က်ေနာ္ တခ်ိန္က ဂ်ပန္သြားဖို႔ စီစဥ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ မေရာက္ခဲ့တာက တပိုင္းေပါ့ေလ။ ေဆးစစ္လႊာေတြ တြဲတင္ရမွာျဖစ္လို႔ ေဆးသြားစစ္ရပါတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ ေဖေဖာ္ဝါရီလၾကီးပါ။ တိတိက်က်ေျပာရရင္ ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၁၀ ရက္ေန႔၊ စေနေန႔ေပါ့။ ေဆးစစ္ေတာ့ က်ေနာ့ေသြးကို ေဖာက္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ေသြးေရၾကည္ဆိုလားပဲ စစ္ထုတ္ရပါတယ္။ စစ္ထုတ္ျပီးလို႔ ရလာတဲ့ေသြးရည္ၾကည္ကို ကိရိယာေလးတစ္ခုမွာ ထည့္ျပီးစစ္ရပါတယ္။ စစ္ရတဲ့ ကိရိယာေလးက ျဖဴျဖဴသြယ္သြယ္ ေလးေထာင့္အျပားေလးပါ။ အက်ယ္က ၁ စင္တီမီတာေလာက္။ အရွည္က ၁၀ စင္တီမီတာေလာက္ပါ။ အျမင့္ကေတာ့ ၅ မီလီမီတာေလာက္ပဲရွိမယ္။

အဲဒီအျပားေလးရဲ႕ တစ္ဘက္ထိပ္မွာ ေသြးရည္ၾကည္ထည့္ဖို႔ ေနရာအဝိုင္းေလးပါပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ေသြးက အေခ်ာင္းေလးတစ္ေလွ်ာက္ စီးဆင္းသြားျပီး ေပၚက Screen မွာ ေဖာ္ျပပါတယ္။ ေဖာ္ျပပံုက လိုင္း ၂လိုင္းရွိပါတယ္။ ပထမတစ္လိုင္းက Control Line အဲဒီလိုင္းေပၚရင္ စစ္ေဆးမႈစျပီ။ ဒုတိယလိုင္းက Test Line ပါ။ အဲဒီလိုင္းေပၚရင္ေတာ့ ေရာဂါ Positive ေပါ့။ မေပၚရင္ေတာ့ Negative ေပါ့။ ေဆးက သံုးမ်ိဳးေလာက္ အဓိကစစ္ရတယ္။ အသည္း ဘီ၊ အသည္း စီ နဲ႔ အိတ္ခ်္အိုင္ဗီေပါ့။ အသည္း ဘီ။ နက္ကတစ္ဖ္၊ အသည္းစီ နက္ကတစ္ဖ္၊ အိတ္ခ်္အိုင္ဗီ………………။ ေသဘီ။ Testing က တျဖည္းျဖည္း ေပၚလာျပီ။ ေပၚလာျပီ။ ခပ္ေရးေရးေလးေပၚျပီး ရပ္သြားတယ္။ ထင္ထင္ေပၚေပၚလည္းမဟုတ္။ မရွိတရွိဆိုပါေတာ့ဗ်ာ။ ဘုရား၊ ဘုရား ဒုကၡပါပဲ။

သူကလည္းပိုျပီးထင္လာေလေလ… က်ေနာ့အေတြးက ခပ္ေဝးေဝးေရာက္ေလေလပဲ။ ဒီကိစၥ အေမ့နဲ႔ အေဖ့ကို ဘယ္လိုေျပာရပါ့မလဲ…။ ခ်စ္သူနဲ႔ ဘယ္လို…..။ သူငယ္ခ်င္းေတြၾကားမွာ…။ ေဆြမ်ိဳးေတြၾကားထဲမွာ…။ ငါ့ရည္မွန္းခ်က္ၾကီးေတြ…။ ငါၾကိဳးစားခဲ့သမွ်ေတြ…။ ငါ့ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ…။ ငါ့………..ငါ့။ အေဝးၾကီးကိုေရာက္ရွိသြားပါေလေရာ။

သူကလည္း အေတာ္အသင့္ေလးထင္ျပီး ရပ္သြားပါတယ္။ ထင္တာေတာ့ေသခ်ာတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဝါးတားတားရယ္။ ေဆးစစ္တဲ့ အေဒၚၾကီးကေတာ့ ေျပာရွာပါတယ္။ စက္မွားတာေနမွာပါတဲ့။ ထပ္စစ္ၾကည့္မယ္ဆိုေတာ့ ဆိုးလိုက္တဲ့ကံက စစ္စရာ ပစၥည္းမရွိေတာ့ဘူးတဲ့ ဒုကၡပဲ မိုးကလည္းခ်ဳပ္ေတာ့မယ္။ ေနာက္ေန႔မွ စစ္တာေပါ့တဲ့။ စက္ပ်က္တာေနမွာပါတဲ့ေလ။ ေနာက္ေန႔ဆိုတာကလည္း တနဂၤေႏြနဲ႔ တနလၤာ(ျပည္ေထာင္စုေန႔)က ပိတ္တယ္တဲ့ေလ။ အဂၤါက်မွ စစ္လို႔ရမယ္တဲ့။ စဥ္းစားၾကည့္ပါဦးဗ်ာ။ ဒီႏွစ္ရက္ကို ဘယ္လိုအင္အားနဲ႔ စခန္းသြားရမွာတုန္း။ က်ေနာ္လည္း စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႔ တျခားေဆးခန္းသြားစစ္မယ္လို႔ စဥ္းစားျပီးထြက္လာခဲ့တာ။ ေဆးခန္းေရာက္ေတာ့ ေမးၾကည့္တာ ၉၀၀၀ က်ပ္တဲ့ေလ။ ၃၅၀၀ ပဲရွိတဲ့က်ေနာ္ ရွက္လည္းရွက္ပါတယ္။ ရွက္ရွက္နဲ႔ပဲ ထြက္လာခဲ့ရတာေပါ့။

ကဲပါ…ထားပါေတာ့ေလ။ မရွိတာကအေရးမၾကီးဘူး။ ရွိလာရင္ဘာလုပ္မလဲ။ ဘာလုပ္မလဲ။ ဘာလုပ္မလဲ။ အိမ္နားက ဆိုးတူေကာင္းဘက္ ငယ္ေပါင္းသူငယ္ခ်င္းကို ေခၚျပီး တုိင္ပင္ရပါေတာ့တယ္။ ေျပာလုိက္ေတာ့ သူလည္းေတာ္ေတာ္ စိတ္ေလသြားပါတယ္။ ဘာေတြဘယ္လိုလုပ္သင့္တယ္။ ဘယ္လိုစီစဥ္ၾကမယ္ေပါ့။ ဒါေတာ့ အေသးစိတ္မေျပာေတာ့ပါဘူး။ အဆိပ္ခ်ိဳခ်ိဳ နဲ႔မ်ား ခပ္ဆင္ဆင္တူမလားပဲ။ :) အိမ္ျပန္္ေရာက္ေတာ့ အေမက “ဟဲ့… ေဆးစစ္တာ ဘာတဲ့လဲ” တဲ့ေလ။ က်ေနာ္ဘာေျပာရမွာလဲ။ အေျဖမထြက္ေသးဘူးလို႔ပဲ ေျပာလိုက္မိပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ထမင္းနည္းနည္းကို စားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ျပီး အခန္းထဲတန္းဝင္ျပီး ေခြေတာ့တာပဲ အေတြးေပါင္းစံု ရႈပ္ရွက္ခက္ျပီး ရူးခ်င္ခ်င္ျဖစ္သြားတဲ့ အမွတ္တရညေလးတစ္ညပါပဲ။

အဂၤါေန႔ေရာက္ေတာ့ ႏွစ္ၾကိမ္တိုင္တိုင္ထပ္စစ္တာ Non-reactive တဲ့ေလ။ တခါတခါ ေသမင္းက သိပ္ေနာက္တာပဲေနာ္။ :) ေအာက္မွာ ေဆးစစ္တဲ့ ကိရိယာေလးကို နမူနာျပေပးလိုက္ပါတယ္။ က်ေနာ္စစ္တဲ့ စက္ကေလးက သူ႔ထက္ ဗ်က္ေသးတယ္ဗ်။ blogs.chron.com ကေန ကူးယူတင္ျပလိုက္တာပါ။

ေသမင္းႏွင့္ စီးခ်င္းထိုးျခင္း (၂)

ေသမင္းႏွင့္ စီးခ်င္းထိုးျခင္း (၂) ကေတာ့ က်ေနာ္တင္ျပျပီးျပီျဖစ္တဲ့ စီးေလဦးဟဲ့ ၁၀၅ မွာ ဖတ္ရႈႏိုင္ပါတယ္ဗ်ာ။

ေသမင္းႏွင့္ စီးခ်င္းထိုးျခင္း (၁)

၁၀ ရက္? ဟုတ္လား။ အင္း မေသခင္ ၁၀ ရက္မေျပာခင္ မေသခင္ စကၠန္႔ပိုင္းေလးမွာ ေသမင္းနဲ႔ နပန္းလံုးထိုးသတ္ခဲ့တာေလးေတြ အရင္ေဖာက္သည္ခ်ေပးပါမယ္။ က်ေနာ္ ၉ တန္းတုန္းက ဓမၼစၾကၤာရြတ္ အသင္းမွာပါဝင္ပါတယ္။ တစ္ေန႔ က်ေနာ္တို႔ျမိဳ႕ထိပ္မွာ ႏိုင္ငံအၾကီးအကဲတစ္ေယာက္ ဦးစီးျပီးတည္ထားတဲ့ ေစတီၾကီးတစ္ခုရဲ႕ ထီးေတာ္တင္ မဂၤလာအခန္းအနားမွာ က်ေနာ္တို႔အဖြဲ႕က ဓမၼစၾကၤာရြတ္ဖို႔သြားရပါတယ္။

အဲဒီေန႔က တစ္ျမိဳ႕လံုးကလူေတြ ေစတီၾကီးရဲ႕ ပတ္ပတ္လည္းမွာ စည္ကားေနတာေပါ့။ စည္ကားတာမွ ျမိဳ႕လံုးကြ်တ္ကို ေရာက္ခ်လာၾကတာ။ ဟင္းရြက္သည္၊ ငါးစိမ္းသည္က စလို႔ေပါ့။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ အဲဒီထီးတင္မဲ့ ႏိုင္ငံ့အၾကီးအကဲက ေငြ ၂ သိန္းဖိုး ေရႊမိုးေငြမိုး ရြာမတဲ့ေလ။ အဲဒီတုန္းက ေငြႏွစ္သိန္းကလည္း မေသးလွ ေငြစကၠဴ တစ္ေထာင္တန္တစ္ရြက္ဆိုရင္ လူတစ္ေယာက္ တစ္ေန႔စားလို႔ရတယ္။ က်ေနာ္တို႔ အဖြဲ႕လည္း ေစတီၾကီးရဲ႕အေနာက္ဘက္မုဒ္ ရင္ျပင္ေတာ္မွာ ေနရာယူျပီး ရြတ္ဖတ္ပူေဇာ္စရာရွိတာပူေဇာ္ျပီး အခမ္းအနားမွာ ပါဝင္အားေပးေနတာေပါ့။

အခမ္းအနားအစီအစဥ္က ေရႊမိုးေငြမိုးရြာသြန္းျဖိဳးမယ့္ အခ်ိန္ေရာက္လာေတာ့ အဲဒီ အၾကီးအကဲက ဉာဏ္ေတာ္ တစ္ရာေက်ာ္ေလာက္ရွိတဲ့ ဘုရား ထီးေတာ္ေပၚကေန ေထာင္တန္ေငြစကၠဴ လက္တစ္ဆုပ္က်ဲခ်လိုက္တယ္ ဆိုရင္ပဲျမိဳ႕ေနလုထုၾကီးက ပုရြတ္အံုကို ဒုတ္နဲ႔ထိုးလိုက္သလို ရိတ္ခနဲ ကုန္းေျမေပၚကိုတက္ခ်လာပါတယ္။ က်ေနာ္လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သိပ္ေနာက္က်သြားျပီ။

လူအုပ္ၾကီးတက္လာလုိက္တာ ေနာက္ကလူေတြ တိုးလာရင္းက လူအုပ္ၾကီးရဲ႕ေရွ႕ဆံုးက ျဖစ္ေနတာက က်ေနာ္။ က်ေနာ့ေရွ႕က ဝါးစည္းရိုးနဲ႔အတူ က်ေနာ္လည္းက်သြားပါေတာ့တယ္။ ဝါးစည္းရိုးက ဝါးလုံးက က်ေနာ့ေျခမြဲရိုး(ညိဳသူၾကီး)ကို ၾကက္ေျခခတ္ပံုစံ ကန္႔လန္႔ခံေနပါတယ္။ အဲဒီေနာက္မွေတာ့ က်ေနာ့အေပၚကို ေနာက္တစ္ေယာက္ လဲက်လာပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ေနာက္တစ္ေယာက္….. ေနာက္တစ္ေယာက္….. ျပီး…ေနာက္တစ္ေယာက္။
ဘယ္ႏွေယာက္ေတာင္ ထပ္သြားတယ္မသိပါဘူး။ အသက္ရႈလို႔ကို မရေတာ့ဘူး။ လက္တစ္ဘက္ကလဲ ကိုယ့္ကိုယ္နဲ႔ ကိုယ္ပိေနျပီ။ ေျခမြဲရိုးကဝါးလံုးကလည္း အစြမ္းကို နာက်င္ေစေနျပီ။ က်ေနာ္ အားရွိသေရြ႕ေအာ္ျပီး ေအာ္ဖို႔အားမရွိေတာ့တဲ့ အဆံုးမွာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ဆံုးျဖတ္လိုက္တာက “ငါသြားျပီ၊ ငါေနာက္ စကၠန္႔ပိုင္းအတြင္း ေသရေတာ့မွာပါလား” ဆိုျပီး ဘုရားကို အာရံုျပဳမိလိုက္ပါတယ္။ ေတာ္ေသးတာေပါ့ အဲလိုစိတ္ေလးျဖစ္မိတာ။ တကယ္လို႔မ်ား တကယ္သာေသသြားခဲ့ရင္ ေကာင္းရာသုဂတိလားမွာ ေသခ်ာတယ္။ :)

အဲဒီလို အာရံုျပဳေနစဥ္အတြင္းမွာပဲ က်ေနာ့ ခ်ိဳင္းႏွစ္ဘက္ကို တစ္ခုခုကဆြဲလိုက္သလို ခံစားလိုက္ရပါတယ္။ က်ေနာ္ထင္လိုက္တာ ငရဲသားေတြမ်ား က်ေနာ့ကို အမႈစစ္ဖို႔ေခၚသြားျပီလားလို႔။ မ်က္စိဖြင့္လိုက္ေတာ့မွ လံုျခံဳေရးစစ္သားေတြ လူအုပ္ၾကီးကို ထိန္းသိမ္းျပီး က်ေနာ့ကို ဆြဲထူလိုက္တာေလ။ ဝတ္ထားတဲ့ ဓမၼစၾကၤာ ဝတ္စံုလဲ ရြဲ႕ေစာင္း ေပက်ံလို႔။ ေျခေထာက္ကလည္း နာတာမွ ေထာက္ကိုမေထာက္ႏိုင္ေတာ့တာ။ လက္တစ္ဖက္ကလည္း ေပါက္ျပဲ။ အဲလိုနဲ႔ပဲ ဆိုက္ကားငွားျပီး အိမ္ျပန္ေရာက္လို႔ေတာင္ ရန္ခုန္သံက ေတာ္ေတာ္နဲ႔ကို မရပ္ႏိုင္ျဖစ္ေနခဲ့ပါေရာဗ်ာ။

ကဲ TAG ေၾကြးမဆပ္ခင္ ေကာင္တာျပန္ဖိုက္လိုက္တယ္။ အိမ္ နဲ႔ မဆုမြန္ ေရ။ ေသမင္းႏွင့္ စီးခ်င္းထိုးျခင္း ေလးမ်ားတက္ေပးႏိုင္မလား။ ၾကံဳဖူးတယ္ ဆိုရင္ေပါ့။ စိတ္ဝင္စားရင္ မိေခါင္ ပါပါတယ္။

တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (အထူး)

က်ေနာ္ တင္ျပခဲ့ေသာ၊ ေရးခဲ့ေသာ တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏အတၳဳပၸတၱိ ပို႔စ္မ်ားမွာ မာတာပိတု မိဘ၊ အာစရိယ ဆရာသမားမ်ားကို ျပစ္မွားေစာ္ကားခ်င္စိတ္ လံုးဝမပါပါ။ အနာဂတ္တြင္ မိဘမ်ား၊ ဆရာမ်ား ျဖစ္လာၾကမည့္ သူမ်ားအတြက္ အခ်ိဳ႕အခ်ိဳ႕ေသာ အရာမ်ားကို သိျမင္ေစရန္ တတ္သေလာက္မွတ္သေလာက္ တင္ျပျခင္းမွ်သာျဖစ္ပါသည္။ လာေရာက္အားေပးျပီး ကူညီအၾကံေပး သံုးသပ္သူအားလံုးကိုလည္း က်ေနာ္ ဗီလိန္က လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲ အထူးေက်းဇူးတင္ ဝမ္းသာမိပါေၾကာင္း…။