အနာဂတ္ စကၤာပူ ရထားလိုင္း

အနာဂတ္မွာျဖစ္လာမယ့္ တည္ေဆာက္ဆဲ ႏွင့္ တည္ေဆာက္မည့္ MRT ရထားလိုင္းေလးတင္ျပလိုက္ပါတယ္။

ေရညႇိေတြနဲ႔ေလွကားတစ္(၆) (သို႔) ေလွကားထစ္တစ္ခုရဲ႕လက္ခုပ္သံ

ငါကိုယ္တိုင္ေတာင္ မစားရက္တဲ့အသီး
ငါ့ႏွလံုးသားကို ေျမဖို႔
ငါ့ဆႏၵေတြ ေပါင္းသင္
ငါ့မာနေတြ ခ်ေရာင္း
ငါ့အခ်ိန္ေတြ ျမႇဳပ္ႏွံလို႔
စိုက္ပ်ိဳးခဲ့ျပီးျပီ
အသီးအပြင့္ေတြကိုလဲ
ငါမစားရက္ပါဘူး
မ်က္ရည္တစ္စိမ့္စိမ့္ ငိုေၾကြးေနတဲ့
ငါ့ႏွလံုးသားေတာင္
ေျမၾသဇာျဖစ္ခဲ့ျပီးျပီပဲ
ေခါင္းစဥ္တစ္ခုတပ္ဖို႔လည္း
မခ်ဳပ္ေႏွာင္ခ်င္ေတာ့ပါဘူး။
ေအာင္ျမင္စြာ ရွင္သန္လိုက္ပါ
လြတ္လြတ္လပ္လပ္ၾကီးကို
ေအာင္ျမင္လိုက္စမ္းပါ။
ႏွလံုးသားမရွိေတာ့ေပမယ့္ လက္ခုပ္သံကေတာ့ က်ယ္ပါေသးတယ္။
မ်က္ဝန္းခ်ိဳ ေက်ာင္းနားသြားသည့္တတိယႏွစ္။ က်ဥ္းေျမာင္းလွတဲဲ့ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးက အရင္က ေႏြးေထြးသည္။ အခုပူေလာင္သည္။ စီတန္းေနသည့္ ပုဏၰရိပ္ေတြ အရင္က လွပသည္။ အခု ေျခာက္ကပ္သည္။ ဒီဇင္ဘာေဆာင္းႏွင္းဖြဲေလးေတြ အရင္ကေအးျမသည္။ အခု အသည္းခိုက္သည္။ ခရစၥမတ္ ေရာက္လာသည့္တိုင္ မ်က္ဝန္းခ်ိဳႏွင့္ ေတြ႕ခြင့္မရေသး။

လူသိမ်ားတဲ့ နာမည္တစ္လံုး ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရေနျပီျဖစ္ေသာ၊ ေျခြရံသင္းပင္းမ်ားစြာနဲ႔ လူတကာထိုးေပးသည့္ စာအုပ္မ်ားမွာ လက္မွတ္ေတြထိုးေပးေနရေသာ၊ အႏုပညာေလာကကေပးသည့္ ဆုတံဆိပ္တခ်ိဳ႕ ရရွိထားေသာ နယ္ရႈိးေတြဆက္ေနသည့္ မ်က္ဝန္းခ်ိဳ၊
သီခ်င္းစာရြက္ အပိုင္းအစေတြ၊ ေနာက္ျပီး ႏိုင္ငံေက်ာ္ တက္သစ္စအဆိုေတာ္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ MTV ေခြေတြ ျပန္႔က်ဲေနတဲ့ အခန္းက်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲက မ်က္ရည္ေတြစြန္းေနတဲ့ တစံုတဦးေပးခဲ့တဲ့ ဂစ္တာေလးတစ္လံုးနဲ႔ အခ်စ္ၾကီးၾကီးေကာင္ေလးတစ္ေယာက္။

စာေမးပြဲေျဖကာနည္း မ်က္ဝန္းခ်ိဳနဲ႔ေတြ႕ခြင့္ရသည္။ ေျခာက္ကပ္ကပ္ အရြက္က်ဲက်ဲ ကံ့ေကာ္ပင္ေတြၾကားထဲ သတ္မွတ္ထားေသာအခ်ိန္ကို တစ္နာရီေက်ာ္သြားသည့္တိုင္ ေရာက္မလာေသး။ တစ္နာရီႏွင့္ ေလးဆယ့္ငါးမိနစ္ အၾကာ… လက္ထဲမွ Nokia ကထြက္လာတဲ့ မ်ိဳးၾကီးရဲ႕ ဒီကေစာင့္ေနသူ။ မလာေတာ့ဘူးဟုေျပာသည့္တိုင္ ေနာက္နာရီဝက္ေလာက္ ေစာင့္ေနမိေသးသည္။

စာေမးပြဲျပီး…..သံုးလအၾကာ။ ရန္ကုန္အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာေလဆိပ္ ရဲ႕ အဝင္ေပါက္မွာ အေခါက္ေပါင္းမ်ားစြာ ေခၚလို႔မရတဲ့ ဖုန္းနံပါတ္ကို အၾကိမ္ၾကိမ္ အခါခါ မနားတမ္းေခၚေနမိသည့္ စိုင္း။ အေမက ေနာက္က်ေနျပီ ဝင္ေတာ့ေလ ဆိုသည့္တိုင္ ဖုန္းကို အေမ့လက္ထဲမထည့္ခ်င္ေသး။ မရလိုက္ပါဘူး။ ေနာက္ဆံုး စကၠန္႔ထိၾကိဳးစားခဲ့တာက စကားတစ္ခြန္း ေျပာရံုေလးပါ။ “ငါ့ႏွလံုးသားနဲ႔ မင္းတက္ဖို႔ တည္ေဆာက္ခဲ့တဲ့ ေရညႇိေတြနဲ႔ေလွကားထစ္ကို ျပန္ဆင္းမလာရပါေစနဲ႔လို႔ ဆုေတာင္းရင္း ထာဝရေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ပါေစ”

ေရညႇိေတြနဲ႔ေလွကားတစ္(၁) (သို႔) မိုးရြာထဲကမ်က္၀န္းခ်ိဳ
ေရညႇိေတြနဲ႔ေလွကားတစ္(၂) (သို႔) အေတြးတခ်ိဳ႕ႏွစ္ကခုန္မိျခင္း
ေရညႇိေတြနဲ႔ေလွကားတစ္(၃) (သို႔) ဘ၀တစ္ခု ပ်ိဳးေထာင္ျခင္း
ေရညႇိေတြနဲ႔ေလွကားတစ္(၄) (သို႔) အိပ္မက္တစ္ခုေကာက္ရျခင္း
ေရညႇိေတြနဲ႔ေလွကားတစ္(၅) (သို႔) တည္ေဆာက္ခဲ့တဲ့ ျငမ္းတစ္ခု
ေရညႇိေတြနဲ႔ေလွကားတစ္(၆) (သို႔) ေလွကားထစ္တစ္ခုရဲ႕လက္ခုပ္သံ

ေၾကကြဲလက္ခုပ္

ငါကိုယ္တိုင္ေတာင္ မစားရက္တဲ့အသီး
ငါ့ႏွလံုးသားကို ေျမဖို႔
ငါ့ဆႏၵေတြ ေပါင္းသင္
ငါ့မာနေတြ ခ်ေရာင္း
ငါ့အခ်ိန္ေတြ ျမႇဳပ္ႏွံလို႔
စိုက္ပ်ိဳးခဲ့ျပီးျပီ
အသီးအပြင့္ေတြကိုလဲ
ငါမစားရက္ပါဘူး
မ်က္ရည္တစ္စိမ့္စိမ့္ ငိုေၾကြးေနတဲ့
ငါ့ႏွလံုးသားေတာင္
ေျမၾသဇာျဖစ္ခဲ့ျပီးျပီပဲ
ေခါင္းစဥ္တစ္ခုတပ္ဖို႔လည္း
မခ်ဳပ္ေႏွာင္ခ်င္ေတာ့ပါဘူး။
ရွင္သန္လိုက္ပါ
လြတ္လြတ္လပ္လပ္ၾကီးကို
ေအာင္ျမင္စြာ ရွင္သန္လိုက္စမ္းပါ။
ႏွလံုးသားမရွိေတာ့ေပမယ့္ လက္ခုပ္သံကေတာ့ က်ယ္ပါေသးတယ္။

လည္ေနတဲ့ လက္တံ

ငို
ငိုလိုက္ပါ
ခမ္းေျခာက္သြားပါျပီ ဆိုတဲ့အထိ
ငါလိုခ်င္တာ မင္းမသိသလို
မင္းလိုခ်င္တာ ငါ့မွာမရွိ

ခ်စ္တယ္
ႏွစ္ေယာက္စလံုး
လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္ခ်စ္တယ္
ေမးခြန္းမွားေနတဲ့ အေျဖ
ဘယ္မွာရွာရမွာလဲ
မင္းမ်က္လံုးမွာ ငိုေၾကြးသလို
ငါ့ ႏွလံုးသားမွာ ပူေဆြးေနတယ္
ျပတ္သုန္းေၾကြမြသြားမတတ္ကို ရူးသြပ္ေနတာ

ငါ့အိပ္မက္က ျမိဳ႕ေတာ္ၾကီးကို တည္ေဆာက္ဖို႔
ေနာက္တစ္ခ်ိန္မွာ ငါ့အေမဆီက
အျပံဳးေတြေဝဆာေနတဲ့ လက္ခုပ္သံ
ငါၾကိဳးစားရဦးမယ္
ဒါေတြ အတြက္
ငါ့မွာ သိပ္ကိုရွားပါးေနတဲ့
မေလာက္ငွတဲ့ အရာတစ္ခု
မင္းကိုလည္းေဝငွ ေပးပါရက္ မတင္းတိမ္
အမာရြတ္ျဖစ္လာမယ့္ ဒဏ္ရာက
ေဝဒနာျပည့္ေနမယ့္ အနာဂတ္ထက္ေတာ့
သင့္ေတာ္ပါလိမ့္မယ္ ခ်စ္သူ။

ဗီလိန္

ခံုတန္းေလး

ဒီေန႔ညေန……. ခံုတန္းေလးတစ္ခုမွာ
သူ
က်ေနာ္
မ်က္လံုးေလးလံုး
ႏွလံုးသားႏွစ္ခု
ဆြံ႕အ
မြန္းၾကပ္
တိတ္ဆိတ္
………..
…………
မ်က္ရည္တစ္စ

ဗီလိန္

စင္ကာပူ ႏွင့္ ေဘာလံုး

စကၤာပူကို Social Visit လာတဲ့ျပီး အလုပ္ရွာတဲ့သူေတြရဲ႕ဘဝက ေဘာလံုးပြဲတစ္ပြဲနဲ႔ တူသဗ်။ စေပးေဘာတို႔လို႔ ေလယာဥ္ဆိုက္ျပီဆိုတာနဲ႔ ေျပးေျပးလႊားလႊားနဲ႔ စျပီးကစားရပါတယ္။ ေဘာလံုးက ေရွ႕ပို႔လိုက္ ေနာက္ေရာက္လိုက္နဲ႔ စင္ကာပူျမိဳ႕ကို အနီ၊ အစိမ္း၊ ခရမ္း စံုေအာင္လႈပ္ရွားရပါတယ္။ အသင္းရဲ႕ ကစားကြက္ျဖစ္တဲ့ သတင္းစာနဲ႔ အင္တာနက္ကေန အလုပ္ေတြရွာျပီး အီးေမးလ္နဲ႔ ေလွ်ာက္ရတာက ရိုးရွင္းလွတဲ့ ပံုမွန္ကစားကြက္ျဖစ္သလို။ Walk-in ေတြဆီကို ဖုန္းဆက္ျပီးသြားရတာတဲ့ ကန္တင္ေျပးအကြက္ကလည္း တခါတေလထိေရာက္ပါတယ္။ အသိမိတ္ေဆြေတြက တဆင့္တဆင့္ အေပးအယူလုပ္ျပီးရတဲ့ အင္တာဗ်ဴးကလည္း အားထားရပါတယ္။


ဂိုးေရွ႕ေရာက္လို႔ အင္တာဗ်ဴးမွာမ်ား အမွားမလုပ္မိနဲ႔ ပရိသတ္ျဖစ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ မိတ္ေဆြေတြက ဝိုင္းျပီးဆဲၾကပါေလေရာ။ ဟိုလိုျဖင့္ ဟိုလိုလုပ္ပါလား၊ ဒီလိုျဖင့္ဒီလိုလုပ္ပါလား ဘာညာေပါ့ေလ။ ပရိသတ္တင္မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္ကို အဓိက လမ္းညႊန္ေပးတဲ့ အစ္ကို၊ အစ္မ၊ ဦးေလး စတာတို႔ကလည္း မန္ေနဂ်ာ တစ္ေယာက္လိုပဲ အားမလိုအားမရျဖစ္တာေပါ့။ တကယ္လို႔ ကိုယ္ကအင္တာဗ်ဴး မေအာင္ခဲ့ရင္ ကိုယ္အသိမိတ္ေဆြေတြထဲမွာလည္း ရွာေနတဲ့သူရွိရင္ သူ႔ကိုလည္းၾကိဳးစားၾကည့္လို႔ရေအာင္ အေၾကာင္းၾကားျပီး လူစားလဲကစားရပါတယ္။


အင္တာဗ်ဴးက ဂိုးေရွ႕ေရာက္တာလည္းျဖစ္သလို။ ကိုယ္ဂိုးေရွ႕မွာ ခံစစ္အေနနဲ႔လည္း ဆင္တူပါတယ္။ ကိုယ့္ကို Impression မက်ရေအာင္ ဂိုးသမားတစ္ေယာက္အလား ကာကြယ္ရပါေသးတယ္။ ဂိုးသြင္းခြင့္မ်ားမ်ားရရင္ ဂိုးရႏိုင္ေခ်ပိုမ်ားသလိုပါပဲ။ အင္တာဗ်ဴးမ်ားမ်ားရရင္ အလုပ္ရဖို႔ပိုနီးစပ္ပါတယ္။ အင္တာဗ်ဴးမွာ အင္တာဗ်ဴးအခ်ိန္ေနာက္က်ရင္ ေဖာင္းေဘာအေနနဲ႔ ဝမ္တိမ္ေပးတာတို႔။ အင္တာဗ်ဴးမွာ ေအာင္ခ်င္ရဲ႕သားနဲ႔ ကိုဒါမရွိလို႔ လူကြ်ံေဘာျဖစ္တာတို႔နဲ႔လည္း ၾကံဳရတတ္ပါတယ္။ တခါတေလ ပံုမွန္ကန္သြင္းသလို S-Pass နဲ႔ဂိုးရတတ္သလို၊ EP နဲ႔လည္း ေခါင္းတုိက္သြင္းရတာမ်ိဳး ၾကံဳတတ္ပါတယ္။ Second အင္တာဗ်ဴး ေခၚခံရတာ ကိုယ့္အတြက္ အေျခအေနေကာင္းသလို အဲဒီ့ဖရီးကစ္ကို ဝင္ေအာင္ကန္ႏုိင္ရင္ ဂိုးရႏိုင္တာေပါ့။


အင္တာဗ်ဴးေအာင္ပါျပီတဲ့ ေဆးစစ္လို႔ ေဆးအေျဖေစာင့္ရတာက ကိုယ္ကိုကုိယ္ ေရာဂါမရွိမွန္း သိေနတာေတာင္ ရင္ခုန္စြာေစာင့္စားရတာက ပင္နယ္တီကန္သလိုပါပဲ။ ဝင္မယ္ဆိုတာ ေသခ်ာသေလာက္ရွိေပမယ့္ မဝင္ရင္ဒုကၡ။ ေဆးေအာင္ခဲ့ဦး S-Pass ကို Approve ျဖစ္ဖို႔ေစာင့္ရလည္းအတူတူပါပဲ။ Approved ျဖစ္ရင္ေတာ့ျပီးျပီေပါ့။


Reject မ်ားျဖစ္ရင္ အဝါကဒ္ထိခံရသလိုပါပဲ။ ကုမၸဏီက Appeal Letter သာျပန္မတင္ေပးရင္ သြားျပီ။ ျပန္တင္ေပးျပီဆုိေပမယ့္ တကယ္လို႔မ်ား ကိုယ္ကမဟုတ္တာလုပ္ ထားတဲ့သူျဖစ္လို႔ MOM ကမ်ားသိသြားခဲ့ရင္ေတာ့ အနီကတ္ပဲ။ ဒါကေတာ့ရွားပါတယ္ေလ။ ဒီလိုနဲ႔ သူတင္ကိုယ္တင္ ယွဥ္ျပိဳင္လို႔ ပထမပိုင္းျပီးလို႔ တစ္လကုန္လို႔မွ အဆင္မေျပေသးရင္လည္း ကိစၥမရွိေသးပါဘူး ဒုတိယပိုင္း ေနာက္တစ္လက်န္ပါေသးတယ္။ ဆက္ၾကိဳးစားေပါ့။ ဒုတိယလမွ အေျဖမထြက္ေသးဘူးဆို ကိစၥမရွိေသးဘူး။ အခ်ိန္ပိုအေနနဲ႔ မေလးသြားလို႔ရပါေသးတယ္။ မပူနဲ႔ဦး မေလးကျပန္လာလို႔မွ အလုပ္မရေပမယ့္ ပြဲပန္းေနတဲ့သူတစ္ေယာက္လို ေျခကုန္လက္ပန္းက်ေနျပီ ဆိုေတာ့မွ ေရႊဂိုးကဝင္တတ္ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးမိနစ္အထိ ၾကိဳးစားဖို႔က ကိုယ္တာဝန္ပါ။

တစ္ခုေတာ့ရွိတာေပါ့။ ေဘာလံုးပြဲမွာ သေရဆိုရင္ ၁ မွတ္ရေပမယ့္ ဒီပြဲက သေရအရႈံးတဲ့ဗ်။

မွတ္ခ်က္။ ။ ဓာတ္ပံုမ်ားကို
www.istockphoto.com
soccerscores.blogspot.com
en.huebinet.com
www.gpfc.org.uk
www.soccerballworld.com ကေနယူထားတာပါ။

မနက္ခင္း ဘံုေလာင္းတစ္ခု

တုတ္………… တုတ္……….. တုတ္………. တုတ္……… တုတ္…….. တုတ္……. တုတ္…… တုတ္….. တုတ္…. တုတ္… တုတ္.. တုတ္. တုတ္ တုတ္ တုတ္………… တုတ္
ပထမအုန္းေမာင္း။ ၾကိမ္းရာမွထလိုက္ပါတယ္။ ဒီေန႔ တနဂၤေႏြမို႔ ဘံုေလာင္းေတြေပါတယ္။ ဒီတစ္ပတ္ စာအံေတြမ်ားတာေၾကာင့္ တစ္ပတ္လံုး ေကာင္းေကာင္းမဘုန္းခဲ့ရ။ ဟိုဘက္တစ္ရပ္ကြက္ေက်ာ္မွာ ဝက္သားဆိုပဲ။ မေန႔က ေက်ာင္းနီးခ်င္း ကိုရင္တစ္ပါး ေျပာလိုက္တာေလ။ ဒီကိုရင္ေလးက အင္ေဖာ္ေမးရွင္းဆို ေကာင္းပါ့။ မ်က္ႏွာသစ္ျပီးတာေတာင္ ကိုရင္တို႔ကမႏိုးေသး။ မေန႔ကတည္းက အတူတူသြားဖို႔ ညႇိထားျပီးသား။ အျမန္ႏႈိးျပင္ဆင္ခိုင္းလို႔ ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ မနက္ေစာေစာမို႔ ဆိုက္ကားသမားနဲ႔ က်ဳပ္တို႔ဘံုေလာင္းစီမယ့္ ကိုရင္၊ သံဃာေတြပဲ ျမင္ရတယ္။ ဒီေန႔ ေတာ္ေတာ္ေတာင္ စည္သလိုပဲ။ နဂိုဆို ဒီေန႔ေလာက္ မေတြ႕ရ။ ျပီးမွစဥ္းစားမိတယ္။ စာေမးပြဲေတြ ျပီးျပီကိုး။ စာေမးပြဲျပီးလို႔ ဘံုေလာင္းလိုက္ခံႏိုင္တာ။ ဘံုေလာင္းမွထြက္မခံရင္ ေက်ာင္းက ငပိၾကမ္းနဲ႔တို႔စရာပဲ။ တစ္ပတ္တစ္ခါ ဘံုေလာင္းေလးနဲ႔မို႔ ေတာ္ေသးတာ။ ဒကာေတြကလည္း ပိုလွ်ံေနတဲ့ေနရာေတြမွာပဲ ေခါင္းစဥ္တပ္ခံခ်င္ေနၾကတာ။ တခါတခါမ်ား ဟိုဘက္ေက်ာင္းကရိပ္သာမွာ မုုန္႔ဟင္းခါးေတြသြန္သြန္ပစ္ရင္ ဒီဘက္ကၾကည့္ျပီး ႏွေျမာလိုက္တာ။ ကိုရင္ငယ္ေလးတစ္ပါးဆိုရင္ “မြန္႔… မြန္႔ဟင္းခါးေတြ။ တြန္…တြန္ေနတယ္။” ဆိုျပီးႏွေမ်ာတသေျပာရွာေလရဲ႕။

ကိုယ့္အေတြးနဲ႔ကိုယ္ စဥ္းစားရင္း လမ္းေလွ်ာက္လာလိုက္တာ ဝက္သားတိုးရမယ့္ ေနရာေတာင္ေရာက္ပါျပီ။ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အပါး ၅၀ေလာက္။ ေၾသာ္…က်ဳပ္တို႔ထက္ ဝီရိယသာသူေတြေပါ့။ မဆိုးပါဘူး ဝက္သားအိုးကၾကီးသားပဲ။ အဆင္ေျပေလာက္ပါတယ္။ ဝင္ျပီးတန္းစီလိုက္ေတာ့ က်ဳပ္ေရွ႕က ဦးဇင္းကအသိပဲေလ။ အရင္တစ္ေခါက္စာေမးပြဲတုန္းက ေရွ႕ဆင့္ေနာက္ဆင့္ေျဖရတာ။ သူနဲ႔ေတာင္ ညကေဘာပြဲအေၾကာင္း ေျပာျဖစ္ေသးတယ္။ ေဘာပြဲအေၾကာင္းေျပာတယ္ဆိုလို႔ အထင္ေတာ့ မေသးေစခ်င္ဘူး။ ၾကည့္ပဲၾကည့္တာ ေလာင္းတာတို႔ဘာတို႔မပါပါဘူး။ က်ဳပ္တို႔ သံဃာေတြက ေထာင္နဲ႔ခ်ီတဲ့ဝိနည္းေတြကို ထိန္းသိမ္းရပါတယ္။ ဒီလို အားတဲ့အခ်ိန္ေလး တခါတေလ ေဘာပြဲေလးၾကည့္တာတို႔၊ ညဖက္စာက်က္ေနတုန္း ဗိုက္ဆာလြန္းလို႔ ငွက္ေပ်ာသီးေလး တစ္လံုးေလာက္စားမိတာတို႔၊ ကိုရင္ေလးေတြဂိမ္းေဆာ့တာတို႔ကို အျပစ္ၾကီးတစ္ခုဆိုျပီးေတာ့ေတာ့ မေျပာပါနဲ႔ဗ်ာ။ က်ဳပ္တို႔ ေဘာပြဲၾကည့္တာ၊ ငွက္ေပ်ာသီးစားမိတာ အျပစ္ရွိတာမွန္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မထိခိုက္ဘူးေလ။ ေနာက္ျပီး က်ဳပ္တို႔က ပုတုဇဥ္ပဲရွိေသးတယ္ေလ။ ျမတ္စြာဘုရားေဟာထားခဲ့တဲ့ တရားေတာ္ေတြကို ထိမ္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ ျဖန္႔ေဝဖို႔လည္း တာဝန္ကရွိေသးတယ္ေလ။ အင္း…… တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္။ က်ဳပ္ေျပာတဲ့အထဲမွာ ေလာဘကို အားေပးတဲ့ေလာင္းကစားေတြကို လုပ္တဲ့၊ အားေပးေနတဲ့ အခ်ိဳ႕အခ်ိဳ႕ေသာသံဃာေတြ မပါဘူးေနာ္။ ကဲထားပါေတာ့ေလ။ သိေအာင္ေျပာျပတာပါ။ ကိုယ့္အျပစ္ ကိုယ္ဖံုးေနတာမဟုတ္ပါဘူး။ က်ဳပ္အလွည့္ေရာက္ေတာ့မယ္။ မနက္အေစာၾကီးထျပီး အေဝးၾကီးကေန လမ္းေလွ်ာက္ၾကြလာ ဒီဝက္သားေလး ၂ ဖတ္၊ ၃ ဖတ္ အတြက္ပါ။ ခုေတာ့ရျပီ။ လိုခ်င္တာရျပီဆိုေတာ့ ေက်ာင္းျပန္ရံုေပါ့။

က်ဳပ္ကိုရင္ႏွစ္ပါးကေတာ့ ေနာက္တစ္ေခါက္ ထပ္ျပီးတန္းစီေလရဲ႕။ ေက်ာင္းကိုအျပန္ ကာေဖေလးေသာက္ခ်င္တာနဲ႔ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ဘက္ထြက္ လာခဲ့တယ္။ ဆိုင္ေရွ႕ေရာက္ေတာ့ ဒကာမတစ္ေယာက္ေမးလိုက္တာက “ဦးဇင္းဘာေကာင္းလဲ”တဲ့။ က်ဳပ္ကလည္း “ဦးဇင္းမသိဘူး”လို႔ ေျပာလိုက္ေတာ့။ သူက ဘာျပန္ေျပာတယ္မွတ္လဲ။ “ဘုန္းၾကီးျဖစ္ျပီး ဒါေတာင္မသိဘူး”တဲ့။ ေၾသာ္လူေတြ…လူေတြ… တယ္ခက္ပါလား။ ေမးသင့္တာက ဆြမ္းကိစၥ ေျပလည္ရဲ႕လား။ စာေမးပြဲဘယ္ေတာ့လဲ။ ဒါမ်ိဳးျဖစ္သင့္တာေပါ့။ ဒီလို ဒကာေတြလုပ္လို႔ပဲ သံဃာေတာ္ေတြ ပ်က္စီးေနတာပါ။ အခုလို စေန၊ တနဂၤေႏြလိုေန႔မ်ိဳးဆို ဘံုေလာင္းေလးနဲ႔ အစဥ္ေျပေပမယ့္ ငါးပိရည္နဲ႔ တို႔စရာတလွည့္၊ အသီးအရြက္ေၾကာ္ေလးတလွည့္နဲ႔ ေသြးအံမတတ္ စာက်က္ေနရတဲ့ က်ဳပ္တို႔လို စာသင္သား သံဃာေတာ္ေတြမွာ ဒါေတြလုပ္ဖို႔လည္း အခ်ိန္မရွိပါဘူး။ စာေမးပြဲရက္မ်ားဆိုရင္ မအိပ္ရတာေတာင္ရွိေသးတယ္။ ကာေဖေသာက္ျပီးေတာ့ ေျခာက္နာရီခြဲျပီ။ ခပ္သြက္သြက္ျပန္မွ။ ေက်ာင္းေရာက္ရင္ ဘုရားရွိခိုးျပီး တစ္စံုတည္းေသာ အပိုသဃၤန္း ခပ္ရိရိကိုေလွ်ာ္ရဦးမယ္။

မွတ္ခ်က္။ ။ အရွင္ေကာသလႅ (ဓမၼေစတီ) တရားေတာ္မ်ားမွ ကိုးကားပါတယ္။ ဗုဒၶ၏ သာသနာေတာ္ကို ႏွစ္ေပါင္း ၂၅၅၁ ႏွစ္ေက်ာ္တိုင္တိုင္ အေကာင္းအတိုင္း မပ်က္မစီးေအာင္ ထိမ္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္လာေသာ သံဃာေတာ္မ်ား၏ ဘဝကို စာနာေထာက္ထား ပူေဇာ္ရွိခိုးလ်က္။

ဓာတ္ပံုကိုေတာ့ http://www.allmyanmar.com/ ကေနပူေဇာ္ပါတယ္။