တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (အထူး)

က်ေနာ္ တင္ျပခဲ့ေသာ၊ ေရးခဲ့ေသာ တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏အတၳဳပၸတၱိ ပို႔စ္မ်ားမွာ မာတာပိတု မိဘ၊ အာစရိယ ဆရာသမားမ်ားကို ျပစ္မွားေစာ္ကားခ်င္စိတ္ လံုးဝမပါပါ။ အနာဂတ္တြင္ မိဘမ်ား၊ ဆရာမ်ား ျဖစ္လာၾကမည့္ သူမ်ားအတြက္ အခ်ိဳ႕အခ်ိဳ႕ေသာ အရာမ်ားကို သိျမင္ေစရန္ တတ္သေလာက္မွတ္သေလာက္ တင္ျပျခင္းမွ်သာျဖစ္ပါသည္။ လာေရာက္အားေပးျပီး ကူညီအၾကံေပး သံုးသပ္သူအားလံုးကိုလည္း က်ေနာ္ ဗီလိန္က လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲ အထူးေက်းဇူးတင္ ဝမ္းသာမိပါေၾကာင္း…။

တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (၄)

ျဖစ္ရပ္မွန္

၈ႏွစ္အရြယ္ခန္႔ ကေလးငယ္သည္ သူ၏လြယ္ၾကိဳးႏွင့္ ေစ်းဗန္းထဲမွ မုန္႔မ်ားကို ေသခ်ာက်နစြာစီေနသည္။ အေမက ခပ္လွမ္းလွမ္းေဘးမွာထိုင္၍ ကြမ္းယာဝါးေနသည္။ ေဘးတြင္ထိုင္ေနေသာ ဆိုက္ကားသမားက စီထားေသာမုန္႔မ်ားကို လက္ျဖင့္ တြန္း၍ဖ်က္ဆီးလိုက္သည္။
“ေဟးလူၾကီး ဘာလုပ္တာလဲ မလုပ္နဲ႔ဗ်ာ” ဟုေျပာကာ ျပန္စီေတာ့ ေဘးက အေမက “ဟဲ့ လူၾကီးကိုျပန္မေျပာနဲ႔ေလ” ဟု ေျပာကာ လက္ထဲမွ ႏိုင္တီတူးဘူးခြံႏွင့္ လွမ္းေပါက္သည္။ သို႔ေသာ္ မထိလိုက္။ လူၾကီးက ျပံဳး၍ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ထပ္လုပ္သည္။ ဒီတစ္ခါ ေကာင္ေလးသည္ လူၾကီး၏လက္ကိုပါတြန္း၍ ဖယ္လိုက္သည္။ “ေဟ့လူ မလုပ္နဲ႔ပါနဲ႔ဆိုဗ်ာ။” သည္တစ္ၾကိမ္ေတာ့ အေမက အနားသို႔လာ၍ “ဟဲ့… လူၾကီးကို အဲလိုရိုင္းရလားဟဲ့” ဟု နားရင္းကို လွမ္းရိုက္သည္။

တစ္ခ်က္အရိုက္ခံလိုက္ရျပီျဖစ္ေသာ ေကာင္ေလးသည္ အေတြ႕အၾကံဳေၾကာင့္လားမသိ ေနာက္တစ္ခ်က္မလာခင္ ခုန္ျပီးထြက္ေျပးသြားသည္။ ပါးစပ္ကလည္း ဆဲနည္းမ်ိဳးစံု ျပည့္ႏွက္သြားသည္။

“ဟဲ့… ေသနာေကာင္ေလး။ လာခဲ့စမ္း…ဒီကို၊ အရိုင္းအစိုင္းေကာင္။ ဘယ္လိုေျပာေျပာ ေျပာမရဘူး။” လက္မွေတြ႕ရာတုတ္ေကာက္ကာ လုိက္ရိုက္သည္။
“ဒီေကာင္ ေတာ္ေတာ္ရိုင္းေနျပီ” ဟုလည္း လူၾကီးကိုေျပာလိုက္ေသးသည္။ လူၾကီးက အဲဒါကိုၾကည့္ျပီး ဟာသတစ္ပုဒ္လို၊ လူရႊင္ေတာ္ၾကည့္သလို ၾကည့္ျပီး ရယ္ေနသည္။ “ဟိုလူၾကီး လုပ္တာၾကေတာ့ ဘာမွမေျပာဘူး။ က်ဳပ္ကိုပဲလိုက္ရိုက္ေနတယ္။ အီး…ဟီး…” ငိုယိုျပီးပတ္ေျပးေနသည္။ မိသြားေတာ့ အေမက “ေနာက္ရိုင္းဦးမလား၊ လူၾကီးကိုအဲလိုေျပာဦးမလား” ဟု ေျပာကာ သူေဒါသေျပသည္အထိ အဆက္မျပတ္ရုိက္ေလေတာ့သည္။

ေမးခြန္း။ ။ ရိုင္းေသာသူ အစစ္က မည္သူပါနည္း။ သူတပါးစိတ္ဆင္းရဲေအာင္ စေနာက္ျခင္းသည္ ေပ်ာ္ရႊင္စရာတစ္ခုျဖစ္သင့္သည္ဟု ထင္ပါသလား။

မွတ္ခ်က္။ ။ ဒီတစ္ပုဒ္ကေတာ့ က်ေနာ့ကိုယ္ေတြ႕ စစ္စစ္ပါ။ ေမာင္သစ္ဆင္း အေရးအသားမ်ိဳးေရး၍ တင္ျပလိုက္ပါသည္။

တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (၁)
တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (၂)
တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (၃)
တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (၄)
တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (၅)
တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (၆)

တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (၃)

ျဖစ္ရပ္ (၃)

“ကဲဟယ္”
ေဒါက္ခနဲ ေခါင္းေခါက္ခံလိုက္ရေသာ ကေလးသည္ မ်က္ရည္ လည္လာ၏။ မိခင္၏ အားမလို အားမရ ျဖစ္မႈ၊ စိတ္မရွည္မႈ တို႔သည္ ေဒါသအျဖစ္ ေျပာင္းသြားခဲ့ျပီ ျဖစ္သည္။
“ဒီေလာာက္ေလးမွ မတြက္တတ္ဘူးလား… ဟင္။ ေထာင္စမ္း၊ ညာဘက္က လက္ေလးေခ်ာင္းေထာင္၊ ဘယ္ဘက္က လက္သံုးေခ်ာင္းေထာင္၊ ဟာ… ေလးေခ်ာင္းေထာင္ပါဆို၊ မေထာင္တတ္ဘူးလား။ ေလးေခ်ာင္း။ ေလးေခ်ာင္း၊ ေဟာဒီလို ေလးေခ်ာင္း”
ကေလးမွာ အေယာင္ေယာင္ အမွားမွား ျဖစ္ေနရွာ၏။ သံုးၾကိမ္ အေခါက္ခံရျပီးမွ လက္ေလးေခ်ာင္း ေထာင္ျဖစ္သြားသည္။
“ဟုတ္ျပီ ကဲ… ေပါင္းေတာ့၊ ေလးနဲ႔သံုးေပငါး၊ ဟဲ့… ေပါင္းေလ၊ ဘာေၾကာင္ၾကည့္ေနတာလဲ”
“တစ္…ႏွစ္…သံုး…ငါး…ေျခာက္”
“ဘာ ‘သံုး’ျပီးရင္ ဘာလဲ။ ဟဲ့… ‘သံုး’ျပီးရင္ ဘာ…လဲ ဟား တစ္ႏွစ္သံုးေလးေတာင္ မေရတတ္ေတာ့ဘူးဘားဟင္။ အဖ်င္း၊ အ,အ၊ အတံုး၊ နင္ေတာေတာ္ညံ့ပါလား။ ဟိုဘက္အိမ္က မိႏြယ္ တို႔ဆို အေပါင္းအႏႈတ္ ေဂ်ာင္းေဂ်ာင္းေျပးေနျပီ။ နင္ကေတာ့ ေဆာ့ဖို႔ပဲ သိတဲ့ေကာင္။ သြား… လက္ပိုက္ျပီး တစ္နာရီတိတိ ရပ္ေန၊ သြား… ငါမျဖဳတ္ခုိင္းေသးဘဲ လက္ျဖဳတ္မယ္ မၾကံနဲ႔၊ တိုင္မွာၾကိဳးတုပ္ထားမယ္။ သံုးနဲ႔ေလး မေပါင္းတတ္မခ်င္ ေဆာ့ရလိမ့္မယ္ မထင္နဲ႔”
ဂဏန္းမေပါင္းတတ္သျဖင့္ အခန္းေထာင့္မွာ ေတြေဝစြာ လက္ပိုက္၍ ရပ္ေနရေသာ ကေလးငယ္သည္ ေလးႏွစ္အရြယ္ ျဖစ္ပါသည္။

ေမးခြန္း။ ။ မိခင္သည္ စာတတ္သည္ဟု သူ႔ကိုယ္သူ ေျပာလွ်င္ သင္ လက္ခံပါမည္ေလး။

မွတ္ခ်က္။ ။ ေမာင္သစ္ဆင္း၏ ေၾကာက္စိတ္ႏွင့္ သင့္ဘဝ မ်က္ႏွာဖံုးေဆာင္းပါးမ်ား မွ မူရင္းမပ်က္ တင္ျပျခင္းသာျဖစ္ပါသည္။

တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (၁)
တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (၂)
တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (၃)
တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (၄)
တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (၅)
တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (၆)

တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (၂)

ျဖစ္ရပ္ (၂)

“ျဗန္း… ျဗန္း… ”
စားပြဲေပၚ ၾကိမ္လံုးက်သံေၾကာင့္ သူငယ္တန္း (ခ) သည္ ရုတ္ခ်ည္း ျငိမ္ဆိတ္သြား၏။ ငါးႏွစ္အရြယ္ ကေလးငယ္တို႔သည္ မ်က္လံုးကေလးမ်ား ဝိုင္းကာ ဆရာမကို ၾကည့္ေနၾက၏။
‘ဆူလွခ်ည္လား၊ ပါးစပ္ေတြ ပိတ္၊ စာအုပ္ေတြ ဖြင့္၊ ဒါ အိမ္မဟုတ္ဘူး။ ေက်ာင္း… ေက်ာင္း”
မ်က္ႏွာတင္း၍ ေလသံမာေသာ ဆရာမသည္ ၾကိမ္လံုးကို စားပြဲေပၚသို႔ အသံျမည္ေအာင္ ပစ္တင္လိုက္သည္။

“ကဲ… အားလံုး ‘ဏ’ၾကီး တစ္မ်က္ႏွာ ေရးၾကရမယ္။ အခုအခ်ိန္အတြင္း ျပီးေအာင္ေရးရမွာေနာ္။ ေနာက္ထပ္ တစ္မ်က္ႏွာကို အိမ္စာလုပ္ခဲ့ၾကရမယ္။ ၾကားၾကလား၊ ကိုင္း… ေရးၾကေတာ့”
တစ္တန္းလံုး တိတ္ဆိတ္လ်က္ ရွိသည္။ စာအုပ္ေတြ ေရွ႕မွာ ထားကာ ခံုေတြေပၚမွာ ျငိမ္ျငိမ္ေလးေတြ ထိုင္ေနၾကသည္။ လက္ကေလးေတြက လြဲ၍ သူတို႔ မလႈပ္ရွားႏိုင္ၾက။ မလႈပ္ရွားဝ့ံၾက။

ဒုတိယခံုတန္း အစြန္းမွ ေမမီစိုးသည္ သူႏွင့္ ေဘးခ်င္းယွဥ္လ်က္ တစ္ဖက္ခံုစြန္းမွ စည္သူေအာင္ ‘ဏ’ၾကီး အေရးမွားေနေၾကာင္း ေတြ႕လိုက္ရ၏။ သူက စည္သူေအာင္ကို တုိးတိုးေလး ေခၚလိုက္သည္။
“စည္သူေအာင္… စည္သူေအာင္ နင္ေရးတာ မွားေနတယ္။ ကၾကီး ျဖစ္ေနတယ္။”
စည္သူေအာင္သည္ တစ္ခ်က္လွည့္ၾကည့္၏။ သူ႔မ်က္ႏွာမွာ စိတ္ရႈပ္ေထြးေနပံုရသည္။
“ေဟာဒီမွာ ဏၾကီးက ဒီလိုေရးရတာ”
ေမမီစိုးက သူ႔စာအုပ္ကို ေထာင္ျပလိုက္သည္။
“ေမမီစိုး”
ဆရာမ၏ အသံက မိုးခ်ဳန္းသလို ျမည္ဟည္းသြား၏။ ေမမီစိုး၏ လက္ထဲက စာအုပ္လြတ္က်သြားေလသည္။
“ဘာျဖစ္လို႔ စကားေျပာရတာလဲ၊ အခုခ်က္ခ်င္း ခံုေပၚမွာ ဒူးေထာက္စမ္း၊ ဒူးေထာက္ျပီးေရး၊ ေနာက္တစ္ခါ လႈပ္ဝ့ံ လႈပ္ၾကည့္စမ္း၊ ၾကိမ္လံုးစာ မိသြားမယ္”

ေမမီစိုးသည္ ခံုေပၚတြင္ ဒူးေထာက္လိုက္ရ၏။ သူ႔တစ္ကိုယ္လံုး တုန္ေနသည္။ ဒူးႏွစ္ဖက္၏ ေအာက္မွာ ဇီးေစ့လား ေက်ာက္ခဲငယ္လား မသိ၊ ဖိမိလ်က္သား ျဖစ္ေနသည္။ သို႔ေသာ္ သူေနရာမေရႊ႕ရဲ၊ မလႈပ္ရဲ၊ သည္အတိုင္း ေပ၍ စာေရးရ၏။ ၾကာေသာ္ ဖိမိထားသည့္ေနရာက တစတစ နာက်င္၍လာသည္။ နဖူးမွာေခြ်းေတြ စို႔လာ၏။ အတန္းထဲမွာ သူတစ္ေယာက္တည္း ဒူးေထာက္ ေနရသည့္အျဖစ္။ ဒူးေအာက္ ျပင္းထန္လာသည့္ ေဝဒနာ၊ အရွက္ႏွင့္ နာက်င္မႈ။ နာက်င္မႈႏွင့္ အရွက္။ အရွက္၊ နာက်င္မႈ၊ အေၾကာက္၊ အေၾကာက္၊ အေၾကာက္။
သည္းမခံႏိုင္ေတာ့သည္၏ အဆံုး၌ ေမမီစိုး ငိုခ်လိုက္ေလသည္။
“ေအာင္မယ္ ဒူးေထာက္ခိုင္းတာေလးကို ငိုတယ္ေပါ့။ အေတာ္ အငိုဝါသနာပါတယ္နဲ႔ တူတယ္၊ ထြက္ခဲ့စမ္း ေရွ႕ကို”
ၾကိမ္လံုးသံ ျဗန္းခနဲေအာက္၌ သူငယ္တန္း (ခ) သည္ တုန္လႈပ္သြားေလသည္။

ေမးခြန္း။ ။ အနာဂတ္တြင္ ၾကီးျပင္းလာမည့္ ကေလးအတြက္ ျငိမ္ဝပ္စြာ နားေထာင္ျခင္းသည္ တန္ဖိုးျဖစ္ပါသလား။ မိတ္ေဆြ၊ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား ရိုင္းပင္း ကူညီစိတ္ကို ပ်ိဳးေထာင္ မေပးသင့္ဘူးလား။

မွတ္ခ်က္။ ။ ေမာင္သစ္ဆင္း၏ ေၾကာက္စိတ္ႏွင့္ သင့္ဘဝ မ်က္ႏွာဖံုးေဆာင္းပါးမ်ား မွ မူရင္းမပ်က္ တင္ျပျခင္းသာျဖစ္ပါသည္။

တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (၁)
တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (၂)
တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (၃)
တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (၄)
တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (၅)
တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (၆)

တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (၁)

ျဖစ္ရပ္ (၁)

ကေလးငယ္သည္ လြယ္အိတ္ကို ေဝွ႔ရမ္းလ်က္ အိမ္ရွိရာသို႔ အေျပးလာေန၏။ လမ္းတြင္ ေတြ႕သမွ် ေရအိုင္ငယ္၊ ရႊံ႕ကြက္ငယ္တို႔ကို လႊားခနဲ ခုန္ေက်ာ္၍လာသည္။ သူ႔ မ်က္ႏ်ာမွာ အေပ်ာ္ျဖင့္ ဝင္းပေန၏။ အိမ္သို႔ ျမန္ျမန္ သူျပန္ေရာက္ခ်င္လွျပီ။ သူ႔ေအာင္ျမင္မႈကို မိဘႏွစ္ပါးအား ေျပာျပခ်င္လွျပီ။ အားရဝမ္းသာ ျဖစ္သြားၾကမည့္ မိဘတို႔၏ ပီတိမ်က္ႏွာကို ျမင္ခ်င္လွျပီ။ “ဒါမွ ငါ့သား…ကြ” ဟူေသာ အေဖ၏ခ်ီးမြမ္းသံကို ၾကားခ်င္လွျပီ။ ျပံဳးရယ္လ်က္ရွိေသာ အေမ၏ အနမ္းေႏြးေႏြးကို ခံယူခ်င္လွျပီ။ ကေလးငယ္သည္ ေျခလွမ္းမ်ားကို အရွိန္ပိုျမႇင့္လိုက္၏။
ေရွ႕မွာ အိမ္ကိုျမင္ေနရျပီ။

အိမ္ေရွ႕တြင္ စိုက္ပ်ိဳးထားသည့္ တစ္ေပခြဲခန္႔ ျမင့္ေသာ ပုဏၰရိပ္ပင္တန္းကို သူ ခုန္ေက်ာ္လိုက္၏။ ခါတိုင္း ဘယ္လိုမွ မလြတ္ဘဲ သစ္ခက္သစ္ညြန္႔တို႔ကို ေျခဖ်ားျဖင့္ ခက္မိျမဲ ျဖစ္ေသာ္လည္း သည္ေန႔အဖို႔ လံုးဝ ကြ်တ္ကြ်တ္လြတ္လြတ္ ျဖစ္သြားသည့္အခါ သူ အံ့ၾသသြားေလသည္။ သို႔ရာတြင္ ၾကာၾကာမအံ့ၾသႏိုင္ဘဲ အိမ္ေပၚသို႔ တဒုန္းဒုန္း ေျပးတက္သြားခဲ့သည္။ ပါးစပ္ကလည္း “အေဖေရ…အေမေရ” ဟုေအာ္ေခၚလာခဲ့၏။

အေဖသည္ ဧည့္ခန္းထဲက ပက္လက္ကုလားထိုင္မွာ ထိုင္ေနသည္။ ဆူညံစြာ ေျပးတက္လာသည့္ သားျဖစ္သူကို မ်က္ေမွာင္ကုတ္၍ ၾကည့္ေန၏။ ကေလးငယ္သည္ ဖခင္ကို ျမင္ေသာအခါ အေျပးကေလး ခ်ဥ္းကပ္သြားေလသည္။
“အေဖ… ကြ်န္ေတာ္ေလ စာေမးပြဲေအာင္တယ္ဗ်၊ သိလား”
“ဟင္ ဟုတ္လား၊ တယ္ေတာ္ပါလား၊ လာစမ္းပါဦးကြ”
အနီးသို႔ ေရာက္သည္ႏွင့္ အေဖ၏ လက္တစ္ဖက္ ေျမာက္တက္သြားသည္ကို ရိပ္ခနဲ ျမင္လိုက္ရ၏။ မေရွးမေႏွာင္းပင္ ျဖန္းကနဲ အသံႏွင့္အတူ သူ႔နားရင္းမွာ ပူခနဲ ခံစားလိုက္ရျပီး မ်က္စိထဲမွာ ဝင္းခနဲ ျဖစ္သြား၏။ ကေလးငယ္၏ ဦးေခါင္းသည္ေရွ႕သို႔ စိုက္ခနဲ က်သြားေလသည္။
မယံုႏိုင္စြာ၊ ထို႔ေနာက္ ထိတ္လန္႔စြာ ေမာ့ၾကည့္မိေသာအခါ အေဖ၏ အနီေရာင္မ်က္ႏွာကို ျမင္လိုက္ရသည္။
“ေအာင္ရံုနဲ႔ ဘာလုပ္ရမွာလဲ”
ကေလးငယ္သည္ ပါးစပ္အေဟာင္းသား၊ မ်က္လံုးအျပဴးသား ႏွင့္ ေမာ့ၾကည့္ေန၏။ ႏႈတ္ခမ္းမ်ား တုန္လႈပ္စျပဳလာသည္။
“ေဟ့ေကာင္ ငါေမးေနတယ္ေလ၊ ေအာင္ရံုနဲ႔ မင္းဘာလုပ္မွာလဲ”
ကေလးဆီမွ ေျဖသံအစား ရႈိက္သံတစ္ခ်က္ ထြက္လာ၏။ အေဖသည္ ဗီရိုေပၚကၾကိမ္လံုးကို ဆြဲယူလိုက္သည္။

“ေမးမေနပါနဲ႔ရွင္၊ ဒီေလာက္ အေဆာ့မက္ေနမွေတာ့ ထိပ္ဆင့္ ဘယ္ခ်ိတ္ပါ့မလဲ၊ ေျပာစမ္း… ပထမကဘယ္သူရသလဲ၊ ေမမီစိုး မဟုတ္လား”
အိမ္ခန္းထဲမွ ထြက္လာေသာ မိခင္ျဖစ္သူ၏ အသံျဖစ္သည္။ မ်က္ရည္ေပါက္ေပါက္ က်ေနျပီျဖစ္ေသာ ကေလးငယ္က ေခါင္းညိတ္လိုက္သည့္အခါ အေမက တစ္ခ်က္မဲ့လိုက္၏။
“ဟင္း… သူ႔အေမနဲ႔ ေစ်းထဲေတြ႕ရင္ တမင္စကားစပ္ျပီးၾကြားဦးမွာ၊ သူမ်ားၾကြားတာခံရဦးမယ္။ ေတာက္…”
“ကိုင္း… လာခဲ့စမ္း၊ ဟိုဘက္လွည့္”
တင္ပါးေပၚသို႔ က်ေရာက္လာေတာ့မည့္ ၾကိမ္လံုးကို အသက္ေအာင့္ ငံ့လင့္ေနသည့္ ကေလးငယ္၏ မ်က္လံုးမ်ားမွာ အေရာင္မဲ့ မ်က္လံုးေသမ်ား ျဖစ္ေနေလသည္။

ေမးခြန္း။ ။ ကေလးမွာ မိမိကိုယ္ကို ယံုၾကည္စိတ္၊ မိမိကိုယ္ကို တန္ဖိုးထားစိတ္ နည္းပါးသြားျပီး ည့ံသည္ထက္ညံ့လာလွ်င္ ကေလးေၾကာင့္ပါလား … မိဘေၾကာင့္ပါလား …

မွတ္ခ်က္။ ။ ေမာင္သစ္ဆင္း၏ ေၾကာက္စိတ္ႏွင့္ သင့္ဘဝ မ်က္ႏွာဖံုးေဆာင္းပါးမ်ား မွ မူရင္းမပ်က္ တင္ျပျခင္းသာျဖစ္ပါသည္။

တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (၁)
တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (၂)
တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (၃)
တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (၄)
တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (၅)
တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ (၆)

အဆိပ္ခ်ိဳခ်ိဳ (၂)

ညာဘက္လက္ထဲမွာက တရားရံုးက ပူပူေႏြးေႏြးလက္မွတ္ထိုးလာတဲ့ တရားဝင္လက္ထက္စာခ်ဳပ္၊ ဘယ္ဘက္လက္မွာက မေန႔ညေနက ေမာင္ေပးတဲ့ ေဆးစစ္အေျဖလႊာစာရြက္ေလး။ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ၊ ဝမ္းနည္းမႈ၊ နာက်င္မႈေတြ ျပည့္ႏွက္စြာနဲ႔ပဲ ဘဝႏွစ္ခုေပါင္းစည္းလိုက္ျပီ။ အျမဲတန္း တက္ၾကြလန္းဆန္းေနတဲ့ ေမာင္ရဲ႕ အရာရာကို စိတ္ပ်က္အားငယ္ေနတဲ့ မ်က္လံုးေတြကို အသက္သြင္းဖို႔၊ အဓိပၸာယ္မရွိေတာ့တဲ့ ေနရက္ေတြကို သာယာလွပဖို႔ ေရြးခ်ယ္ခဲ့တဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္။ ဘယ္သူမဆို ဒီဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ေတာ္ရံုနဲ႔ လက္ခံႏိုင္မွာ မဟုတ္သလို၊ အားလံုးကလည္း ဝိုင္းျပီး တားျမစ္ ရႈတ္ခ်ၾကမွာ။ ဒါေပမယ့္…. က်မလုပ္ခဲ့တယ္။ ေနာင္တမရွိ ေဝခြဲမႈမရွိကို လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲၾကီး လုပ္ခဲ့တာ….။

ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ က်မက…. လူ။ လူ႔ဘဝဆိုတာ တိုတိုေလးပါ။ တိုတာမွ ေတာ္ေတာ့ကို တိုတာ။ တိုပါတယ္ဆိုတဲ့ အထဲ ေမာင့္ဆီမွာ ဒါမ်ိဳး အျဖစ္နဲ႔ လာၾကံဳေနရျပီ။ က်မဘာလုပ္သင့္လဲ။ ဘာမလုပ္သင့္ဘူးလဲ။ လူေတြေျပာတဲ့ လမ္းစဥ္ေတြကိုေရြးရေလာက္တဲ့ ႏွလံုးသားမာမာတစ္ခု က်မမွာ မရွိဘူး။ ရွိတာကတစ္ခုပဲ။ ေမာင့္ကိုခ်စ္တယ္။ ဒီအခ်စ္အတြက္ မိုက္ရူးရဲဆန္တယ္ဆိုလဲ က်မအျပစ္နဲ႔က်မပါ။

ေငြေနာက္တေကာက္ေကာက္လိုက္ရင္း ေဝးကြာေနရတဲ့ ခ်စ္သူေတြထက္စာရင္။ ေသခါနီးခ်စ္သူရင္ခြင္ကို ခိုလံုျပီး ျပဳစုေပးမယ္၊ ျဖည့္စည္းေပးမယ္၊ ၾကင္နာေပးမယ္။ ရယ္စရာေတြေျပာျပီးရယ္ၾကမယ္။ မထိတထိေလးစျပီး ပါးပါးေလးစိတ္ေကာက္ၾကမယ္ (ျပီးရင္ျပန္ေခ်ာ့မယ္ေပါ့။)၊ ေဝဒနာေတြျပင္းထန္လာရင္ လက္ႏွစ္ဘက္ကို ဆုပ္ထားမယ္။ အနမ္းေလးေတြနဲ႔ ေမ့ေပ်ာက္ေစမယ္၊ အတိတ္ေဟာင္းက ခ်စ္စရာ တီတီတာတာေတြ ျပန္ေျပာမယ္ မ်က္ရည္မထြက္ေအာင္ၾကိဳးစားမယ္။ ေနာက္ဆံုးထြက္သက္အထိ အားအင္အျပည္ျဖစ္ေနေစမယ္။

က်မအလွည့္က်ရင္ေကာ။ ေဆးရံုက ဆရာဝန္ေတြ၊ သူနာျပဳေတြရွိတယ္၊ သူတို႔အျပင္ HIV ေရာဂါတုိက္ဖ်က္ေရးအတြက္ အခမဲ့ ေမတၱာနဲ႔လုပ္အားေပးေနၾကတဲ့ ႏိုင္ငံအရပ္ရပ္က ေမတၱာရွင္ၾကီးေတြရွိတယ္။ လႈပ္ရွားလုပ္ကိုင္ႏိုင္ေသးသေရြ႕ သူတို႔နဲ႔အတူ လုပ္ငန္းေတြေဆာင္ရြက္ေပးမယ္။ ကိုယ္လိုလူေတြကို အားအင္ေတြ၊ ေႏြးေထြးမႈေတြေပးမယ္။ သီခ်င္းေတြဆိုမယ္၊ အျပံဳးေတြဖန္တီးမယ္။ ေမာင္မရွိေတာ့တဲ့ေနာက္ ေမာင္လို၊ က်မတို႔လို ေဝဒနာရွင္ေတြ အထီးက်န္မဆန္ရေအာင္ သူတို႔ဟာ လူေတြျဖစ္ေနၾကေသးပါလားဆိုတဲ့ အသိေတြေပးမယ္။ ဘဝတူေတြအားလံုး လက္တြဲျပီး “ေသမင္းဆိုတာဘာလဲေဟ့” ဆိုျပီးရဲရဲရင့္ရင့္ ရင္ဆိုင္ေစမယ္။ က်မအိပ္ယာထဲမလဲခင္အထိေပါ့။ ေနာက္ဆံုး အညတရေလးက်မ ဘယ္သူ႔ကိုမမွအသိမေပး တိတ္တိတ္ေလးပဲ ထြက္သြားလုိက္ေတာ့မယ္ေလ။

အဆိပ္ခ်ိဳခ်ိဳ (၁)

ဒီေန႔ညေနက… ၄နာရီေလာက္က သူ႔ဆီဖုန္းလာတယ္။ “ရံုးဆင္းရင္ေတြ႔ရေအာင္” တဲ့။ အသံကတမ်ိဳးပဲ။ ထံုးစံအတိုင္း ေဘာပြဲရႈံးလာျပီလို႔ပဲ ထင္လိုက္တာေပါ့။ ဒီညေန မအားဘူးဆိုေပမယ့္ မၾကာခင္မွာ စကၤာပူကိုသြားေတာ့မယ့္ ကိုယ့္ခ်စ္သူက ေခၚတာဆိုေတာ့ မျငင္းလိုက္ဘူးေလ။ တျခားကိစၥေတြကေနာက္မွ လုပ္လို႔ရပါတယ္။ ေမာင္နဲ႔ေတြ႕ဖို႔က ရက္ေတြသိပ္မက်န္ေတာ့ဘူးေလ။ သြားျပီဆိုရင္ ႏွစ္နဲ႔ခ်ီျပီးခြဲရေတာ့မွာ။

ညေနရံုးဆင္းလို႔ ခ်ိန္းတဲ့ေနရာေရာက္ေတာ့ ၅နာရီခြဲေနျပီ။ နီက်င့္က်င့္ မိုးသားေတြေအာက္မွာ တစ္ရက္တာႏႈတ္ဆက္ေနတဲ့ ေနမင္းၾကီးနဲ႔အတူ ေမာင္ကို ဟိုးခပ္လွမ္းလွမ္းမွာေတြ႕ေနရျပီ။ အင္းယားကန္ေဘာင္ကို ျဖတ္လာတဲ့ တဖ်တ္ဖ်တ္တိုက္ေနတဲ့ေလက ေတာ္ေတာ္ရွည္ေနျပီ ျဖစ္တဲ့ ေမာင့္ဆံပင္ကို ျဖတ္တိုက္သြားလိုက္တဲ့ပံုက ေကသရာဇာျခေသၤ့တစ္ေကာင္က မာန္ဖီဟိန္းေဟာက္လုိက္ တဲ့အတိုင္း။ ဒါေပမယ့္ လိုေနတာက ေမာင့္မ်က္ႏွာ။ ေတာ္ရံု ခံစားခ်က္ တစ္ခုကို မေပၚေအာင္ထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္တဲ့ေမာင္က ဒီတခါက ၾကည့္ရံုနဲ႔ မွန္းလို႔ရတာ ေတာ္ရံုျပႆနာေတာ့ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ စကၤာပူသြားဖို႔ကိစၥပဲ ပ်က္သြားလို႔လား အိမ္နဲ႔ပဲ ျပႆနာတက္လို႔လား ေပါ့။

မ်က္ႏွာမေကာင္းတဲ့ၾကား ေမာင္ေျပာလိုက္တဲ့စကားက “ေမာင္တို႔လက္ထပ္ၾကရေအာင္ေနာ္”တဲ့ က်မသိပ္ေပ်ာ္တာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဘာလို႔မ်က္ႏွာမေကာင္းျဖစ္ေနရတာလဲ။ ေမာင္ ေနာက္ထပ္ စကားထပ္မေျပာဘူး။ လက္ထဲကစာရြက္ေလးကိုပဲ က်မလက္ထဲထည့္ေပးလိုက္တယ္။ က်မ မငိုဘူး။ မ်က္ရည္တခ်ိဳ႕ ဝိုင္းလာတဲ့ၾကားက ေမာင့္ကို ျပံဳးျပလိုက္တယ္။ ကေလးတစ္ေယာက္က သူလုပ္ႏိုင္ျပီ ဆိုတာကို ေပ်ာ္ရႊင္အားရစြာ နဲ႔ ျပံဳးလိုက္တဲ့ အျပံဳးမ်ိဳးေပါ့။ ေမာင္ ဘာလို႔ က်မကို ဒီေလာက္ခ်စ္ရတာလဲလို႔ စဥ္းစားမိတယ္။ ခ်စ္တယ္ဆိုတာကို နက္နက္ရႈိင္းရိႈင္းအဓိပၸာယ္ ဖြင့္လိုက္တာ။ က်မႏွလံုးသားကို သူတကယ္သိတာ။ တကယ္ၾကီးကိုသိတာပါ။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဒီလိုအခ်ိန္မွာ ဘယ္သူမွေျပာမွာမဟုတ္တဲ့ “လက္ထပ္မယ္” ဆိုတဲ့စကားကို ေမာင္ေျပာခဲ့တာေပါ့။ သိပ္ေပ်ာ္တယ္ေမာင္။ ေမာင္ဒီစကားကို ေျပာတာ ရင္ထဲမွာဘယ္ေလာက္ထိ ဆို႔နင့္ေနမယ္ဆိုတာ မေျပာလဲသိေနပါတယ္။ ေသရြာထိလိုက္ဖို႔ ဝန္မေလးတဲ့ ခ်စ္သူကို အတူေသခြင့္ေပးတဲ့ေမာင့္ကို အရမ္းခ်စ္တယ္။

ဘာေတြ၊ ဘယ္လို၊ ဘာ့ေၾကာင့္ ေမးခြန္းေတြ ေမးမေနေတာ့ပါဘူး။ အသံုးမက်ေတာ့တဲ့ အတိတ္ထက္စာရင္ က်န္တဲ့ရက္ေတြကို အဓိပၸာယ္ရွိေအာင္ စီစဥ္တာကအေကာင္းဆံုးပဲေလ။ အစတည္းက မိဘမဲ့ တစ္ေကာင္ၾကြက္ျဖစ္တဲ့ က်မအတြက္ေတာ့ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မယ္မယ္ရရေတာင္းဆို အေၾကာင္းၾကားစရာမလိုတာပဲ ေက်းဇူးတင္ရမယ္။ တခုေတာ့ရွိတာေပါ့။ ေမြးေပးခဲ့တဲ့မိဘႏွစ္ပါးကိုမ်ား ေစာ္ကားသလိုျဖစ္ေနမလား။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ က်မတကိုယ္ေကာင္းဆန္လိုက္မိတယ္။ မိဘေတြအသက္ရွင္တုန္းက တတ္စြမ္းသေလာက္ေတာ့ ေက်းဇူးဆပ္ခဲ့ပါတယ္။ ဘဝဆိုတဲ့အခ်ိန္တိုတိုေလးမွာမွ သိပ္မက်န္ေတာ့တဲ့ အခ်ိန္ေလးအတြင္းကို ခ်စ္သူနဲ႔ အခ်ိန္ေတြကို တန္ဖိုးရွိရိွ အသံုးခ်ခ်င္တယ္ေလ။ အားမရွိေတာ့တဲ့လက္ေတြကို တြဲထားေပးခ်င္တယ္။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မရွိတဲ့ အနာဂတ္ကို ေနဝင္ခ်ိန္ေတြၾကည့္ျပီး ေပ်ာ္ရႊင္ေနခ်င္တယ္။ ေကာင္းကင္မွာပ်ံေနတဲ့ က်ီးကန္းအုပ္ကိုေရတြက္ရင္း အခ်ိန္ကုန္ခ်င္တယ္။ ခ်စ္သူ႔ကိုယ္ေငြ႕ေလးကိုရႈရွိက္ရင္း ညေတြကိုျဖတ္ေက်ာ္ခ်င္တယ္။ နာက်င္မႈေတြကို အနမ္းေတြနဲ႔ေျဖေဖ်ာက္ခ်င္တယ္။ ဒီလိုျဖစ္ခ်င္မယ္ဆိုတာကို သိလို႔ တိတ္တိတ္ေလးထြက္မသြားပဲ လက္ထပ္ခြင့္ေတာင္းခဲ့တဲ့ေမာင္။ သူ႔မ်က္ဝန္းထဲမွာလဲ ခိုးရႈိက္ထားတဲ့မ်က္ရည္တခ်ိဳ႕နဲ႔။ သိပ္မက်န္ေတာ့တဲ့ စကၠန္႔ေတြအတြက္ မနက္ျဖန္မွာရံုးတက္လက္မွက္ထိုးဖို႔ ရဲရဲၾကီး ဆံုးျဖတ္လိုက္ျပီေလ။