စင္ကာပူ သီတင္းကြ်တ္သို႔ အလည္တစ္ေခါက္

ေလယာဥ္ကြင္းကထြက္လာေတာ့ ညေန ၅ နာရီ။ လမ္းမၾကီးတေလွ်ာက္ ဘတ္စ္ကား တစ္စီးစာေလာက္ရွိသည့္ မီးပံုးမ်ား စီတန္းကာ အလွဆင္ထားသည္။ ေကာင္းကင္တြင္လည္း မီးပံုးပ်ံမ်ား ျပည့္ႏွက္ေနသည္။ တစ္လမ္းလံုးလဲ အလွျပကားမ်ား၊ မီးရွဴးမီးပန္းလိုက္ေဖာက္သည့္ ကားမ်ားျဖင့္ စည္ကားေနသည္။ အေဆာက္အဦတိုင္းတြင္လည္း အနီ၊ အဝါ၊ အျပာ ေရာင္စံုမီးမ်ားျဖင့္ ေတာက္ပေဝဆာေနသည္။ ကားလမ္းမမ်ားက ၃၊၄ ထပ္ ျဖစ္ေနေလျပီ။ PIE လမ္းကၾကီးမွာ အေတာ္ေလးေသးသြားျပီ ဟုထင္လိုက္မိသည္။ Cab Driver ကို City Hall ဘက္သို႔ေမာင္းခိုင္းလိုက္ျပီး Marina Square နားေရာက္ေတာ့ ရဟတ္ယာဥ္မ်ားကလည္း သာသနာ့ အလံၾကီးမ်ားျဖင့္ ပ်ံ၀ဲေနသည္။

ယခင္ Peninsula Plaza က အထပ္ ၅၀ တိုက္ျမင့္ၾကီး ျဖစ္ေနေလျပီ။ နာမည္ကေတာ့ ျပန္သံုးထားသည္။ "ပန္နင္ဇြဲလား" ဟု ျမန္မာလိုပါ ေရးထားေလ၏။ အထပ္ ၂၀မွ ၃၅ ထပ္အထိတြင္ကား ၾကီးမားလွသည့္ ေမာ္နီတာၾကီးေပၚတြင္ စင္ကာပူ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတၾကီး ဦးေက်ာ္၀င္း (ေခၚ) Jimmy Win သီတင္းကြ်တ္မဂၤလာ စကားေျပာေနသည္။ မဂၤလာမိန္႔ခြန္းစကား ေျပာၾကားအျပီးတြင္ ယခင္က ၾသဂုတ္လ ၉ ရက္ေန႔(ႏိုင္ငံေတာ္ေန႔) တြင္သာ အလွျပေသာ တိုက္ေလယာဥ္မ်ားက ေရာင္စံုမီးမ်ားျဖင့္ ေကာင္းကင္တြင္ အလွျပေနၾကျပီ။ ဘုရားရွင္ျပန္ၾကြအလာကို နတ္ျပည္ထိတက္ျပီး ၾကိဳဆိုေလသလားမသိ။

ကားမ်ားပိတ္ေန၍ ပြဲေတာ္က်င္းပရာ ထဲသို႔မ၀င္ခဲ့ေတာ့။ Peninsula Plaza ေနာက္မွ CTE လမ္းမေပၚသို႔ တိုက္ရိုက္ေရာက္ေသာ ေျမေအာက္ ကားလမ္းမွ ၀င္လာကာ CTE လမ္းမွတဆင့္ တူေတာ္ေမာင္ရဲ႕ အိမ္ရွိရာ Yishun ဘက္သို႔ ေမာင္းခိုင္းလုိက္သည္။ မေရာက္တာ ၁၅ ႏွစ္ေလာက္ရွိခဲ့ျပီဆိုေပမယ့္ ဒီလိုမ်ိဳးသေ၀ထိုးခ်င္ေသးလို႔ တူေတာ္ေမာင္ကိုလာမၾကိဳခိုင္းခဲ့။ ေလယာဥ္ဆိုက္တုန္းကေတာ့ ဖုန္းဆက္လိုက္ပါတယ္။ ေခြ်းတူမကလည္း ဒီည Bukit Panjang က ဘုရားၾကီးမွာ တရားပြဲသြားေလတယ္တဲ့ေလ။

Yishun ေရာက္ေတာ့ Supermarket ေတြက မႈိလိုေပါက္ေနတာကို ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ Supermarket တိုင္းမွာလဲ လူေတြကလည္းျပည့္လို႔။ Yishun ရပ္ကြက္ ဓမၼာရံုကေနလည္း အသံမစဲပဌာန္း ရြတ္ဖတ္သံၾကားေနရတယ္။ အိမ္နားေရာက္ေတာ့ Interchange နားက ျမက္ခင္းျပင္မွာ "ပိုးအိစံရဲ႕ သီတင္းကြ်တ္မဂၤလာပါ" သီခ်င္းကို Pioneer ၈ လံုးနဲ႔ ဖြင့္ျပီး စတုဒီသာေကြ်းေနေလေနရဲ႕။ မုန္႔ဟင္းခါးနဲ႔ Berger King ဆိုလားပဲ။ ကားေပၚကဆင္းေတာ့ ေဗ်ာက္အိုးသံေတြ မီးရွဴးမီးပန္းေတြရဲ႕ အသံေတြ ေ၀ေ၀ဆာဆာၾကားရပါတယ္။ ကားေပၚမွာတုန္းက အသံလံုေနလို႔ သိပ္မသိသာ။ ၄၊၅ႏွစ္အရြယ္ ကေလးေတြကေတာ့ ဓာတ္ခဲသံုး မီးေရာင္စံုလွ်ပ္စစ္ လက္တြန္းမီးပံုးေလးေတြနဲ႔။ ဆယ္ေက်ာ္သက္ေတြကလည္း အထုပ္ကိုယ္စီနဲ႔ မိဘဆရာေတြကို လိုက္ကန္ေတာ့ေနၾကေလရဲ႕။ တူေတာ္ေမာင္ရဲ႕အိမ္ေရာက္ေတာ့ ၈ နာရီခြဲျပီ။

ထမင္းစားေသာက္ျပီး တူဝရီးႏွစ္ေယာက္ စကားစျမည္ေျပာေတာ့ East Coast မွာ ဆီမီး ၁၀၀၀၀ လႊတ္ပြဲရွိေၾကာင္းနဲ႔ ဆီမီး တစ္စံုကို ေဒၚလာ ၅၀၀ ဆိုတဲ့အေၾကာင္း။ Bukit Panjang က ဘုရားၾကီးမွာ သူ႔မိန္းမသြားေနတဲ့ တရားပြဲ။ ေနာက္ျပီး Santosa မွာ သီတင္းကြ်တ္ မီးပံုပ်ံပြဲနဲ႔ ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲကို ၂၀၀၈က ဗုဒၶဘာသာဝင္ ျဖစ္သြားၾကတဲ့ ဘက္ခမ္တို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံပါလာၾကသတဲ့။ ေျမးႏွစ္ေယာက္ပါ ေခၚလာတယ္ေျပာတယ္။ NTU မွာက IC ရဲ႕ စတိတ္ရႈိး။ ခ်စ္စမ္းေမာင္နဲ႔ ခရမ္းကေတာ့တီးေနတုန္းပဲ။ ဗညားႏိုင္ကေတာ့ လံုး၀နားသြားျပီ ခင္ေမာင္သန္းကေတာ့ Editing ပဲလုပ္ေတာ့တယ္္တဲ့။ Toa Payoh ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာက ၁၆ၾကိမ္ေျမာက္ ကမၻာ့ဓမၼစၾကၤာရြတ္ျပိဳင္ပြဲ။ ျမန္မာျပည္က အဖြဲ႕ ၈၀ ေက်ာ္၊ စင္ကာပူက အဖြဲ႕ ၂၀ေက်ာ္၊ ႏိုင္ငံတကာက အဖြဲ႕ ၅၀ေက်ာ္ ျပိဳင္ၾကသတဲ့။ ဒီႏွစ္ထူးျခားတာက ျပိဳင္ပြဲမွာ ပထမရတဲ့ အဖြဲ႕ကေနာက္ႏွစ္ ျမန္မာျပည္မွာလုပ္မယ့္ သတၱမအၾကိမ္ သဂၤါယနာတင္ပြဲမွာ အဖြင့္ဓမၼစၾကၤာတရားေတာ္ ရြတ္ဖတ္ေပးရမယ္ေလ။ သာသနာ့ မွတ္တိုင္တစ္ခုျဖစ္လို႔ အဖြဲ႕တိုင္းက ေမွ်ာ္လင့္ေနၾကေလရဲ႕ေလ။ ေျပာလိုက္တာမွစံုလို႔။ အဲလိုနဲ႔ ၁၂ နာရီေတာင္ထိုးေနျပီ။ မနက္ျဖန္ အလွဴသြားဖို႔ ေစာေစာအိပ္ေတာ့မယ္။

ေကာဇာသကၠရာဇ္ ၁၄၀၆ ခုႏွစ္၊ သီတင္းကြ်တ္လျပည့္ေန႔။

သမုဒၵရာ ဝမ္းတစ္ထြာ

အင္း…ဒီကိစၥက ေတာ္ေတာ္ခက္တယ္။ ေနရာတကာမွာ ေဒါင္က်က်၊ ျပားက်က် ေနႏိုင္ေပမယ့္ (တေစာင္းဆိုရင္ေတာ့….အဲေလ။ ေယာင္လို႔) အစားအစာမွာ ျဖစ္သလိုမစားတတ္တာက က်ေနာ့ရဲ႕ဒုကၡပဲ။ အဲ အခုပိုဆိုးျပီ။ TAG ေခါင္းစဥ္က ျဖစ္သလိုစားတဲ့။ အေၾကြးက အတိုးမတက္ေပလို႔ပဲ။ အတိုးတက္လို႔ကေတာ့ အတိုးနဲ႔တင္ မြဲမွာပဲ။ ဒီလိုဗ်။ က်ေနာ္က အစားဂ်ီးမမ်ားဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဇီဇာေၾကာင္တာ။ ဟီဟိ။ ေျပာရမွာလဲ ရွက္ပါတယ္။ အဲဒါကပိုဆိုးတာ။ မနက္မနက္ဆို ဟင္းခ်က္တာနဲ႔တင္ ရံုးကို အျမဲ (အျမဲဆိုတာ မွ အျမဲ။ ပထမဆံုးတစ္ရက္ကလြဲရင္ တစ္ခါမွက ၉ နာရီထိုး ရံုးမေရာက္ဖူးဘူး။ :) )

ၾကက္ဥေၾကာ္တာျခင္း အတူတူေတာင္မွ အကာမၾကြတ္ရဘူး အႏွစ္ က်က္ရမယ္။ အႏွစ္ကလည္း လံုးဝက်က္မသြားရဘူး။ အႏွစ္မွာတင္ကိုး အေရာင္က ႏွစ္မ်ိဳးျဖစ္ေနရမယ္။ ေၾကာ္တတ္ၾကလားဗ်။ စိတ္ဝင္စားရင္ သင္တန္းဖြင့္ေပးမယ္။
ဘဲဥဟင္း (ဒီမွာေတာ့ ၾကက္ဥဟင္းေပါ့။ ဘဲဥေစ်းၾကီးလို႔) ဆိုရင္ေတာ့ တမ်ိဳးဗ်။ ဘဲဥကို အရင္ျပဳတ္ျပီး အခြံခြာ ျပီးေတာ့မွ အလံုးလိုက္ျပန္ေၾကာ္ျပီး အကာေလးေတြ ၾကြတ္ၾကြတ္ေလးနဲ႔မွ ခ်က္တာ။ ဒါေတာင္ ခရမ္းခ်ဥ္သီးမပါရင္ သိပ္မၾကိဳက္ခ်င္ဘူး။

ၾကက္သား၊ ဝက္သားေၾကာ္ ဆိုရင္လဲေအာက္မွာ မုန္႔ညႇင္းရြက္ေလးခံလိုက္မွ။ မရွိရင္ေတာင္ ေဂၚဖီရြက္ေလး ျဖစ္ျဖစ္ေပါ့။ ျပီးရင္ အေပၚကလည္း နံနံပင္ေလးအုပ္ေပါ့။
ၾကက္သားေၾကာ္မွာရွိေသးတယ္။ အေရခြံနဲ႔ နံရိုးက မပါမျဖစ္ ၾကက္ေၾကာ္ထဲမွာ အေရခြံေၾကာ္နဲ႔ နံရိုးေၾကာ္ကို အၾကိဳက္ဆံုး။
ၾကက္သားခ်က္၊ ၾကက္သားေၾကာ္ရင္လည္း ၾကက္ကို ကိုင္လိုက္ရမွ။ ၾကက္ကိုင္တယ္ဆိုတာ လည္ပင္းအေရျပား ေသြးေၾကာမၾကီးကိုဖယ္၊ ဇလုပ္ကို ေသခ်ာသတိထားျပီးထုတ္၊ အျမစ္ကို ဓားေလးနဲ႔ ရွတတေလးလွီး အထဲက မစင္ထုတ္ကို ခပ္ဆတ္ဆတ္ေလးခြာ၊ အျမစ္ထိပ္က အနံ႔နံမယ့္ ထိပ္ဖူးေလးကို ဆားနဲ႔ ေသခ်ာပြတ္၊ အဆုတ္ကိုခြာ၊ ႏႈတ္သီးကိုျဖဳတ္၊ ေအာက္ေမးရိုးကို ဖယ္၊ ေျခေထာက္အေရျပားထူကို ေရေႏြးစိမ္ျပီး ခြာ။ အဲလိုမွ ၾကက္သားခ်က္ရတာ ပီသတာ။ အခုေတာ့ၾကည့္။ ၾကက1္ဝယ္ရင္ ကုိင္ျပီးသားေတြ။ အိမ္ေရာက္ရင္ အတံုးတံုးျပီး ခ်က္လိုက္ရံုပဲ။ အဲဒီေတာ့ ဆိုင္ကိုပဲ တံုးခိုင္းလိုက္ေတာ့တယ္။ ခ်က္ရတာ ဖီးလ္မလာဘူး။
ၾကက္သားအာလူး၊ ဝက္သားအာလူး ဆိုရင္လဲ အာလူးကိုမာျပီးက်က္ေအာင္ အရင္ေၾကာ္ျပီး ျပန္ဆယ္ထားျပီးမွ ခ်က္တယ္။ ၾကက္သားအာလူး၊ ဝက္သားအာလူးမွာ အာလူးေတြ ႏူးျပီးေပ်ာ္ကုန္ရင္မၾကိဳက္။

ဝက္သားဆိုရင္လည္း ေရလံုျပဳတ္ကိုမၾကိဳက္ ေရေလးနည္းနည္းထည့္လိုက္။ ေရခန္းသြားရင္ ေရေလးနည္းနည္း ထပ္ထည့္လိုက္ မႏူးမခ်င္းအထိ ထိုင္ေစာင့္ျပီး ဆီျပန္ေရက်န္ေလး အရမ္းၾကီးလဲႏူးရင္ မေကာင္း။
ပုစြန္ဆိုလည္း အခြံမခြာပဲ ခ်က္ရင္မစား။ အခြံကို က်က်နန ခြာျပီးမွ မစင္လမ္းကိုပါ ေသခ်ာဆြဲထုတ္လိုက္ရမွ စိတ္တိုင္းက်တယ္။
ငါးဆို အရိုးမ်ားတဲ့ငါး မစား။

ၾကာဇံေၾကာ္ရင္လဲ ၾကာဇံအေပ်ာ့(တစ္ပါကင္ကို အလိပ္ေလး ၁၀ လိပ္ပါတဲ့) မွ ဆိုင္ေတြမွာ ေၾကာ္တဲ့ အလံုးၾကီးၾကီးေတြ သိပ္မၾကိဳက္။ ဘာမွမပါနဲ႔ ၾကာဇံနဲ႔ ၾကက္ဥ၊ ၾကာဇံနဲ႔ ေဂၚဖီ အဲဒါေလးနဲ႔တင္ျဖစ္တယ္။

ပဲျပဳတ္နဲ႔ ထမင္းဆီဆမ္းဆိုရင္ ဆီကအစိမ္းနဲ႔မွ အထူးသျဖင့္ ရန္ကုန္မွာဆိုရင္ေတာ့ ပဲဆီစစ္စစ္နဲ႔မွ။ ၾကက္သြန္ျဖဴ၊နီ ဆီခ်က္နဲ႔ဆို သိပ္မၾကိဳက္။ ျပီးရင္ ဆားေလးနဲ႔ျဖဴးျပီးေတာ့ေပါ့။ ၾကက္ဥျပဳတ္နဲ႔ ထမင္းဆီဆမ္းၾကေတာ့ ၾကက္သြန္ျဖဴ ဆီခ်က္နဲ႔ကို ပိုၾကိဳက္သဗ်။ ဆီစိမ္းနဲ႔လည္း စားေတာ့စားပါတယ္။ သူလည္းဆားနဲ႔ပဲ။ ၾကက္ဥေၾကာ္နဲ႔ ထမင္းနဲ႔ က်ျပန္ေတာ့ အဲလိုမဟုတ္ေတာ့ ဆီစိမ္းနဲ႔ တရုတ္ပဲငံျပာရည္နဲ႔ဗ်ား။
ပဲျပဳတ္ကိုလည္း ျပန္ေၾကာ္လိုက္ရင္ မစားေတာ့။

လက္ဘက္သုပ္ဆိုလည္း ပဲၾကမ္းေၾကာ္မစား။ ဒါကေတာ့ က်န္းမာေရးအရပါ။ က်ေနာ္က ေလမေကာင္းဘူးဗ်။ လက္ဘက္သုပ္စားရင္ ထမင္းပါမွ။ ထမင္းနဲ႔ေရာသုပ္တဲ့ လက္ဘက္ထမင္းသုပ္ကို လည္းၾကိဳက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ခံစားခ်က္ျခင္းေတာ့မတူဘူး။ လက္ဘက္သုပ္နဲ႔ ထမင္းနဲ႔ စားခ်င္တာနဲ႔ လက္ဘက္ထမင္းသုပ္ စားခ်င္တာနဲ႔ မတူ။

မုန္႔ဟင္းခါးဆုိလဲ ဧရာဝတီလက္ရာမွ။ ဒါေတာင္ ေတာ္ေတာ္ေလွ်ာ့ထားတာ။

ေနာက္တစ္ခုက အင္းစတန္႔ဆို ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမစား။ အထူးသျဖင့္ ေခါက္ဆြဲေျခာက္ ေကာ္ဖီမစ္၊ တီးမစ္၊ ငါးေသတၱာေတြ မစား။ အဲဒါေတြေၾကာင့္ အလုပ္ကရႈပ္တာ။ ေခါက္ဆြဲေျခာက္ဆိုတာထက္ အဲဒီ့အထဲက အမႈန္႔ေတြကိုမစားတာပါ။ တခါခါ သိပ္ခက္ခဲေနရင္ အထဲကေခါက္ဆြဲကို ယူျပီး ကိုယ္ၾကိဳက္သလို လုပ္စားတတ္တယ္။ ေကာ္ဖီဆို အမႈန္႔နဲ႔ ေဖ်ာ္မွ။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ႏို႔နဲ႔။ ႏို႔မရလည္း ႏို႔ဆီနဲ႔ေပါ့ေလ။ အင္းစတန္႔ထဲမွာ ႏို႔ဆီကေတာ့ စားျဖစ္တယ္ဗ်။ အရမ္းၾကီးေတာ့ မဟုတ္ဘူး။

ေျပာင္းဖူးဆိုရင္လဲ ေျပာင္းဖူးေစ့ေပၚက အခြံပါးပါးေလးကိုခြာျပီးမွ စားတာ။ မခြာရင္ သြားၾကားညက္လို႔။ အခုေနာက္ပိုင္း စိတ္မရွည္လို႔ ေျပာင္းဖူးျပဳတ္ေတာင္ မစားေတာ့ဘူး။
ဖရဲသီးဆိုရင္ အေစ့မပါတဲ့အပိုင္းေတြပဲစားတယ္။ ဒီမွာကေတာ့ အေစ့က မပါသေလာက္ဆိုေတာ့ က်ေနာ္နဲ႔ကိုက္တယ္။ စားျဖစ္တယ္။ ရန္ကုန္မွာတုန္းက အဲဒီ အေစ့ကိုဖယ္ရတာကိုက စိတ္မရွည္ဘူး။

ဒီလိုဗ်။ က်ေနာ္က မစားခင္ ျပင္ဆင္တဲ့ အခ်ိန္မွာ စိတ္ရွည္တယ္။ ရွည္တာမွ ေသေသခ်ာခ်ာကို ျပင္ဆင္ျပီးလုပ္တာ။ စားတဲ့အခ်ိန္ အလုပ္လာမရႈပ္နဲ႔ မၾကိဳက္ဘူး။ ငါးဆိုလည္းဒီလိုပဲေလ။ အရိုးႏြင္ရတာစိတ္မရွည္လို႔ မစားျဖစ္တာမ်ားတယ္။
ဒါေပမယ့္ မၾကိဳက္ဘူးဆိုတာေတြကို မစားတာပဲရွိတာပါ။ ငတ္ရင္စားတယ္။ :) အငတ္ေတာ့မခံဘူး။ က်ေနာ့ စည္မ်ဥ္း၊ စည္းကမ္းေတြကို ငတ္ရင္ေတာ့ ခ်ိဳးေဖာက္တာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ငတ္တယ္ဆိုတဲ့ ဆိုတဲ့ စကားလံုးက သူမ်ားဆီမွာ စားရေတာ့မယ္။ အဲဒါပဲရွိတယ္ဆိုမွစားတာ။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဒီစည္းမ်ဥ္းေတြကို မခ်ိဳးေဖာက္ဘူး။ မရရေအာင္ ခ်က္တယ္။

ေနာက္တစ္ခုက က်ေနာ္က လူကို ဒုကၡအလြန္အကြ်ံေပးတဲ့ အစာေတြကို လံုးဝ (ျမည္းေတာင္မၾကည့္ဘူး) မစားဘူး။ (ခြ်င္းခ်က္ အရက္ႏွင့္ဘီယာမပါ။ :) ) က်ေနာ္က အပူနဲ႔ေလနဲ႔မေကာင္းေတာ့ အထူးသျဖင့္ ဒညင္းသီး၊ ဒူးရင္းသီး၊ ခရမ္းသီး၊ ငါးသေလာက္၊ အုန္းသီး(အုန္းသီးကေတာ့ တတ္ႏိုင္သေလာက္ေရွာင္တယ္။ မုန္႔ထဲပါလာရင္ေတာ့ မတတ္ႏိုင္ဘူး။) ရွိေသးတယ္ဗ်။ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ နီးနီးစပ္စပ္ ျမင္ေတြ႕ေနၾကကေတာ့ ဒီေလာက္ပဲ။ ဒါေတြကေတာ့ လံုးဝကို မစားတာ။

ေနာက္ဆံုး ဘယ္ေလာက္ထိမ်ား ဇီဇာက ေၾကာင္လိုက္ေသးလဲဆိုရင္ ေရဆို ေရခဲေရေတာင္ မေသာက္ဘူး။ ကဲ ရွင္းေရာ။

ကဲ….. ရပ္ကြက္တကာ၊ ရြာအစံုကေန က်ေနာ့ကို “ျဖစ္သလို စား” ေခါင္းစဥ္နဲ႔ တဂ္ေတာ္မူထားၾကတဲ့ ဘေလာ့အႏုပညာရွင္မ်ား အားလံုး ေက်နပ္ႏိုင္ၾကပါေစဗ်ား။ ေတာ္ေတာ္ၾကာေနျပီျဖစ္လို႔ အားလံုးလဲေရးျပီးေနၾကျပီ။ ထပ္တက္စရာေတာင္ မရွိေတာ့ဘူး။

ေၾကာ္ျငာဝင္ဦးမွ....... အထက္ပါ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းမ်ားကို လုိက္နာ၍ ခ်က္ျပဳတ္ႏိုင္သူ အိမ္ရွင္မတစ္ဦး အလိုရွိသည္။

• Miss 2009 ဝင္ေရာက္ႏိုင္မည့္ ရုပ္ရည္ရွိရမည္။
• ထားရာေန၊ ေစရာသြားေနႏိုင္သူျဖစ္သလို အရာရာကို ဦးေဆာင္ဆံုးျဖတ္ႏိုင္သူ ျဖစ္ရမည္။
• ပညာ အရည္အခ်င္းမွာ ဟားဗတ္ေက်ာင္းမွ မည့္သည့္ဘြဲ႕မဆို လက္ခံသည္။
• အိမ္ေထာင္ေရး အေတြ႕အၾကံဳမွလြဲ၍ အခ်က္အျပဳတ္၊ အစီအမံ၊ အနည္းဆံုး ၅ ႏွစ္အထက္ရွိရမည္။

အထက္ပါ အရည္အခ်င္းႏွင့္ ျပည့္စံုသူမ်ားသည္ HR@villainlay.com.sg သို႔ CV အျပည့္အစံုျဖင့္ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ လူကိုယ္တိုင္ Human Resource သို႔ လည္းေကာင္း လာေရာက္ေလွ်ာက္ထားႏိုင္သည္။
Singapore & SPR only မဟုတ္ပါ။ Social Visit သမားမ်ားပါ ေလွ်ာက္ထားႏိုင္သည္။

:D :D :D :D :D

ကြ်ႏု္ပ္ႏွင့္ ဂ်ိဳကာဖဲ

ကဲ ေတာင္ေပၚသားၾကီးေဝ့။ နင္တက္ေတာ့ ငါေရး၊ ငါတက္ေတာ့ နင္ေရးေပါ့ေဝ့။ :)

ပိုးအိစံကေတာ့ ေျပာပါတယ္။ “~~အခ်စ္ဆိုတာ ရယူျခင္းမွ မဟုတ္ပဲမဏိစႏၵာ~~” တဲ့။
မ်ိဳးၾကီးကလဲ ျပန္ေျပာရွာပါတယ္။ “~~ရယူျခင္းမဟုတ္ရင္ အခ်စ္ကဘာလဲ~~” တဲ့ေလ။ :D

အင္း အခ်စ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းကို အတြင္းေရးမ်ားေဖာ္ထုတ္ျခင္း မွာ ေရးခဲ့ဖူးတယ္ေလဗ်။ အခ်စ္ဆိုတာ ပိုကာ၀ိုင္းထဲက ဂ်ိဳကာဖဲခ်ပ္ေလးလိုပဲ။ တျခားဟာေတြျပည့္စံုေနရင္ေတာ့ လိုခ်င္တယ္။ ကိုယ့္မွာဘာမွမရွိဘဲနဲ႔ေတာ့ ဘာမွလုပ္လို႔မရဘူး။ ရႈပ္ေတာင္ရႈပ္ေသးတယ္။ လႊတ္ပစ္လို႔လဲမရ ကိုင္ထားလဲ ပန္းတိုင္မေရာက္ႏိုင္တဲ့ အရာေပါ့။ ပိုကာဝိုင္းမွာ ငါးေယာက္မဟုတ္လို႔ run (series) လိုျပီဆိုရင္ ကန္႔လန္႔ကန္႔လန္႔ခံေနတာက အဲဒီဂ်ိဳကာပဲ။

အခ်စ္ဆုိတာလဲ အဲလိုပဲ ဘဝၾကီးကိုခ်ီတက္လို႔ အဓိကအရာေတြမျပီးေသးခင္ တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ခ်စ္မိလို႔ကေတာ့ သူ႔အတြက္ အမ်ားၾကီးေပးဆပ္ရေတာ့မယ္။ အထူးသျဖင့္ အခ်ိန္၊ အခ်ိန္ေတြေပးျပီး သူနဲ႔ေနရေတာ့မယ္။ အခ်ိန္ေတြေပးျပီး ခ်စ္ရေတာ့မယ္။ ေနာက္တစ္ခုက စိတ္။ ကုိယ့္ တျခားလုပ္စရာေတြ စဥ္းစားရမယ့္အခ်ိန္မွာ သူ႔ဆီစိတ္ေရာက္ေနျပီ။ အဲဒီ့မွာက ႏွစ္ခါနာတာပဲ။ ပန္းတိုင္ၾကီး ေရာက္ခ်င္တဲ့ သူေတြကေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာကို ခဏေဘးခ်ထားေလ့ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆားမပါတဲ့ဟင္းလို ေပါ့ရႊတ္ရႊတ္ေတာ့ေနမေပါ့။ မထားလဲရတဲ့သူဆိုရင္ေတာ့ ေကာင္းတာေပါ့။

ေနာက္ျပီး လူေတြရဲ႕ ဘဝအမ်ိဳးမ်ိဳးကိုလိုက္ျပီး စံသတ္မွတ္ပံုျခင္း မတူညီၾကဘူးေလ။
အခ်စ္ဆိုတာကို
စီးပြားေရးသေဘာနဲ႔ ယွဥ္ၾကည့္တဲ့သူက စီးပြားေရး သို႔ ေငြနဲ႔ စံထားလိမ့္မယ္။
ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ယွဥ္ၾကည့္တဲ့သူက ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ စံထားလိမ့္မယ္။
ပညာေရးနဲ႔ ယွဥ္ၾကည့္တဲ့သူက ပညာအရည္အခ်င္းနဲ႔ စံထားလိမ့္မယ္။
တခ်ိဳ႕က ရုပ္ရည္။ တခ်ိဳ႕က စိတ္ဓာတ္။ တခ်ိဳ႕က အရည္အခ်င္း။ တခ်ိဳ႕က ………….. အဲ အမ်ိဳးမ်ိဳးေပါ့ေလ။
က်ေနာ္ကဘာကို စံထားလဲ ဆိုေတာ့ အင္း……အဲ.…..ဟဲဟဲ မေျပာေတာ့ပါဘူး။

အခ်စ္တကာ့ အခ်စ္ေတြထဲမွာ က်ေနာ္အၾကိဳက္ဆံုး အခ်စ္ပိုင္ရွင္က အေနာ္ရထာ။ မိမိရဲ႕ခ်စ္လွစြာေသာ မိဖုရားနဲ႔ ေဖာက္ျပန္သူဟု စြဲခ်က္တင္ထားတဲ့ စစ္သူၾကီးက်န္စစ္။ ရာဇေဒါသ၊ ရာဇမာန္ေတြနဲ႔ မစီရင္ခဲ့။ မသတ္ရင္လည္း စည္းကမ္းပ်က္မယ္။ သတ္ရင္လည္း အယံုၾကည္ရဆံုး အားထားရတဲ့ အရည္အခ်င္းရွိစစ္သူၾကီး ကို ဆံုးရႈံးရမယ့္အျပင္ မိန္းမအတြက္နဲ႔ သူလိုလူကို ေတာင္သတ္တယ္ေဟ့ လို႔ အေျပာခံရမယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ႏွစ္ဘက္လြတ္ေအာင္လို႔ ခ်ဳပ္ထားတဲ့ၾကိဳးကို အရိႏၷမာလွံနဲ႔ ေခ်ာ္ပစ္၊ ျဖတ္ေပးျပီး ေျပးခြင့္ျပဳလိုက္တဲ့ အေနာ္ရထာရဲ႕ အသိဉာဏ္ရွိတဲ့ ေယာက္်ားေကာင္း ေယာက္်ားျမတ္တို႔ရဲ႕ အခ်စ္လို႔ခံယူမိပါတယ္။

အခုက ကိုေတာင္ေပၚသားက ေသခ်ာမွာထားလို႔ ၁၅၀၀ အေၾကာင္းေရးတာပါ။ ၁၅၀၀ ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ၅၂၈ ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အခ်စ္ဆိုတာ အခ်စ္လို႔ေျပာတာထက္ ျပည့္စံုတဲ့ ဖြင့္ဆိုခ်က္မရွိပါဘူး။ ထုတ္ျပီးေျပာလိုက္ရင္ ေျပာလိုက္တဲ့ စကားလံုးက မျပည့္စံုျဖစ္ျဖစ္ သြားတဲ့အရာပါ။ မူလဂုဏ္သတၱိရွိတဲ့အရာေပါ့။ ဥပမာ- ခ်ိဳတယ္၊ ငန္တယ္ ဆိုတာကို မသိတဲ့သူတစ္ေယာက္ကို စမ္းမၾကည့္ခိုင္းပဲ ရွင္းျပလို႔မရပါဘူး။ စားၾကည့္မွ သိႏိုင္သလိုပါပဲ။ အခ်စ္ဆိုတာ ကိုယ္တိုင္ခ်စ္ၾကည့္မွ သိႏိုင္မွာပါ။ ကဲ…… သိခ်င္ရင္ေတာ့ စမ္းသာၾကည့္လိုက္ပါဗ်ာ။

ကဲ ထံုးစံအတိုင္းပဲေကာင္းပါတယ္။ ေဖာက္သည္ၾကီး မဆုမြန္ နဲ႔ ေခါင္ေခါင္ ကေတာ့ေရးျပီးသား။ အိမ္ ေရ႕ လုပ္စမ္းပါဦး ရြာစားေရ႕ အခ်စ္လြမ္ခ်င္းေလးဗ်ိဳး…………..။

ကမ္း

ဟုတ္တယ္။ ငါဟာေတေလငွက္
အေနမတတ္လို႔လဲ ေသမတတ္ခံခဲ့ရျပီးျပီ

ဆာေလာင္မြတ္သိပ္ခဲ့တဲ့ ေလာဘတခ်ိဳ႕နဲ႔
ေျပာမရေအာင္ ဆိုးျပခဲ့ျပီးျပီ

ဆႏၵမ်ားနဲ႔ မြန္းၾကပ္
ရူးမတတ္လဲ ဒုစရိုက္မွာ ေပ်ာ္ဝင္ခဲ့ျပီးျပီ

ေငြေခၚရာေနာက္ တေကာက္ေကာက္
ငါးပါးသီလေတြလည္း
အၾကိမ္ၾကိမ္ က်ဴးလြန္ခဲ့ျပီးျပီ

အတၱေျပးလမ္းမွာ
မာနတစ္ခုရဲ႕ အရွိန္အဟုန္နဲ႔
မာန္ဟုန္ျပင္းျပင္း ခ်ီတက္ခဲ့ျပီးျပီ

“ငါ” ဆိုတဲ့စိတ္
မအိပ္ရတဲ့ ညေတြလည္းမ်ားခဲ့ျပီ

မ်က္စိစံုမွိတ္ ၾကိတ္ခဲပ်ံသန္း
ေမာပန္းလာေတာ့........
နားစရာ တန္း၊ ကပ္စရာ ကမ္းမရွိတဲ့ ပင္လယ္ျပင္ေလ………………။

ဗီလိန္

ဇာမဏီေသြး

ေလွ်ာက္….. အဆံုးထိေလွ်ာက္
လမ္းရွိလို႔ ေလွ်ာက္ရတာ။
မရွိရင္ေကာ…..
မရွိရင္ ေဖာက္ျပီးေလွ်ာက္။

တက္….. အျမင့္ဆံုးထိတက္
ေတာင္ရွိလို႔ တက္ရတာ။
မရွိရင္ေကာ…..
မရွိရင္ ရွာျပီးတက္။

လွမ္း….. လမ္းဆံုးထိလွမ္း
ပန္းတိုင္ရွိလို႔ လွမ္းရတာ။
မရွိရင္ေကာ…..
မရွိရင္ ထားျပီးလွမ္း။

ငုပ္….. အနက္ဆံုးထိငုပ္
ေရရွိလို႔ ငုပ္ရတာ။
မရွိရင္ေကာ…..
မရွိရင္ ပင္လယ္ျပင္မွာငုပ္။

တိုက္….. အႏိုင္ရတဲ့ထိတိုက္
တိုက္ပြဲရွိလို႔ တိုက္ရတာ။
မႏိုင္ရင္ေကာ။
မႏိုင္ရင္ ေနာက္ဆံုးထြက္သက္အထိတိုက္။

ဒါမွ ဇာမဏီေသြး။

ဗီလိန္

ရင္ခြင္ေႏြး၌ ခိုလံုျခင္း (၄)

ရင္ခြင္ေႏြး၌ ခိုလံုျခင္း (၃) မွ....

ဒီေန႔ ခ်စ္သူမ်ားေန႔ သူနဲ႔ ခ်စ္ခဲ့တာ ၆ႏွစ္ျပည့္ျပီ။ ကန္ေဘာင္သြားဖို႔ပဲ ခ်ိန္းထားတယ္ေလ။ ကန္ေဘာင္ဆိုတာ ခ်စ္သူတို႔ရဲ႕ အထင္ကရပဲမလား။ ရခိုင္မုန္႔တီ စပ္စပ္ေလးစားျပီး ေခြ်းစို႔ေနတဲ့ သူ႔နဖူးေလးကို တစ္သွ်ဴးေလးနဲ႔ သုတ္ေပးမယ္။ မိုးမရြာေနမပူပဲ ေဆာင္းထားတဲ့ ထီးေတြၾကားထဲမွာ သူမ်ားေတြလိုပဲ ထီးဖြင့္ထားမယ္။ ဗလင္တိုင္းေဒး ဆိုေတာ့ လူေတာ္ေတာ္ၾကပ္လိမ့္မယ္။ ေစာေစာသြားမွ ေနရာရမွာ။ ျပီးရင္ ဟိုကေနဝယ္လာတဲ့ အေမႊးပြရုပ္ကို သူဖက္အိပ္ဖို႔ ေပးမယ္။ လိုခ်င္မယ္ဆို ႏွလံုးသားပါထုတ္ေပးဦးမွာ။ ပီတိအျပည့္နဲ႔ ညီေလးဆီက ကားကို အႏိုင္က်င့္ျပီးယူလာခဲ့တယ္။ ျပည္လမ္းတေလွ်ာက္ ျပည္သူ႔ရင္ျပင္ကိုျဖတ္ျပီး ေျမနီကုန္းမေရာက္ခင္ ရွင္ေစာပုလမ္းနဲ႔ ဓမၼေစတီလမ္းထိပ္ ေရာက္ကာနီးမွ မီးက နီသြားပါတယ္။

မီးနီလို႔ ဘရိတ္အုပ္ရံုရွိေသးတယ္။ ေနာက္က ဘရိတ္လြတ္လာတဲ့ ၄၅ ဘတ္စ္ကားက ကုန္းဆင္းအရွိန္နဲ႔ က်ေနာ့ကားေနာက္ဖင္ကို ခပ္ျပင္းျပင္း ဝင္ေဆာင့္ပါေတာ့တယ္။ တဖက္ရွင္ေစာပုလမ္းကေန မီးစိမ္ေနျပီျဖစ္လို႔ အရွိန္မေလွ်ာ့ပဲ ဆက္ေမာင္းလာတဲ့ ပဂ်ဲရိုးကလည္း ေခါင္းထြက္လာတဲ့ က်ေနာ့ကားကို ကီလို ၈၀ႏႈန္းနဲ႔ ျဖတ္တိုက္လိုက္ပါတယ္။ ဘာမွမသိလိုက္ေတာ့ပါဘူး။ အသိက မရတစ္ခ်က္ ရတစ္ခ်က္။ သိတာကက်ေနာ့ ေပါင္မွ ကားျပတင္းေပါက္ေဘာင္က စိုက္ေနတယ္။ က်ေနာ့ကိုယ္က ကားစတီယာရင္နဲ႔ ကားအမိုးနဲ႔ ၾကားမွာညပ္ေနတယ္ေလ။ လႈပ္လို႔လဲမရဘူး။ ရလဲအားမရွိေတာ့ဘူး။ ေသြးေတြကလည္း ရဲပေတာင္းခတ္လို႔။ ဆူညံသံေတြ၊ ယာဥ္ထိန္ရဲ ဝီစီသံသဲ့သဲ့ ေတြ တျဖည္းျဖည္း… တျဖည္းျဖည္း… တျဖည္းျဖည္း တိုးသထက္တိုးသြားျပီး……………………….။

ကဲ အိမ္ နဲ႔ မဆုမြန္ ေရ တစ္ခုေတာ့တာဝန္ေက်ျပီေနာ့။ ေသဖို႔လက္က်န္ ၁၀ ရက္ တက္ ေလးပါ။

ရင္ခြင္ေႏြး၌ ခိုလံုျခင္း (၁)
ရင္ခြင္ေႏြး၌ ခိုလံုျခင္း (၂)
ရင္ခြင္ေႏြး၌ ခိုလံုျခင္း (၃)
ရင္ခြင္ေႏြး၌ ခိုလံုျခင္း (၄)

ရင္ခြင္ေႏြး၌ ခိုလံုျခင္း (၃)

ရင္ခြင္ေႏြး၌ ခိုလံုျခင္း (၂) မွ....

ျပည္ေထာင္စုေန႔ေရာက္ေတာ့ သိပ္ျပီးေထြေထြထူးထူး မလုပ္ျဖစ္ေတာ့ဘူး မလုပ္တာၾကာျပီျဖစ္တဲ့ အေဖ့လုပ္ငန္းမွာ ကူလုပ္ေပးတယ္ေလ။ ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ က်ေနာ့လက္ထဲေရာက္လာမယ့္ အလုပ္ေပါ့။ ကြ်မ္းက်င္ျပီးသားျဖစ္ေပမယ့္ မလုပ္တာကၾကာျပီဆိုေတာ့ အလြဲအမွားေလးေတြရွိတာေပါ့။ ျပည္ေထာင္စုေန႔ဆုိေတာ့ အလုပ္က ေတာ္ေတာ့ကိုပါးတာ။ ေန႔လည္ဘက္ အေဖနဲ႔ ရွန္႔ခ်ီ လို႔ေခၚတဲ့ တရုတ္ စစ္တုရင္ေတာင္ ကစားျဖစ္ေသးတယ္။ မေဆာ့တာၾကာတာျခင္းအတူတူ သူ႔ကိုဘယ္လိုေဆာ့ေဆာ့ကို မႏိုင္တာ။ အင္းေပါ့ေလ။ သူက က်ေနာ့ကို ေမြးေပးခဲ့တဲ့အေဖပဲေလ။ ညေနဆိုင္သိမ္းျပီးေတာ့ အေဖ့စာအုပ္စင္ကို ရွင္းေပးရင္း အေဖ့ တရုတ္စာေရးစုတ္တံေဟာင္းေလး။ မေရးတာၾကာျပီျဖစ္လို႔ ေဆြးေျမ့လုနီးနီး ျဖစ္ေနေပမယ့္ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ႏွစ္ေလာက္က က်ေနာ့အစ္ကို သူ႔သားၾကီး သူ႔ကိုေပးခဲ့တဲ့ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ေလးကို သိမ္းထားဆဲေပါ့။

၁၀ႏွစ္ ခဏေလးပါ။ တကယ့္ကို ခဏေလးပါ။ အျဖဴအစိမ္းေလးဝတ္လို႔ ေက်ာင္းလိုက္ပို႔ေပးခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ကစရင္ အႏွစ္ ၂၀ ဝန္းက်င္ က်ေနာ္ အေဖ့အတြက္ ဘာေတြလုပ္ခဲ့လဲ။ အေဖက ေကာက်ေနာ့အတြက္ ဘာေတြလုပ္ခဲ့ဖူးလဲ။ စဥ္းစားၾကည့္ရင္ မ်က္ရည္ေတြက်လို႔ ရႈိက္လို႔ကို မဆံုးဘူး။ တစ္ညလံုးစဥ္းစားတာ ကုန္သြားတယ္ကိုးမရွိဘူး ေျခေထာက္ေလးႏွစ္ေခ်ာင္းမျပီး ရႈရွဴးတယ္တဲ့ အခ်ိန္ကစလို႔ ဟိုကေန ဖုန္းဆက္ရင္ ဘာလိုလဲ အျမဲေမးတဲ့အေဖ။ အေဖ့အေၾကာင္းေတြ ေတြးလို႔ ေတာ္ေတာ္ ညဥ့္နက္မွ အိပ္ျဖစ္တယ္။

ေနာက္ေန႔မနက္ က်ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ပဲခူးသြားဖို႔စီးစဥ္ထားတာ အိပ္ယာထေနာက္က်ျပီး ကေမာက္ကမျဖစ္ခဲ့ေသးတယ္။ က်ေနာ့ ခ်စ္သူက သြားဖို႔ခ်ိန္းထားတဲ့ အခ်ိန္ ၉ နာရီေရာက္လို႔ ဖုန္းဆက္ေတာ့မွ ႏိုးတာေလ။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ခရီးမထြက္တာၾကာျပီမလို႔ စီစဥ္လိုက္တာပါ။ ပဲခူးက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္အိမ္မွာ ဂိမ္းေတြေဆာ့ၾက၊ ဂစ္တာတီးၾက၊ ေပ်ာ္ၾကပါးၾကေပါ့ေလ။ ညေနေစာင္းေတာ့ ဘုရားဖူးျပီး ရန္ကုန္အျပန္ ညမိုးခ်ဳပ္မွေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ သိပ္ကိုေပ်ာ္ခဲ့ရတဲ့ ေန႔ေလးတစ္ေန႔ပါပဲ။

ဆက္လက္ဖတ္ရႈေပးပါေနာ္.....။

ရင္ခြင္ေႏြး၌ ခိုလံုျခင္း (၁)
ရင္ခြင္ေႏြး၌ ခိုလံုျခင္း (၂)
ရင္ခြင္ေႏြး၌ ခိုလံုျခင္း (၃)
ရင္ခြင္ေႏြး၌ ခိုလံုျခင္း (၄)